Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
Regulaminy
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Ruszyła II edycja konkursu "Zdrowa Gmina"
Do 28 lutego gminy z sześciu województw - mazowieckiego, łódzkiego, lubelskiego, świętokrzyskiego, podkarpackiego i opolskiego - mogą zgłaszać swój udział w II edycji konkursu "Zdrowa Gmina", dotyczącego profilaktyki przeciwnowotwo...
 
Prof. Kurzydłowski o szansach Polski w nanotechnologii
Perspektywy rozwoju nanotechnologii w Polsce są dobre. Luka technologiczna między nami, a krajami najbardziej zaawansowanymi w tej dziedzinie jest względnie mała. Mamy też wysoki poziom badań naukowych, a zainteresowanie przemysłu ich wynikami skłania do...
 
Zmarł historyk i politolog prof. Tadeusz Kisielewski
Zmarł badacz historii ruchu ludowego i historii chłopów w Polsce prof. dr hab. Tadeusz Kisielewski. Historyk i politolog był autorem książek pt. "Ojczyzna, chłopi, ludowcy" oraz "Heroizm i kompromis: Portret zbiorowy działaczy ludowych&q...
 
Babyboom: najlepszy wiek na pierwsze dziecko zdaniem kobiet
W latach 90. średni wiek, w którym kobiety rodziły pierwsze dziecko wynosił 20-24 lata. Ostatnie dane GUS (Rocznika Demograficznego 2009 GUS) pokazują, że najwięcej urodzeń w 2008 r. było wśród kobiet w wieku 25-29 lat - 151 894 żywe urodzenia. Znacznie więce...
 
Maksymilian Sokołowski z Krosna wygrał 54. Olimpiadę Astronomiczną
Maksymilian Sokołowski z I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Krośnie został zwycięzcą 54. Olimpiady Astronomicznej, rozstrzygniętej w niedzielę w Chorzowie.Jej laureaci będą m.in. reprezentować Polskę na międzynarodowej olimpiadzie, która latem po ...

Reklama:


Leliwa - herb szlachecki

To hasło encyklopedii posiada podstrony: [1][2] 3

Czy wiesz że...?
Topór (Bipenium, Kołki, Starża, Wścieklica) – polski . Najwcześniejsza pieczęć z jego wizerunkiem pochodzi z 1282. Aktem unii horodelskiej został przeniesiony na Litwę.

Heroldia – urząd, zwykle monarszy, czasem państwowy lub prywatny, zajmujący się administrowaniem tytułami szlacheckimi – gromadzący i sprawdzający informacje o nadaniach tytułów, nobilitacjach, indygenatach, gromadzący wizerunki herbów wraz nazwiskami rodów, którym herby te są przypisane, oraz dbający o poprawność tych herbów. W wielu krajach, zwłaszcza obecnie np. w Wielkiej Brytanii, heroldie zajmują się nie tylko herbami rodowymi, ale i herbami, godłami i flagami korporacji, firm, organizacji i innych osób prawnych.
Przypisy
  1. Nazwy oboczne, zawołania i występowanie za: Alfred Znamierowski: Herbarz rodowy. Warszawa: Świat Książki, 2004, s. 125-126. ISBN 83-7391-166-9. 
  2. Tadeusz Gajl podaje 830 nazwisk.
  3. Włodzimierz Dworzaczek w dziele Leliwici Tarnowscy (Instytut Wydawniczy PAX, 1971) wysuwa przypuszczenie, że Słowacki używał raczej odmiany herbu – Leliwy II.
  4. Jan Długosz: Insignia seu clenodia incliti Regni Poloniae. po 1462, s. 22. 
  5. Kasper Niesiecki: Herbarz polski. T. 6. 1839-1846, s. 39-40. 
  6. Formy wcześniejsze za: Alfred Znamierowski: Herbarz rodowy. Warszawa: Świat Książki, 2004, s. 125. ISBN 83-7391-166-9. 
  7. Hipolit Stupnicki: Herbarz polski i imionospis zasłużonych w Polsce ludzi wszystkich stanów i czasów: ułożony porządkiem alfabetycznym na podstawie Herbarza Niesieckiego i manuskryptów. T. 2. Lwów: Kornel Piller, 1839, s. 90. 
  8. Hipolit Stupnicki: Herbarz polski Kaspra Niesieckiego. T. 6. Lipsk: Breitkopf i Haertl, 1841, s. 40. 
  9. Franciszek Piekosiński: Heraldyka polska wieków średnich. Kraków: Akademia Umiejętności, 1899, s. 89,91. 
  10. Jan Długosz: Jana Długosza kanonika krakowskiego Dziejów polskich ksiąg dwanaście, ks. IX. Kraków: 1867-1870, s. 264. 
  11. Antoni Zygmunt Helcel: Starodawne prawa polskiego pomniki z ksiąg rękopiśmiennych dotąd nieużytych główniej zaś z ksiąg dawnych sądowych ziemskich i grodzkich ziemi krakowskiej. Kraków: Drukarnia „Czasu”, nakładem Ludwika Helcla, 1870, s. 87. 
  12. O litewskich rodach bojarskich zbratanych ze szlachtą polską w Horodle r. 1413. – Ród Moniwida (Leliwa). „Miesięcznik Heraldyczny”. 11-12, s. 179, listopad-grudzień 1913. Lwów. 
  13. Oryginalna pieczęć miała znajdować się według Piekosińskiego w bibliotece hr. Tarnowskich w Dzikowie.
  14. ↑ Józef Szymański: Herby średniowiecznego rycerstwa polskiego. Warszawa: PWN, 1993, s. 173-176. ISBN 83-o1-09797-3. 
  15. Franciszek Piekosiński: Heraldyka polska wieków średnich. Kraków: Akademia Umiejętności, 1899, s. 90-91. 
  16. Marian Haisig: Sfragistyka szlachecka doby średniowiecza w świetle archiwaliów lwowskich. Lwów: Wydano zasiłkiem Ministerstwa Wyzn. Rel. i Ośw. Publ. oraz grona profesorów Wydziału Hum. Uniw. J. K., 1938, s. 30. 
  17. Adam Kromer: Herbarz Bellenville karta 67v (pol.). [dostęp 6 listopada 2009].
  18. Sławomir Górzyński: Herby szlachty polskiej. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego i Wydawnictwo ALFA, 1990, s. 91. ISBN 83-230-0349-1. 
  19. Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 157-159. ISBN 83-7181-217-5. 
  20. Teresa Zielińska: Poczet polskich rodów arystokratycznych. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1997, s. 406. ISBN 8302064297. 
  21. Stanisław Orzechowski: Żywot i śmierć Jana Tarnowskiego kasztelana krakowskiego i hetmana wielkiego koronnego. T. 1. Sanok: K. J. Turowski, 1856, s. 367. 
  22. Włodzimierz Dworzaczek: Leliwici Tarnowscy. Instytut Wydawniczy PAX, 1971, s. 14. 
  23. Klejnoty Długoszowe. M. Friedberg, RH T. X, 1930, s. 65. 
  24. Jan Długosz: Liber Beneficiorum I. s. 604. 
  25. ↑ Jan Długosz: Liber Beneficiorum II. s. 6. 
  26. Szymon Okolski: Orbis Poloni. T. 2. Kraków: 1641-1643, s. 62. 
  27. Włodzimierz Dworzaczek: Leliwici Tarnowscy. Instytut Wydawniczy PAX, 1971, s. 14-15. 
  28. Źródło za Wł. Dworzaczkiem: Ewaryst Andrzej Kuropatnicki: Wiadomości o klejnocie szlacheckim oraz herbach domów szlacheckich w Koronie Polskiej i W. Ks. Litewskim. Warszawa: 1789. 
  29. Włodzimierz Dworzaczek: Leliwici Tarnowscy. Instytut Wydawniczy PAX, 1971, s. 16. 
  30. Wincenty Balicki: Miasto Tarnów pod względem historycznym, statystycznym, topograficznym i naukowym. Tarnów: Józef Kärnstadt, 1831, s. 7. 
  31. Zorian Dołęga Chodakowski, J. Maślanka. „Prace Komisji Historyczno-Literackiej PAN Oddz. w Krakowie”. 13, s. 59, 1965. Wrocław. .
  32. Samuel Orgelbrand: Encyklopedia Powszechna Orgelbranda. T. 16. Warszawa: 1858, s. 816. 
  33. Andrzej Kulikowski: Wielki Herbarz Rodów Polskich. Warszawa: Świat Książki-Bertelsmann Media, 2005. ISBN 83-7391-523-0. 
  34. A. Tomczak: Lustracja Województw wielkopolskich i kujawskich 1564-1565. T. 2. Bydgoszcz: 1963, s. 25. 
  35. Maurycy Orgelbrand: Słownik Języka Polskiego. Wilno: Reprint / Wydawnictwo Artystyczno Filmowe WAIF / Warszawa 1986, 1861, s. 583. 
  36. Maciej Miechowita: Kronika Polska. T. 2. 1519, s. 25. 
  37. Adam Mickiewicz: Pan Tadeusz, Księga ósma – Zajazd. 
  38. Erazm Majewski: Słownik nazwisk zoologicznych i botanicznych polskich. T. 1. Warszawa: Nakładem autora, 1889. 
  39. Encyklopedia staropolska. T. 1. 1937-1938, s. 420. 
  40. Maria Bobowska-Kowalska: Nazwy heraldyczne Część 6 z Słownika etymologiczno-motywacyjnego staropolskich nazw osobowych Nazwy heraldyczne, Aleksandra Cieślikowa. PAN. IJP, 1995, s. 28. ISBN 838557963X, 9788385579632. 
  41. Słownik staropolski. T. 4. Wrocław: 1964-1965, s. 19. 
  42. Marek Derwich, Marek Cetwiński: Herby, legendy, dawne mity. KAW, 1989, s. 210. ISBN 83-03-01809-4. 
  43. ↑ Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007, s. 406-539. ISBN 978-83-60597-10-1. 
  44. O litewskich rodach bojarskich zbratanych ze szlachtą polską w Horodle r.1413. – Ród Moniwida (Leliwa). „Miesięcznik Heraldyczny”. 11-12. S. 179-190. Lwów. 
  45. Seweryn Uruski: Rodzina.Herbarz szlachty polskiej. T. 1. Warszawa: 1904, s. 14-15. 
  46. Seweryn Uruski: Rodzina.Herbarz szlachty polskiej. T. 1. Warszawa: 1904, s. 68. 
  47. ↑ Zbigniew Leszczyc: Herby szlachty polskiej. T. 1. Poznań: Nakładem Antoniego Fiedlera, 1908, s. 202-207. 
  48. Kasper Niesiecki: Herbarz polski Kaspra Niesieckiego SJ. T. 8. Lipsk: Breitkopf i Haertel, 1841, s. 103. 
  49. Kwartalnik Historyczny. , s. 153, 1922. Lwów: Nakładem Towarzystwa Historycznego. 
  50. Stanisław Dziadulewicz: Herbarz rodzin tatarskich w Polsce. Wilno: Nadkładem autora z zasiłkiem Komitetu Funduszu Kultury Narodowej, 1929, s. 431. 
  51. ↑ Włodzimierz Dworzaczek: Leliwici Tarnowscy. Instytut Wydawniczy PAX, 1971, s. 53. 
  52. Szymon Konarski: Materiały do biografii: genealogii i heraldyki polskiej. T. 9. s.n., 1987, s. 81. 
  53. Stanisław Dziadulewicz: Herbarz rodzin tatarskich w Polsce. Wilno: Nadkładem autora z zasiłkiem Komitetu Funduszu Kultury Narodowej, 1929, s. 389. 
  54. ↑ Seweryn Uruski: Rodzina.Herbarz szlachty polskiej. T. 13. Warszawa: 1916, s. 149. 
  55. Jan Stanisław Bystroń: Dzieje obyczajów w dawnej Polsce: wiek XVI-XVIII. T. 1. Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976, s. 169. 
  56. Brak informacji o związku z Adamem adoptowanym przez Moniwida.
  57. Tatarzy Polscy (pol.). [dostęp 16 listopada 2009].
  58. Stanisław Dumin: Herbarz rodzin tatarskich Wielkiego Księstwa Litewskiego. Związek Tatarów Polskich, 1999, s. 130. ISBN 1234-9267. 
  59. ↑ Waldemar Fronczak: O nazwiskach żydowskich cz. 2 – nazwiska neofitów (pol.). 09.05.2008. [dostęp 16 listopada 2009].
  60. Szymon Konarski: Materiały do biografii: genealogii i heraldyki polskiej. T. 9. s.n., 1987, s. 52. 
  61. Anna Wajs: Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie. Warszawa: DiG, 2001, s. 63. ISBN 83-7181-173-X. 
  62. Seweryn Uruski: Rodzina.Herbarz szlachty polskiej. T. 11. Warszawa: 1906, s. 272. 
  63. Szymon Konarski: Materiały do biografii: genealogii i heraldyki polskiej. T. 9. s.n., 1987, s. 4. 
  64. Anna Wajs: Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie. Warszawa: DiG, 2001, s. 24. ISBN 83-7181-173-X. 
  65. Piotr Paweł Bajer: Herb Leliwa odmienna Ignacego Andrzeja Baira (Baiera, Bajera, Bayera) w świetle dyplomu nobilitacyjnego z 1673 r. (pol.). [dostęp 12 marca 2009]. (Internet Archive)
  66. Ernst Heinrich Kneschke: Die Wappen der deutschen freiherrlichen und adeligen Familien: in genauer, vollständiger und allgemein verständlicher Beschreibung : mit geschichtlichen und urkundlichen Nachweisen. T. 11. Lipsk: T.O. Weigel, 1855, s. 454. 
  67. Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskie. T. 14. Warszawa: Gebethner i Wolff, 11917, s. 343. 
  68. Biblioteka Warszawska. Warszawa: w drukarni Gazety Codziennej, 1856, s. 367. 
  69. Alina Naruszewicz-Duchlińska: Nazwiska mieszkańców Komornictwa Lidzbarskiego (1500-1772 r.). Olsztyn: 2007, s. 64. 
  70. Seweryn Uruski: Rodzina.Herbarz szlachty polskiej. T. 3. Warszawa: 1906, s. 32. 
  71. Teodor Żychliński: Złota księga szlachty polskiej. T. 3. Poznań: Jarosław Leitgeber, s. 307. 
  72. Andrzej Kostrzewski: Polskie herby w heraldyce szlachty rosyjskiej (pol.). 4 sierpnia 2001. [dostęp 21 czerwca 2002]. (Internet Archive)
  73. Radzę więc aby chłopów starym obyczajem\Uszlachcić i ogłosić że im herb nasz dajem.\Pani udzieli jednym wioskom Półkozica,\Drugim swą Leliwę nada Pan Soplica. – Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz, s. 273.
  74. Lecz panna młoda jakże przystrojona!\Trudno weselne opisać ubiory.\Ślubna jej szata była w dwa kolory:\błękitną barwą lśniąca jedna strona,\bo takie było męża herbu pole;\a na mienionym jedwabiu lazurze\lśnił się herb, srebrne księżyca półkole,\gwiazda, nad gwiazdą hełm o strusim piórze;\a druga strona sukni szkarłatowa i herb dziewicy szyty na szkarłacie,\srebrzyste strzemię i złota podkowa., Jan Bielecki. Powieść narodowa polska oparta na podaniu historycznym, Juliusz Słowacki.
  75. Franciszek Siarczyński: Obraz wieku panowania Zygmunta III. Króla Polskiego i Szwedzkiego: zawieraiący opis osób żyiących pod jego panowaniem, znamienitych przez swe czyny pokoiu i woyny, cnoty lub występki dzieła piśmienne, zasługi użyteczne i cele sztuki. Lwów: wyciśnieto krotłami Jozefa Schnaydera, drukarza T. Cz. Inst. Bibliot. im. Ossolińsk., 1828, s. 30. 
  76. Adam Boniecki: Herbarz polski. T. 1. Warszawa: skł. gł. Gebethner i Wolff, 1899, s. 294. 
  77. ↑ Alfred Znamierowski: Herbarz rodowy. Warszawa: Świat Książki, 2004, s. 126. ISBN 83-7391-166-9. 
  78. ↑ Adam Boniecki: Herbarz polski. T. 16. Warszawa: skł. gł. Gebethner i Wolff, 1913, s. 204. 
  79. Seweryn Uruski: Rodzina.Herbarz szlachty polskiej. T. 10. Warszawa: 1913, s. 82. 
  80. Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007, s. 261. ISBN 978-83-60597-10-1. 
  81. Jerzy Dunin-Borkowski: Rocznik szlachty polskiej. Lwów: 1881, s. 543-545. 
  82. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 1-2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897. 
  83. We wszystkich innych wizerunkach jest odwrotnie.
  84. Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007, s. 5. ISBN 978-83-60597-10-1. 
  85. Andrzej Jezierski: Historia gospodarcza Polski. Warszawa: Key Text Wydawnictwo, 2003, s. 73. ISBN 8387251712, 9788387251710. 
  86. * Juliusz Ostrowski red.: Almanach błękitny : genealogia żyjących rodów polskich. Lwów, Warszawa: nakł. Księgarni H. Altenberga ; Wende i Ska, 1908, s. 925. 
  87. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 256.  (numeracja za tomem I, w tomie drugim jest to Pawłowski III).
  88. Juliusz Ostrowski red.: Almanach błękitny : genealogia żyjących rodów polskich. Lwów, Warszawa: nakł. Księgarni H. Altenberga ; Wende i Ska, 1908, s. 925. 
  89. *Juliusz Ostrowski red.: Almanach błękitny : genealogia żyjących rodów polskich. Lwów, Warszawa: nakł. Księgarni H. Altenberga ; Wende i Ska, 1908, s. 925. 

Bibliografia

  • Jan Długosz: Liber Beneficiorum. T. I,II. 
  • Włodzimierz Dworzaczek: Leliwici Tarnowscy. Instytut Wydawniczy PAX, 1971. ISBN 8390150468. 
  • Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007. ISBN 978-83-60597-10-1. 
  • Sławomir Górzyński: Herby szlachty polskiej. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego i Wydawnictwo ALFA, 1990. ISBN 83-230-0349-1. 
  • Szymon Okolski: Orbis Poloni.. T. 2. Kraków: 1641-1643. 
  • Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 1-2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897. 
  • Franciszek Piekosiński: Heraldyka polska wieków średnich. Kraków: Akademia Umiejętności, 1899. 
  • Hipolit Stupnicki: Herbarz polski Kaspra Niesieckiego. T. 6. Lipsk: Breitkopf i Haertl, 1841. 
  • Alfred Znamierowski: Herbarz rodowy. Warszawa: Świat Książki, 2004. ISBN 83-7391-166-9. 

    • Linki zewnętrzne

    Commons in image icon.svg
      W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
    Leliwa (herb szlachecki)
  • Herb Leliwa w Elektronicznym Herbarzu – Trees.pl (Internet Archive)
  • Herb Leliwa i lista nazwisk w elektronicznej wersji Herbarza polskiego Tadeusza Gajla
  • Herb Leliwa na stronie www.jurzak.pl


    • Opoczno to miasto w województwie łódzkim, w powiecie opoczyńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Opoczno. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. piotrkowskiego, zaś przed 1975 r. do woj. kieleckiego. Patronką miasta jest św. Cecylia.
    Ostrogscy – ród kniaziowski (książęcy), biorący swe nazwisko od Ostroga na Wołyniu, a pochodzący od dynastii Rurykowiczów i ich linii panującej nad księstwem pińsko-turowskim. Ich boczną linią byli książęta Zasławscy, używający także nazwiska Zasławscy-Ostrogscy.


    przejdź do podstrony: [1][2] 3




    Czy wiesz że...? beta

    Lelistryj — staropolskie imię męskie, złożone z członów Leli- — "kołysać się, być opieszałym"; też lele — "niewieściuch, słabeusz", ale w staroruskim "chwalić" oraz -stryj — "stryj").
    Jan Tarnowski herbu Leliwa (ur. 1488 w Tarnowie, zm. 16 maja 1561 w Wiewiórce) – hetman Polski, hetman wielki koronny w latach 1527 – 1561, kasztelan krakowski od 1536, wojewoda krakowski od 1535, wojewoda ruski od 1527, kasztelan wojnicki od 1522, starosta sandomierski, lubaczowski, stryjski, chmielnicki.
    Hlebowiczowie - jeden z najpotężniejszych litewskich rodów magnackich herbu Leliwa. Rodzina ta miała w swoich szeregach w XVI - XVII w. m.in. ośmiu wojewodów, kanclerza wielkiego i podskarbiego litewskiego.
    Żabno – miasto w woj. małopolskim, w powiecie tarnowskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Żabno, nad rzeką Dunajec. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. tarnowskiego.
    Tatarzy (nazwa własna: Tatarlar / Татарлар) - grupa ludów tureckich wschodniej Europy i centralnej Azji. Nazwa Tatar pochodzi prawdopodobnie od słowa Tartar - mitologicznego piekła. Ludziom w napadniętej Europie Wschodniej (XIII wiek) stepowi wojownicy wydawali się przybyszami z piekieł. Nazwa się przyjęła i od słowa Tartarzy (przybysze z piekieł) powstała obecna nazwa Tatarzy.
    Bitwa pod Grunwaldem (w literaturze niemieckiej pierwsza bitwa pod Tannenbergiem) – jedna z największych bitew w historii średniowiecznej Europy (pod względem liczby uczestników), stoczona na polach pod Grunwaldem 15 lipca 1410, w czasie trwania wielkiej wojny, między siłami zakonu krzyżackiego wspomaganego przez rycerstwo zachodnioeuropejskie (głównie z Czech, z wielu państewek na Śląsku, z Pomorza Zachodniego i z pozostałych państewek Rzeszy), pod dowództwem wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena, a połączonymi siłami polskimi i litewskimi (złożonymi głównie z Polaków, Litwinów i Rusinów) wspieranymi lennikami obu tych krajów (Hospodarstwo Mołdawskie, Księstwo Mazowieckie, Księstwo Płockie, Księstwo Bełzskie, Podole i litewskie lenna na Rusi) oraz najemnikami z Czech, Moraw i z państewek ze Śląska oraz uciekinierami ze Złotej Ordy[3] i chorągwiami prywatnymi (między innymi chorągiew z Nowogrodu Wielkiego księcia Lingwena Semena), pod dowództwem króla Polski Władysława II Jagiełły.
    Mińsk Mazowiecki – miasto we wschodniej Polsce, w województwie mazowieckim, w aglomeracji warszawskiej, siedziba powiatu mińskiego, gminy miejskiej Mińsk Mazowiecki i gminy wiejskiej Mińsk Mazowiecki. Wg danych z 2008 Mińsk zamieszkiwało 38 181 mieszkańców. Pod względem gęstości zaludnienia zajmowało 11. miejsce w Polsce. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa siedleckiego.
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.