Leniwce dwupalczaste - Polski Serwis Naukowy

Leniwce dwupalczaste (Choloepus) – rodzaj szczerbaków zaliczany do leniwców. Zwierzęta te wyróżniają się wśród leniwców brakiem trzeciego palca przednich kończyn. Pozostałe leniwce mają trzy palce zarówno w przednich, jak i tylnych kończynach i określane są jako leniwce trójpalczaste.

Leniwcowate, leniwce trójpalczaste (Bradypodidae) – rodzina lądowych, nadrzewnych ssaków zaliczanych do szczerbaków. Poruszają się powolnymi ruchami z ciałem podwieszonym pod gałęziami. Rzadko schodzą z drzew. Na ziemi niezgrabnie pełzają. W zapisie kopalnym znane od plejstocenu.

Rodzaj (łac. genus, l.mn. genera) – podstawowa, obowiązkowa kategoria systematyczna obejmująca gatunek lub monofiletyczną grupę gatunków wyróżnionych na podstawie jednej lub więcej cech taksonomicznych. Nazwą rodzaj określany jest też każdy takson w randze rodzaju.

Występowanie

Leniwce dwupalczaste występują w Ameryce Środkowej i w północnej części Ameryki Południowej.

Taksonomia

Do tego rodzaju zaliczane są dwa gatunki:

leniwiec dwupalczasty, unau (Choloepus didactylus)

leniwiec krótkoszyi, leniwiec Hoffmana (Choloepus hoffmanni)

Obydwa gatunki zaliczano wcześniej do rodziny leniwcowatych (Bradypodidae) w randze podrodziny Choloepinae Gray, 1871. Z powodu różnic w budowie przednich kończyn wyodrębniono je do rodziny Choloepidae jednak stanowisko takie nie zostało powszechnie zaakceptowane. Większość taksonomów, w tym Webb, McKenna i Bell, umieszcza rodzaj Choloepus w rodzinie Megalonychidae.

Leniwiec krótkoszyi, leniwiec Hoffmana (Choloepus hoffmanni) – gatunek ssaka z rodziny Megalonychidae obejmującej leniwce dwupalczaste. Prowadzi spokojne nocne nadrzewne życie, wisząc brzuchem do góry i żywiąc się roślinami. Jego anatomia znacznie się różni od spotykanej u większości ssaków. Zwierzę stanowi obiekt badań parazytologicznych i genetycznych.

Wymieranie, ekstynkcja – proces zanikania . Wpływem cywilizacji ludzkiej tłumaczy się zwiększone tempo wymierania gatunków dokumentowane od kilkudziesięciu tysięcy lat, zwłaszcza w okresie ostatnich kilkuset lat. Współcześnie, według różnych ocen, wymiera od 5 tysięcy do 500 tysięcy gatunków rocznie.

Charakterystyka

Unau posiada aż 9 kręgów szyjnych, co pozwala mu na obrót głową o 180°, podczas gdy krótkoszyi ma tylko 6 kręgów.

Obydwa gatunki zalicza się do gatunków zagrożonych wyginięciem, ponieważ stosunkowo wolno się rozmnażają. Samica rodzi jedno młode w ciągu roku.

Przypisy

Honacki, J. H., K. E. Kinman & J. W. Koeppl (eds.). 1982. Mammal species of the world: A taxonomic and geographic reference. Allen Press, Inc. and The Association of Systematics Collections, Lawrence, Kansas, 694 pp.

Bibliografia

Kazimierz Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.): Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) (ang.). Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 1 maja 2008].