Czy wiesz że...?
Jezuici (pełna nazwa: Towarzystwo Jezusowe ) – męski papieski . Towarzystwo Jezusowe zostało założone w głównej mierze do walki z reformacją, by bronić i rozszerzać wiarę oraz naukę Kościoła rzymskokatolickiego, przede wszystkim przez publiczne nauczanie, .

Gaudeamus igitur (łac. Radujmy się więc) jest powszechnie znaną w Europie studencką pieśnią hymniczną śpiewaną obecnie w czasie uroczystości akademickich, pierwotnie prawdopodobnie podczas nieoficjalnych spotkań studenckich.

Stefan Bieszk urodził się 23 lipca 1895 roku we Fryburgu Badeńskim, gdzie jego rodzina przebywała na emigracji ( jego ojciec pochodził z Koleczkowa). Studia filologiczne ukończył w Poznaniu, a następnie zaczął pracę, jako wykładowca w gimnazjum chojnickim, gdzie wykładał grekę i łacinę. Był opiekunem drużyny starszoharcerskiej i założycielem pierwszej drużyny żeglarskiej. Prowadził amatorski teatr dramatyczny dla młodzieży licealnej, z którą wystawiał wiele przedstawień m.in. własne dramaty o Chojnicach "Tobie, ojczyzno", "Szturm na Chojnice" i "Krwią kapłańską". Pisywał również artykuły do lokalnych gazet i czasopism. W 1934 roku za niezłomne przekonania dla sprawy kaszubskiej i regionalnej został przeniesiony do Zamościa. Za sprawą przyjaciół powrócił na Pomorze do Chełmna, gdzie pozostał już na stałe. Wakacje spędzał w ulubionych Chojnicach i Charzykowach, tu przyjaźnił się z wieloma chojniczanami m.in. Ottonem Weilandem. Po wojnie za swe przekonania religijne i regionalne był szykanowany, wydalony ze szkolnictwa, a nawet więziony. Pod koniec życia wykładał w seminarium Pelplińskim. Był współzałożycielem Zrzeszenia Kaszubskiego, głównym ideologiem tego ruchu. Pisał wiele rozpraw, sonetów w języku kaszubskim, a szczególnie doceniane są jego "Szołobułki kaszubskie" pt. "Kowol czarownik", "Pokorno Róże" i "Polno mësz", pozostawił ponad czterdzieści utworów. Szczególnie sonety są wyrazem jego głębokiej fascynacji pięknem kaszubskich krajobrazów oraz siłą ducha wielkich Kaszubów. Stefan Bieszk uznawał Kaszubów za potomków wielkiego niegdyś, lechickiego plemiona Pomorzan, które stanowiło pomost między plemionami polskimi a połabskimi. Zmarł w drodze z Charzyków do Chojnic 18 lipca 1964 roku, a pochowany został w Chełmnie.