Lidia Wysocka - Polski Serwis Naukowy

Lidia Wysocka (ur. 24 czerwca 1916 w Rogaczewie, zm. 2 stycznia 2006 w Warszawie) – polska aktorka, piosenkarka, a także reżyser teatralny i projektantka kostiumów. Założycielka, reżyser, kierownik artystyczny i artystka Kabaretu Wagabunda (1956-1968).

W 1935 zadebiutowała na srebrnym ekranie główną rolą w filmie Kochaj tylko mnie u boku Witolda Zacharewicza i Kazimierza Junoszy-Stępowskiego. Rok później (1936) ukończyła studia w warszawskim Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. Jej debiut sceniczny nastąpił w Teatrze Polskim w Warszawie w 1936. Z powodzeniem występowała w filmie, teatrze i w radiu, zarówno przedwojennym jak i powojennym - w szerokim wachlarzu tematycznym: od dramatu po farsę.

Zygmunt Nowakowski właściwie Zygmunt Tempka (ur. 22 stycznia 1891 w Krakowie zm. 4 października 1963 w Londynie) – polski pisarz, felietonista, dziennikarz, aktor, reżyser teatralny, doktor filologii polskiej.
Kazimierz Junosza-Stępowski (ur. 26 listopada 1880 w Wenecji, zm. 5 lipca 1943 w Warszawie) – jeden z najwybitniejszych polskich aktorów przedwojennego kina.

W czasie drugiej wojny światowej więziona przez Gestapo na Pawiaku jako zakładniczka w ramach hitlerowskiej akcji odwetowej za likwidację przez polskie podziemie agenta niemieckiego wywiadu, Igo Syma (który partnerował jej w Złotej masce). Podobnie jak jej koledzy i koleżanki bojkotowała kontrolowany przez Niemców teatr, pracowała jako kelnerka (w kawiarni "Na antresoli"); odmówiła propozycji niemieckich filmowców z UFA.

Płyta gramofonowa – okrągła płyta o średnicy od 17,5 do 30 cm z zapisanym spiralnie (dośrodkowo) w sposób analogowy nagraniem dźwiękowym; wykonywana z szelaku lub poli(chlorku winylu) (stąd nazwa potoczna – płyta winylowa, lub od koloru – czarna płyta). Powszechnie określana jest też mianem płyty analogowej.
Słuchowisko – dramat najczęściej radiowy, podstawowa artystyczna, literacka forma, której tworzywem jest wyłącznie materia foniczna: głos ludzki, efekty akustyczne i muzyka. Teksty słuchowisk mają postać zbliżoną do dramatu teatralnego.

Aktorkę sportretowała w 1939 Maja Berezowska.

Odznaczenia i nagrody

Otrzymała bardzo wiele odznaczeń i nagród:

Odznaka 1000-lecia w 1967 roku

Złoty Krzyż Zasługi w 1978 roku

Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy w 1996 roku

Nagroda Artystyczna Polskiej Estrady "Prometeusz" w 1996 roku

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, za wybitne osiągnięcia w pracy artystycznej w 1999 roku

Filmografia

Kochaj tylko mnie (1935), jako Hanka, córka Żarskiego

Papa się żeni (1936) jako Lili, córka Miry Stelli

Gehenna (1938), jako Ania Tarłówna

Ostatnia brygada (1938) jako Marta Rzecka

Serce matki (1938) jako Lusia

Wrzos (1938) jako Dębska

Doktór Murek (1939) jako Tunka Czabranówna

Złota Maska (1939) jako Magda Nieczajówna

Irena do domu! (1955), jako Irena Majewska

Sprawa pilota Maresza (1955), jako Mary Godzicka

Nikodem Dyzma (1956), jako piosenkarka rewiowa śpiewająca piosenkę o Dyzmie

Rozstanie (1960), jako Magdalena

Sekret (1973), jako Lena Nurkiewicz, przyjaciółka Lewickiej

Zaczarowane podwórko (1974), jako królowa Anna Jagiellonka

W obronie własnej (1981), jako matka Marii

Dziewiątym filmem aktorki był Szczęście przychodzi kiedy chce (1939) w reżyserii Mieczysława Krawicza (na podstawie powieści Kamila Nordena o tym samym tytule), nie ukończony jednak z powodu wybuchu wojny. Jej ostatnim filmem miał być debiut fabularny Jacka Bławuta traktujący o aktorach - weteranach pt. Lili, jednakże na skutek opóźnień (niedostatek środków finansowych, przeróbki scenariusza) został on zrealizowany dopiero w 2008 (jako Jeszcze nie wieczór), już po jej śmierci.

Polskie Radio Program I (Jedynka, potocznie Warszawa I, oficjalny skrót PR1) – ogólnopolska, całodobowa, publiczna polska stacja radiowa, będąca częścią spółki akcyjnej Polskie Radio S.A. 18 kwietnia 1926 roku rozpoczęto regularną emisję programu.
IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza aktorów i filmów. Zawiera informacje o artystach i produkcjach z wielu części świata (w tym także polskich). Z bazy możemy się dowiedzieć między innymi o dorobku aktorów (reżyserów, scenarzystów, muzyków i innych osób związanych z produkcją i tworzeniem filmu), przeczytać krótkie syntetyczne biografie (przy niektórych osobach). Baza pozwala również sprawdzić informacje o filmach, serialach i produkcjach telewizyjnych (nawet tych w produkcji), jak również o nagrodach filmowych. Mankamentem bazy jest nieuwzględnianie charakterystycznych znaków diakrytycznych niektórych języków, w tym języka polskiego.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)