Leczenie żywieniowe - Polski Serwis Naukowy

Leczenie żywieniowe (ang. clinical nutrition) – integralna część procesu leczniczego, mająca na celu poprawę i utrzymanie stanu odżywienia, poprawę rokowania i przyspieszenie wyleczenia.

Opiera się ocenie stanu odżywienia oraz zapotrzebowania na substancje odżywcze, z następowym podawaniem energii w postaci zbilansowanego pokarmu (białko, węglowodany, tłuszcze, pierwiastki śladowe, woda, elektrolity, witaminy) oraz ustaleniem drogi jego podania. Leczenie żywieniowe można prowadzić drogą przewodu pokarmowego żywienie dojelitowe oraz pozajelitowo żywienie pozajelitowe. Dojelitowe oznacza możliwość podawania diety bezpośrednio do jelita, jak i do żołądka.

Nudności (gr. Ναυτεία, łac., ang. nausea) – nieprzyjemne odczucie zlokalizowane w okolicy gardła lub/i żołądka. Odczuciu temu może towarzyszyć: ślinotok, tachykardia, zblednięcie skóry i wydzielanie potu. Nudności często poprzedzają wystąpienie wymiotów.

Żywienie dojelitowe - jedna z form leczenia żywieniowego, które polega na podawaniu substancji odżywczych, wody, białka, elektrolitów, pierwiastków śladowych do światła przewodu pokarmowego drogą inną niż doustna. Zwykle osiąga się to przez:

Dla właściwego ustalenia sposobu leczenia konieczna jest pełna ocena stanu zdrowia pacjenta, dotycząca zarówno oceny stanu odżywienia, stanu wyrównania metabolizmu, chorób współistniejących, jak również oczekiwanych efektów leczniczych.

Cały tryb postępowania medycznego w przypadku wprowadzenia leczenia żywieniowego można przedstawić następująco:

ocena stanu zdrowia chorego, stopnia zaawansowania choroby, stanu wydolności poszczególnych narządów, stwierdzenie niedoborów żywieniowych, ocena celu leczenia i oczekiwanych działań pożądanych

wyznaczenie podstawowego zapotrzebowania energetycznego (zwykle ze wzoru Harrisa i Benedicta) oraz całkowitego zapotrzebowania energetycznego (zwykle w sposób najprostszy wyznaczany przez dodanie do podstawowego zapotrzebowania energetycznego 20-35 kilokalorii na każdy kilogram masy pacjenta)

w ten sposób wyznaczone całkowite zapotrzebowanie energetyczne bilansuje się odpowiednią podażą białka (około 20% całkowitej ilości energii), tłuszczów (30%) i węglowodanów (50%).

wyznaczenie zapotrzebowania na wodę (podstawowe zapotrzebowaie na wodę wylicza się z wzoru:

1500 ml + (masa ciała - 20) x 20 ml

wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, witaminowych i w zakresie pierwiastków śladowych

Powikłania leczenia:

Witaminy – organiczne związki chemiczne, substancje egzogenne (tj. takie, które są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu żywego i które muszą być dostarczone z pożywieniem, gdyż sam organizm nie potrafi ich wytworzyć).

Leczenie, terapia, kuracja – szereg czynności medycznych, z użyciem stosownych leków i aparatury, zmierzających do przywrócenia równowagi (homeostazy) organizmu dotkniętego chorobą lub kalectwem; postępowanie lekarskie, którego celem jest przywrócenie zdrowia choremu lub poprawa jego jakości życia. Wyróżniamy różne rodzaje leczenia:

biegunka lub zaparcie

kolka brzuszna

wzdęcie

nudności i wymioty

powikłania septyczne związane z ryzykiem zakażenia pokarmu, cewnika lub zestawu do przetoczeń

zaburzenia elektrolitowe (nadmiar lub niedobór) wskutek źle zbilansowanej diety

odwodnienie lub przewodnienie wskutek złego bilansu wodnego

Przykłady preparatów do leczenia żywieniowego

alergie pokarmowe, noworodki, niemowlęta, dzieci starsze: Elecare, Isomil

choroba Leśniowskiego-Crohna: Ensure Plus HN, Prosure.

mukowiscydoza: Prosure, Ensure plus HN, Ensure, Pulmocare.

wyniszczenie w następstwie choroby nowotworowej: Prosure, Juven - preparat niedostępny w Polsce

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Życie, takie jakie istnieje na Ziemi, opiera się na związkach chemicznych, w skład w których wchodzi wiele pierwiastków. Pierwiastki niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmów żywych są w biologii nazywane biogenami. Najważniejsze biogeny to węgiel, wodór, azot i tlen, wchodzące w skład białek, kwasów nukleinowych i wielu innych związków organicznych.

Choroba Leśniowskiego-Crohna (łac. morbus Leśniowski-Crohn, morbus Crohn, ileitis terminalis, ileitis regionalis, skrót: "ChL-C") – zapalna choroba jelita o niewyjaśnionej etiologii, zaliczana do grupy nieswoistych zapaleń jelit (IBD). Opisana została po raz pierwszy przez polskiego lekarza Antoniego Leśniowskiego w 1904 roku, dokładniejszego opisu dostarczył Burrill Bernard Crohn ze współpracownikami w 1932 roku. Stąd też znana jest powszechnie w innych krajach jako choroba Crohna. Jest to przewlekły, nieswoisty proces zapalny ściany przewodu pokarmowego. Może dotyczyć każdego jego odcinka, lecz najczęściej lokalizuje się w końcowej części jelita cienkiego oraz początkowej jelita grubego. Z tego względu dawniej określane także jako ileitis terminalis.