Li Ling - dynastia Han - Polski Serwis Naukowy

Li Ling (zm. 74 p.n.e.) – generał z czasów dynastii Han, na służbie cesarza Wudi (漢武帝). Był wnukiem generała Li Guanga. Stacjonował ze swoim oddziałem w pobliżu Dunhuangu, strzegąc pogranicza.

W 99 p.n.e. wyruszył z kampanią przeciwko barbarzyńskim Xiongnu. Zapuścił się daleko na północ w głąb dzisiejszej Mongolii dowodząc jedynie piechotą, gdyż dowodzący kawalerią generał Lu Bode odmówił oddania się pod jego rozkazy i wsparcia ekspedycji. Gdy niewielki oddział Li napotkał 30-tysięczną konnicę Xiongnu, zdołał odnieść zwycięstwo dzięki zastosowaniu kusz. Upojony zwycięstwem dowódca podjął pogoń za wrogiem, wystawiając się na ataki barbarzyńskich konnych łuczników. Znalazłszy się w pułapce, rozkazał odwrót do chińskiej granicy. Jedynie 400 żołnierzy Li Linga zdołało wrócić do Chin, a on sam podczas ucieczki został schwytany przez wroga.

Dynastia Han (206 p.n.e. - 220 n.e. ). Po wojnie domowej, która miała miejsce po śmierci Qin Shi Huanga, władzę objął w 202 p.n.e. jeden ze zwycięskich wodzów Liu Bang, który nazwał swoje państwo Han od nazwy rzeki Han, której dorzecze najpierw opanował. Jego rządy były kontynuacją działań Pierwszego Cesarza, lecz zmniejszył on nieco podatki od ludności chłopskiej, ograniczył przymus pracy itp. Najwybitniejszym władcą z dynastii Han był Wudi, który panował przez ponad 50 lat od 140 p.n.e. Oparł się on na naukach konfucjanizmu, ustanawiając go religią państwową.

Sima Qian (wym. sy-ma ćśien; ur. około 145, zm. około 86 p.n.e.; zi: 子長, Zǐcháng) – chiński historyk, urzędnik na dworze cesarza Walecznego (Wudi) z dynastii Han, także astrolog i reformator kalendarza.

Dostawszy się do niewoli Li zdradził i przeszedł na stronę Xiongnu. Barbarzyński władca przyjął jego usługi i uczynił go swoim doradcą. Na wieść o zdradzie Li Linga cesarz zaocznie skazał go na śmierć i nakazał zgładzić jego rodzinę. Represje dotknęły także sławnego historyka Sima Qiana, który stanąwszy w obronie generała został uwięziony i wykastrowany. Li do końca życia żył wśród Xiongnu, ucząc ich chińskich technik wojennych.

Przypisy

Michael Robert Drompp: Tang China and the Collapse of the Uighur Empire: A Documentary History. Leiden: Brill, 2005, s. 126. ISBN 90-04-14129-4.
Marvin C. Whiting: Imperial Chinese Military History: 8000 BC - 1912 AD. Lincoln: iUniverse, 2002, s. 167. ISBN 0-595-22134-3.
Arthur Cotterell: Asia: A Concise History. Singapore: John Wiley and Sons, 2011, s. 124. ISBN 978-0470-82959-2.
Victor H. Mair: Tʼang Transformation Texts: A Study of the Buddhist Contribution to the Rise of Vernacular Fiction and Drama in China. Cambridge, Massachusetts: Council on East Asian Studies, Harvard University, 1989, s. 21-22. ISBN 0-674-86815-3.
China: Five Thousand Years of history and Civilization. Hong Kong: City University of Hong Kong Press, 2007, s. 300. ISBN 978-962-937-140-1.
John Elliot Wills: Mountain of Fame: Portraits in Chinese History. Princeton, New Jersey: Princeton University Press, 1994, s. 69. ISBN 1-4008-0858-8.