Leszek Kubicki - Polski Serwis Naukowy

Leszek Mariusz Kubicki (ur. 19 maja 1930 w Pruszkowie) – polski prawnik, uczeń Jerzego Sawickiego, profesor, minister sprawiedliwości w latach 1996–1997.

Życiorys

W 1952 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1960 uzyskał stopień doktora nauk prawnych, w 1975 w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk obronił habilitację. W 2000 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych. Specjalizuje się w zakresie prawa karnego i prawa medycznego.

Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego (WPiA UW) – jest trzecim co do liczby studentów, po WDiNP UW i WZ UW, oraz najstarszym wydziałem Uniwersytetu Warszawskiego. WPiA UW umożliwia kształcenie na kierunkach:

Jerzy Sawicki (nazwisko rodowe Izydor Reisler, pseud. Lex; ur. 23 stycznia 1910, w Gródku Jagiellońskim, zm. 5 czerwca 1967 w Brukseli) – polski prawnik, profesor uniwersytecki; karnista, specjalizował się w prawie karnym międzynarodowym; adwokat; prokurator Sądu Najwyższego oraz Najwyższego Trybunału Narodowego; felietonista.

W latach 1956–1990 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Od 1951 do 1968 pracował w Katedrze Prawa Karnego Materialnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1965 został zatrudniony w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, w latach 1999–2004 był członkiem Komitetu Nauk Prawnych PAN, wcześniej w latach 1981–1983 pełnił funkcję zastępcy sekretarza Wydziału I Nauk Społecznych PAN. Był również przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Nauk Prawnych, wiceprezesem Komitetu Nauk Prawnych oraz członkiem Komitetu Badań Naukowych PAN.

Barbara Kudrycka z domu Stelmaszyńska (ur. 22 stycznia 1956 w Kolnie) – profesor nauk prawnych, była deputowana do Parlamentu Europejskiego, od 2007 minister nauki i szkolnictwa wyższego w rządzie Donalda Tuska.

Habilitacja (z łac. habilitas – "zdatność, zręczność") – postępowanie, którego celem jest uzyskanie przez uprawnioną osobę stopnia naukowego doktora habilitowanego. Praca habilitacyjna i przewód habilitacyjny stanowią etap na drodze do uzyskania stanowiska profesora na uczelni a następnie profesora tytularnego.

Od 1989 do 1991 zasiadał w Trybunale Stanu. W latach 1990–1999 orzekał jako sędzia Sądu Najwyższego. Od lutego 1996 do października 1997 sprawował urząd ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza.

Od 1998 zasiada w Międzynarodowej Akademii Prawa Porównawczego, od 1999 w zarządzie Międzynarodowego Stowarzyszeniach Prawa Karnego. Obejmował również szereg funkcji w organach doradczych. W 1980 zasiadał w Komisji Etycznej przy zakładzie głównym Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. W 1989 był doradcą w Komitecie Badań Naukowych, a w 1997 w Krajowej Radzie Transplantacyjnej. Był członkiem Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów, Komisji ds. Reformy Prawa Karnego przy ministrze sprawiedliwości, Rady Naukowej przy ministrze zdrowia i opieki społecznej oraz od 2004 Rady ds. Uchodźców przy prezesie Rady Ministrów. Jest stałym konsultantem Sejmu w zakresie kodyfikacji prawa karnego oraz członkiem zespołu eksperckiego ds. reformy szkolnictwa wyższego przy ministrze nauki i szkolnictwa wyższego, Barbarze Kudryckiej.

Prawo karne sensu largo – zespół przepisów prawnych normujących kwestie odpowiedzialności karnej człowieka za czyny zabronione pod groźbą kary kryminalnej.

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego – urząd utworzony 5 maja 2006 r. do obsługi Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego kieruje działami administracji rządowej „nauka” i „szkolnictwo wyższe” oraz jest dysponentem budżetu na badania naukowe finansowane przez państwo. Przy ministrze działała Rada Nauki, powołana w miejsce zlikwidowanego w 2005 Komitetu Badań Naukowych. Siedziba ministerstwa mieści się w Warszawie, przy ulicy Wspólnej 1/3.

W latach 1953–1954 pracował w redakcji „Nowego Prawa”, a w latach 1956–1957 w redakcji „Prawa i Życia”. W 1981 został redaktorem naczelnym wydawanego przez Komitet Nauk Prawnych PAN periodyku „Państwo i Prawo”. W 2001 został pracownikiem naukowym Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Leona Koźmińskiego w Warszawie, w której kieruje Katedrą Prawa Karnego.

Prawo medyczne - jest to zespół norm prawnych regulujących prawa i obowiązki pacjenta i lekarza (w tym lekarza dentysty) oraz sposób funkcjonowania Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładów opieki zdrowotnej, a także innych podmiotów świadczących usługi medyczne.

Redaktor naczelny, dziennikarz odpowiadający za całość czasopisma (dziennika lub innego periodyku) albo programu telewizyjnego. W praktyce jest to osoba, która kieruje całością działań redakcji od strony merytorycznej i odpowiada za kształt oraz zawartość czasopisma. Redaktor naczelny kieruje także pracą zespołu dziennikarzy, często odpowiadając także za ich przyjmowanie i zwalnianie.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Był sekretarzem Kapituły Orderu Odrodzenia Polski. W 2011 uhonorowany tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego.

Życie prywatne

Od 1951 żonaty z profesor Krystyną Kubicką, mają jedną córkę.

Jego stryjem był Aleksander Marian Kubicki (1908–1972), literat, działacz ruchu ludowego i dwukrotnie poseł na Sejm PRL.

Doctor honoris causa (z łac. [doktor] dla zaszczytu) – honorowy tytuł naukowy nadawany przez uczelnie osobom szczególnie zasłużonym dla nauki i kultury. Nie wymaga posiadania formalnego wykształcenia, ale nadawany jest zazwyczaj[potrzebne źródło] osobom o wysokim statusie społecznym lub naukowym.

Komitet Badań Naukowych (KBN) - zgodnie z zapisem Ustawy z 12 stycznia 1991 był to naczelny organ administracji rządowej do spraw polityki naukowej i naukowo-technicznej Polski. Ustawa z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki przekazała jego zadania w zakresie finansowania ministrowi właściwemu dla spraw nauki.

Źródła

Profil na stronie Akademii Leona Koźmińskiego

Leszek Kubicki w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)