Lidzbark Warmiński

       Artykuł - Lidzbark Warmiński - pochodzi z Wikipedii (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Suplement
Łyna
Łyna (ros. Лава, Ława, niem. Alle, prus. Alna) – rzeka w północno-wschodniej Polsce (województwo warmińsko-mazurskie) i Rosji (Obwód kaliningradzki). Lewy dopływ Pregoły. Płynie przez Pojezierze Olsztyńskie i Nizinę Sępopolską.
Świecki Ruch Misyjny "Epifania"
Świecki Ruch Misyjny „Epifania” jest częścią międzynarodowego ruchu religijnego o nazwie: Laymen`s Home Missionary Movement (Świecko Domowy Ruch Misjonarski). Ruch ten wywodzi się z milleryzmu, powstał w 1920 roku po podziałach w ruchu Badaczy Pisma Świętego spowodowanych śmiercią Charlesa T. Russella. Założycielem ruchu był Paul S.L. Johnson, który sprawował urząd opiekuna wykonawczego i dyrektora LHMM aż do swojej śmierci w roku 1950. Po nim funkcję tę pełnili: Jolly, Gohlke, Hedman, i obecnie Ralph M. Herzig.
Adam Stanisław Grabowski
Adam Stanisław Grabowski herbu Zbiświcz ( ur. 3 września 1698 w Wielkim Buczku koło Debrzna, zm. 15 grudnia 1766 w Lidzbarku) – biskup chełmiński w latach 1736-1739, biskup kujawski 1739-1741, biskup warmiński 1741-1766.
Andrzej Niewiadomski
Andrzej Niewiadomski (ur. 1965 w Lidzbarku Warmińskim) - poeta, krytyk, badacz literatury, redaktor. Absolwent LO im. Kazimierza Jagiellończyka w Lidzbarku Warmińskim. Pracownik naukowy UMCS w Lublinie. Autor pięciu tomów poezji, książek literaturoznawczych,licznych artykułów i szkiców. Współzałożyciel i redaktor Kwartalnika Literackiego "Kresy".
Andrzej Stanisław Załuski
Andrzej Stanisław Załuski herbu Junosza (ur. 2 grudnia 1695, zm. 16 grudnia 1758) – polski duchowny katolicki, biskup płocki, biskup łucki, biskup chełmiński, biskup krakowski, administrator apostolski diecezji pomezańskiej, w latach 1735-1746 kanclerz wielki koronny.
Armia Czerwona
Armia Czerwona[1], ros. Красная Армия, pełna nazwa Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona[2] Рабоче-Крестьянская Красная Армия, RKKA), od 23 lutego 1946 r. Armia Radziecka[3] (ros. Советская армия, stosowane również tłumaczenie Armia Sowiecka) – siły zbrojne[4] Rosji radzieckiej i Związku Radzieckiego, istniejące do grudnia 1991 (przemianowana m.in. na Siły Zbrojne Republiki Białorusi, Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej oraz Siły Zbrojne każdej z pozostałych republik ZSRR).
Bazylika
Bazylika – w architekturze typ kościoła wielonawowego (niezależnie od pełnionych funkcji kanonicznych), z nawą główną wyższą od naw bocznych, posiadającą okna ponad dachami naw bocznych (w odróżnieniu od kościoła halowego). Kościół z nawą główną bez okien, to pseudobazylika.
Bitwa pod Lidzbarkiem Warmińskim
Schleiz - Saalfeld - Jena-Auerstedt - Lubeka - Czarnów - Gołymin - Pułtusk - Tczew - Iława Pruska - Ostrołęka - Słupsk - Gdańsk - Kołobrzeg - Dobre Miasto - Lidzbark - Frydland
Blenda (architektura)
Blenda (niem. blende ślepe okno, ślepa wnęka) – płytka wnęka w ścianie, o wykroju arkady lub okna, stosowana przede wszystkim w celach estetycznych, rzadziej do odciążenia ściany. Charakterystyczna dla architektury gotyckiej, często stosowana jako dekoracja szczytów, mogła być tynkowana na biało lub wypełniona malowanym maswerkiem imitującym laskowania okien.
Bogdan Borusewicz
Bogdan Michał Borusewicz (ur. 11 stycznia 1949 w Lidzbarku Warmińskim) – polski polityk, działacz opozycji demokratycznej w latach PRL, poseł na Sejm I, II, III kadencji, od 2005 marszałek Senatu VI i VII kadencji, Honorowy Obywatel Miasta Gdańska.
Brama Holsztyńska
Brama Holsztyńska (niem. Holstentor) – zbudowana z cegły brama miejska w Lubece, część średniowiecznych fortyfikacji tego miasta. Od początku XX w. brama jest symbolem Lubeki.
Chorągiew (weksylologia)
Chorągiew - płat materiału o określonych barwach i godłach, przytwierdzony do drzewca, będący znakiem państwa, ziemi, miasta, organizacji wojskowej, społecznej, politycznej, kościelnej, zawodowej itd.; łac. „vexillum”, fr. „drapeau” od „drap” - „materia, sukno”; nm. „die Fahne” od stgnm. „fanon” - „materia płachta”; czes. „korouhev”, ros. „chorugw”; scs. „chorągy”; ukr. "prapor, znameno": wyrazy słowiańskie pochodzą od mongolskiego „orongo”, „orunga” - znak, chorągiew.
Cmentarz żydowski w Lidzbarku Warmińskim
Cmentarz żydowski w Lidzbarku Warmińskim - kirkut powstał w pierwszej połowie XIX wieku. W czasie II wojny światowej uległ dewastacji. Obecnie nie ma nim żadnych elementów nagrobków. Miał powierzchnię 0,10 hektarów.
Czterech mężów
Czterech mężów – dukat lokalny wyemitowany w grudniu 2008 przez Urząd Miasta w Lidzbarku Warmińskim w ramach akcji promocyjnej miasta w związku jubileuszem 700-lecia nadania praw miejskich[3].
Długość geograficzna
Długość geograficzna (ang. longitude; symbol λ) - jedna ze współrzędnych geograficznych, kąt dwuścienny zawarty między półpłaszczyzną południka 0 (południka przechodzącego przez obserwatorium astronomiczne w Greenwich), a półpłaszczyzną południka przechodzącego przez dany punkt na powierzchni Ziemi.
Dżuma
Dżuma (czarna śmierć, mór, zaraza morowa) – ostra bakteryjna choroba zakaźna gryzoni i (rzadziej) innych drobnych ssaków, a także człowieka (zoonoza). Choroba ta wywołana jest infekcją G(-) pałeczek z rodziny Enterobacteriaceae nazwanej Yersinia pestis.
Dach hełmowy
Dach hełmowy, hełm (niem. Helm) - w architekturze historycznej zwieńczenie wieży jako dach o konstrukcji drewnianej, rzadziej murowanej z cegły lub kamienia. Drewniane hełmy, których konstrukcja stanowi specyficzny rodzaj więźby dachowej kryte były blachą (zwykle ołowianą lub miedzianą), niekiedy gontem lub dachówką, przy ich współczesnych rekonstrukcjach stosuje się najczęściej niepalną konstrukcję stalową.
Dar wotywny
Dar wotywny - dar składany w podzięce, m.in. za wysłuchanie modlitwy, w kościołach, lub miejscach pielgrzymek. Wota, to przedmioty wiążące się z określoną intencją modlitwy, lub jej wysłuchaniem. Są to np. kule inwalidzkie, różańce, modele statków, odlewy części ciała, etc.
Deniwelacja
Deniwelacja – różnica wysokości pomiędzy najwyżej i najniżej położonym punktem w jaskini. W przypadku gdy najwyżej położonym punktem jest otwór wejściowy, deniwelacja jest głębokością jaskini.
Dom modlitwy
Dom modlitwy – jest terminem używanym przez większość Kościołów protestanckich na określenie budynku kościelnego, w którym odprawiane są nabożeństwa. Wraz z określeniami: kościół i zbór używany jest wymiennie.
Droga krajowa
Droga krajowa - jedna z dróg publicznych, umożliwiających krajową i międzynarodową komunikację kołową pomiędzy dużymi miastami oraz ogólnodostępnymi przejściami granicznymi, która jest rekomendowana do ruchu długodystansowego i tranzytowego.
Droga krajowa nr 51
Droga krajowa nr 51 (DK51) – droga krajowa przebiegająca przez województwo warmińsko-mazurskie o długości ok. 122 km. Stanowi jeden z najważniejszych szlaków komunikacyjnych w województwie warmińsko-mazurskim, ponieważ łączy najważniejsze polsko-rosyjskie przejście graniczne w Bezledach z zespołem miejskim Olsztyna oraz drogą krajową nr 7, do której dochodzi w Olsztynku. W przyszłości stworzy tam duży węzeł drogowy z planowaną w miejsce DK7, drogą ekspresową S7.
Droga krajowa nr 57
Droga krajowa nr 57 (DK57) - droga krajowa o długości ok. 192 km, leżąca na obszarze województw warmińsko-mazurskiego i mazowieckiego. Trasa ta łączy Bartoszyce (przez DK51) z Pułtuskiem (droga DK57 kończy się w Kleszewie, do Pułtuska dojazd 5 km drogą DK61).
Droga krajowa nr 7
Droga krajowa nr 7 (DK7) – droga krajowa prowadząca z Żukowa k/Gdańska przez Warszawę do granicy ze Słowacją w Chyżnem. Jest ona częścią międzynarodowej drogi europejskiej E77 prowadzącą dalej przez Słowację do stolicy Węgier, Budapesztu oraz na odcinku Gdańsk - węzeł Elbląg Wschód częścią trasy E28. Wzdłuż drogi znajduje się wiele przydrożnych barów, zajazdów oraz restauracji. Odcinek drogi z Gdańska do Warszawy wiedzie w przeważającej części przez lasy, a z Warszawy do Chyżnego przez tereny rolnicze bądź nieużytki. Fragment z Krakowa do Rabki jest także częścią trasy tzw. Zakopianki, czyli najczęściej uczęszczanej przez turystów drogi w Tatry. Trasa przebiega przez pięć województw: pomorskie, warmińsko-mazurskie, mazowieckie, świętokrzyskie i małopolskie.
Drogi wojewódzkie w Polsce
Drogi wojewódzkie w Polsce – sieć dróg uzupełniająca system dróg krajowych. Droga wojewódzka stanowi własność właściwego samorządu województwa. Zgodnie z Ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych z późniejszymi zmianami, do dróg wojewódzkich zalicza się drogi stanowiące połączenia między miastami, mające znaczenie dla województwa i drogi o znaczeniu obronnym, nie zaliczone do dróg krajowych. Do kategorii dróg wojewódzkich zaliczane są drogi na podstawie uchwały sejmiku wojewódzkiego odpowiedniego województwa.
Dyzenteria
Dyzenteria, czerwonka (gr. dysentería) – ostra choroba zakaźna jelit, w szczególności jelita grubego, której objawem jest uporczywa biegunka i obecność krwi oraz śluzu w stolcu[1]. Nieleczona prowadzi do śmierci.
Empora
Empora (niem. Empore), chór muzyczny – element występujący najczęściej w kościele, rodzaj trybuny. Galeria wsparta na kolumnach lub filarach, otwarta do wnętrza kościoła. Umieszczona nad nawami bocznymi – tworząca osobne pomieszczenie dla np. kobiet, zakonników. Umieszczona nad kruchtą lub pomiędzy nawą a prezbiterium – przeznaczona na ogół dla śpiewaków i instrumentów muzycznych (najczęściej są to organy). Empora może okalać też cały kościół. W budownictwie świeckim budowano empory w salach zamkowych dla chóru i kapeli.
Ewangelicy
Ewangelicy – nazwą tą od XVI wieku określa się w Polsce protestantów z najstarszych Kościołów Reformacji, czyli luteran, kalwinów oraz, od kilkunastu lat, metodystów.
Federacja Miast Kopernikowskich
Federacja Miast Kopernikowskich - związek miast związanych z życiem i działalnością Mikołaja Kopernika. Akt powołania federacji podpisany został 19 lutego 1983 roku w Toruniu.[1] Członkami Federacji są:
Ferdinand Schulz
Ferdinand Schulz (ur. 18 grudnia 1892 w Piszewie (niem. Pissau), zm. tragicznie 16 czerwca 1929 w Sztumie), niemiecki konstruktor lotniczy, lotnik sportowy, szybownik i instruktor szybownictwa.
Powiązane hasła:
Łyna, Świecki Ruch Misyjny "Epifania", 10 czerwca, 12 sierpnia, 19 października, 25 października, 26 czerwca, 3 maja, 8 września, Adam Stanisław Grabowski, Adam Zejer, Andrzej Niewiadomski, Andrzej Stanisław Załuski, Anna Mikołajczyk-Niewiedział, Anzelm (biskup warmiński), Archidiecezja warmińska, Armia Czerwona, Barbakan, Barczewo, Bartoszyce, Bazylika, Berlin, Bezledy, Biała Piska, Białystok, Biskupi warmińscy, Biskupiec, Bisztynek, Bitwa pod Grunwaldem, Bitwa pod Lidzbarkiem Warmińskim, Blanki (województwo warmińsko-mazurskie), Blenda (architektura), Bogdan Borusewicz, Bolonia, Brama Holsztyńska, Braniewo, Burmistrz, Bytów, Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Lidzbarku Warmińskim, Cerkiew Świętych Cyryla i Metodego w Lidzbarku Warmińskim, Chorągiew (weksylologia), Cmentarz żydowski w Lidzbarku Warmińskim, Czerwonka (powiat olsztyński), Czesław Żukowski, Czterech mężów, Długość geograficzna, Dżuma, Dach hełmowy, Dar wotywny, Deniwelacja, Dobre Miasto, Dom modlitwy, Droga krajowa, Droga krajowa nr 51, Droga krajowa nr 57, Droga krajowa nr 7, Droga wojewódzka nr 511, Droga wojewódzka nr 513, Drogi wojewódzkie w Polsce, Dyzenteria, Działdowo, Ełk, Eberhard z Nysy, Elbląg, Empora, Ewangelicy, Federacja Miast Kopernikowskich, Ferdinand Schulz, Frombork, Fryderyk Wilhelm III Pruski, Fryz, Góra Krzyżowa (Lidzbark Warmiński), Górny Śląsk, Górowo Iławeckie, Gęstość zaludnienia, Gajlity, Gdańsk, Geomorfologia, Giżycko, Gmina, Gmina Świątki, Gmina Dobre Miasto, Gmina Kłębowo, Gmina Kiwity, Gmina Lidzbark Warmiński, Gmina Lubomino, Gmina Orneta, Gmina Piotraszewo, Gmina Runowo, Gmina miejska, Gmina miejsko-wiejska, Gmina wiejska, Gniew (miasto), Gołdap, Gotyk, Grudziądz, Heinrich V von Plauen, Henryk Vogelsang, Herb Lidzbarka Warmińskiego, Historia Lidzbarka Warmińskiego, Holandia, Iława, Iławka (miasto), II powstanie pruskie, I powstanie pruskie, I rozbiór Polski, I wojna światowa, Ignacy Krasicki, Ignalin (województwo warmińsko-mazurskie), Irena Kwinto, Józef Gosławski, Język pruski, Jacek Protas, Jan Albert Waza, Jan Dantyszek, Jan Paweł II, Jan z Miśni, Jeziorany, Jezioro Wielochowskie, Kętrzyn, Kłębowo, Kaliningrad, Karl Friedrich Schinkel, Karol XIII Szwedzki, Karol XII Szwedzki, Kaszuby, Katolicyzm, Kazimierz IV Jagiellończyk, Kierwiny, Kilometr kwadratowy, Kisielice, Klasy zabytków, Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, Kościół unicki, Kod pocztowy, Kolarstwo górskie, Kolegiata Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Lidzbarku Warmińskim, Koniewo (województwo warmińsko-mazurskie), Konsola (architektura), Korniewo, Korsze, Kraków, Kresy Wschodnie, Krużganek, Kwidzyn, Liczba ludności, Lidzbark, Lidzbark Warmiński (stacja kolejowa), Lidzbarskie Starcia Kabaretowe, Lidzbarskie Wieczory Humoru i Satyry, Lubawa, Młynary, Malbork, Marcin Kromer, Marcin Wincel, Marszałek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, Mazury, Miłakowo, Miłomłyn, Miasta partnerskie, Miasto, Mikołaj Kopernik, Mikołajki, Milanówek, Morąg, Mrągowo, Mur pruski, N.p.m., Napoleon Bonaparte, Narodowy Spis Powszechny 2002, Nidzica, Niemcy, Nizina Sępopolska, Norbert Witkowski, Nowe, Nowe Miasto Lubawskie, Numer kierunkowy, Olecko, Olsztyn, Olsztynek, Orientowanie (architektura), Orneta, Orzysz, Ostróda, Pasłęk, Pasym, Pieniądz lokalny, Pieniężno, Pierzeja, Pilnik, Piotr Szwedes, Pisz, Pius II, Podział administracyjny Polski 1975-1998, Pojezierze Olsztyńskie, Pokój toruński 1466, Pole powierzchni, Polonia Lidzbark Warmiński, Polska, Polski Związek Motorowy, Powiśle (kraina), Powiat, Powiat lidzbarski, Prawa miejskie, Prawo chełmińskie, Prawosławie, Prezbiterium, Protestantyzm, Prusowie, Przemysł spożywczy w Polsce, RON Lidzbark Warmiński, Radosław Bielecki, Rafał Kaczor (piłkarz), Ratusz w Lidzbarku Warmińskim, Regotycyzacja, Reszel, Rosja, Ruciane-Nida, Ryn, Rzeczpospolita Obojga Narodów, Sątopy-Samulewo, Sępopol, Sanktuarium, Skarpa (architektura), Sklepienie gwiaździste, Sowieck, Stanisław Hozjusz, Stanisław Leszczyński, Stanisław Srokowski (geograf), Stanisław Staszic, Stołp, Suryty, Susz, Symsarna, Szalowanie, Szczytno, Szerokość geograficzna, Szlak Kopernikowski (pieszy), Szlak Zamków Gotyckich, Szlaki turystyczne Lidzbarka Warmińskiego i okolic, Sztum, Szwecja, Szwedzi, TERC, TERYT, Tadeusz Płoski, Telewizja Polska, Teodor Andrzej Potocki, Tolkmicko, Toruń, Ulica Olsztyńska w Lidzbarku Warmińskim, Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej, Węgorzewo, Włocławek, Włochy, Warmińsko-Mazurska Specjalna Strefa Ekonomiczna, Warmia, Warszawa, Wawel, Werlte, Wieża, Wielochowo, Województwo, Województwo olsztyńskie, Województwo warmińsko-mazurskie, Wozławki, Współrzędne geograficzne, Wspólnota Kościołów Chrystusowych w RP, Wzniesienia Górowskie, XIV wiek, XIX wiek, Zabytek, Zakon krzyżacki, Zalewo, Zamek Królewski na Wawelu, Zamek biskupów warmińskich w Lidzbarku Warmińskim, Zbór, Zbigniew Mikołejko, Związek Pruski,
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta Lidzbark Warmiński. Zapoznaj się również z: miasto Lidzbark.

Współrzędne: 54°07'N 20°35'E / 54.117, 20.583

Lidzbark Warmiński
Herb
Herb Lidzbarka Warmińskiego
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat lidzbarski
Gmina
• rodzaj
Lidzbark Warmiński
miejska
Prawa miejskie 1308
Burmistrz Artur Wajs
Powierzchnia 14,34 km²
Położenie (punkt) 54° 07' N
20° 35' E
Ludność (2007)
• liczba
• gęstość

16597
1157 os./km²
Strefa numeracyjna
89
Kod pocztowy 11-100 do 11-102
Tablice rejestracyjne NLI
Położenie na mapie Polski
"Tło mapy lokalizacyjnej, z zaznaczonymi granicami"
"Lidzbark Warmiński"
Lidzbark Warmiński
TERC
(TERYT)
6283609011
Miasta partnerskie Polska Milanówek
Holandia Oud-Beijerland
Rosja Sowietsk
Niemcy Werlte
Urząd miejski
ul. Świętochowskiego 14
11-100 Lidzbark Warmiński
tel. 89 767-85-00;
faks 89 767-23-03
Strona internetowa miasta

Lidzbark Warmiński (niem. Heilsberg, prus. Lēcbargs) – miasto i gmina w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa olsztyńskiego. Aktualnie stolica powiatu, gminy miejskiej i gminy wiejskiej.

Lidzbark Warmiński od 1350 r. do XIX wieku był stolicą Warmii i dawniej jej największym miastem. Miasto było ważnym centrum wiary i kultury w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, często dlatego też nazywano je Perłą Warmii. Przez długi czas było pod panowaniem biskupów warmińskich. Był to też znaczny ośrodek gospodarczy ustępujący swym znaczeniem na Warmii tylko Braniewu. W mieście znajduje się zamek biskupów warmińskich, który za dużą wartość artystyczną i historyczną w skali światowej, uznany został za pomnik historii, dawniej zaliczany do zabytków klasy "0" (wg nieaktualnej od 1973 r. klasyfikacji zabytków)[1].

W mieście znajduje się jeden z ważniejszych[2] w kraju zakład mleczarski Polmlek, główna siedziba grupy mleczarskiej Warmia.

W Lidzbarku Warmińskim co roku na przełomie sierpnia i września odbywają się Lidzbarskie Wieczory Humoru i Satyry. W listopadzie zaczynają się Lidzbarskie Starcia Kabaretowe (eLeSKi), odbywają się one co 3 miesiące aż do maja. Lidzbark Warmiński jest miasteczkiem, które w ostatnich latach coraz szybciej się rozwija. Wielość zabytków i imprez kulturalnych oraz sportowych o europejskim zasięgu przyciąga do miasta coraz więcej turystów[3].

Po wielu latach spadku liczby mieszkańców od roku 2007 sytuacja uległa zmianie[4]. Według danych z 19 października 2007[4], miasto miało 16 597 mieszkańców.

Spis treści

  • 1 Geografia
    • 1.1 Położenie
    • 1.2 Klimat
    • 1.3 Struktura powierzchni
    • 1.4 Demografia
    • 1.5 Toponimika nazwy miasta
  • 2 Historia
  • 3 Legendy, podania i anegdoty
  • 4 Architektura
    • 4.1 Zabytki
    • 4.2 Cmentarze
    • 4.3 Pomniki
  • 5 Sport i rekreacja
  • 6 Turystyka
  • 7 Polityka
    • 7.1 Miasta partnerskie
  • 8 Gospodarka
  • 9 Transport
  • 10 Osoby urodzone w Lidzbarku Warmińskim
  • 11 Edukacja
  • 12 Kultura
    • 12.1 Instytucje
    • 12.2 Imprezy
  • 13 Kościoły i związki wyznaniowe
  • 14 Przypisy
  • 15 Bibliografia
  • 16 Zobacz też
  • 17 Linki do innych stron:

Geografia

Położenie

Lidzbark Warmiński położony jest w północno-zachodniej części województwa warmińsko-mazurskiego. Leży w historycznej Warmii, w widłach rzek Łyny i jej dopływu Symsarny oraz na styku trzech mezoregionów: Niziny Sępopolskiej, Pojezierza Olsztyńskiego i Wzniesień Górowskich.

Na obszarze samego miasta zaznaczają się wyraźnie następujące jednostki geomorfologiczne:

  • Wysoczyzna morenowa pagórkowata, położona na wysokości 80-130 m n.p.m.; jest to południowa i wschodnia część miasta.
  • Wysoczyzna morenowa płaska położona w północnej części miasta; jej wysokość to 80-90 m n.p.m.
  • Poziomy wodno-lodowcowe o szerokości 0,5-1 km, w których osi położona jest dolina Łyny. Rozdzielają one obszar wysoczyzny.
  • Dolina Łyny - teren najniżej położony na obszarze miasta. Powyżej miasta znajduje się na poziomie około 60 m n.p.m., a w rejonie Koniewa – na wysokościach w granicach 50-55 m n.p.m. Deniwelacje terenu w rejonie miasta przekraczają 70 m.

Terenami podmiejskimi są wsie: Koniewo, Pilnik, Wielochowo wraz z jeziorem Wielochowskim.

Lidzbark Warmiński leży 30 km od granicy z Rosją i ok. 100 km od Kaliningradu. Odległości w linii prostej:

  • Warszawa – 189 km
  • Gdańsk – 146 km
  • Olsztyn – 48 km
  • Białystok – 221 km
  • Toruń – 195 km

Klimat

Dominują tu wpływy morza. Objawia się to dużym zachmurzeniem w okresie zimowym i jesiennym. Lato rozpoczyna się dosyć późno, przy czym jest chłodne i krótkie. Zima jest długa i bardzo zimna. Średnie roczne opady wynoszą 620 mm[5].

Struktura powierzchni

Według danych z 2006 roku[6] gmina miejska Lidzbark Warmiński zajmuje 1435 ha, kwalifikując się pod tym względem na dziesiątym miejscu wśród miast województwa warmińsko-mazurskiego. 31 proc. gminy miejskiej zajmują użytki rolne, a 5 proc. użytki leśne. Miasto stanowi 1,55 proc. powierzchni powiatu.

Demografia

Rok Ludność
1996 17 897
1997 17 883
1998 17 760
1999 16 802
2000 16 681
2001 16 794
Rok Ludność
2002 16 714
2003 16 649
2004 16 545
2005 16 505
2006 16 297
2007 16 597

Lidzbark Warmiński liczy ponad 16 tysięcy mieszkańców, plasuje się pod tym względem na piętnastym miejscu wśród miast województwa warmińsko-mazurskiego. W ostatnich latach ludności zaczęło ubywać. Wpływ na tendencję spadkową mają procesy migracji z miasta do większych miast i za granicę, spowodowane głównie dużym bezrobociem i brakiem wyższych uczelni. Według danych z 19 października 2007[4], miasto miało 16 597 mieszkańców, czyli po wielu latach spadku liczby mieszkańców w Lidzbarku Warmińskim zaczyna przybywać ludności.

Dane z początku 2007:

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
jednostka osób  % osób  % osób  %
populacja 16 390 100 8546 52,2 7844 47,8
gęstość zaludnienia
(mieszk./km²)
1136 593 533

W Lidzbarku na 100 mężczyzn przypada 109 kobiet. W przedziale wiekowym do 34 lat mężczyzn jest więcej niż kobiet, jednak w wyższych przedziałach wiekowych zauważalna jest coraz większa przewaga kobiet, największa w wieku 70 lat i więcej.

Według danych z roku 2005[6], średni dochód na mieszkańca wynosił 1599,76 zł, co stanowi 91,90% średniej wojewódzkiej i 91,50% krajowej.

W 2006 r. [6] liczba pracujących osób wyniosła 3 850, a zarejestrowanych bezrobotnych 1 708. Bezrobocie wyniosło 30,73%.

wykształcenie
dane z Narodowego Spisu Powszechnego z 2002 roku
brak podstawowe zawodowe średnie policealne wyższe razem
osób 551 4 138 2 743 4 795 612 1 446 14285
kobiet 325 2 267 1 042 2 647 423 784 7488
mężczyzn 226 1 871 1 701 2 148 189 662 6797


Toponimika nazwy miasta

Warmia w XIII w.

Staropruska osada nosiła nazwę Lecbarg, skąd po polsku Licbarg albo Licbark, także Lidzbark. Przez długi czas Lidzbark nosił też nazwę niemiecką Heilsberg, nadaną mu pierwszy raz w dokumencie z 1260 r. Przypuszczalne pochodzenie nazwy:

  • "Berg des Heils" – "góra święta", przy czym "święto" może wywodzić się od pogańskiego świętego dnia, który świętowano w pobliżu Pilnika na "Krzyżowej Górze"
  • "Ellsbergas" – z pruskiego "Alle" (Łyna) i pruskiej wersji niemieckiego słowa "Burg", razem: "zamek na Łyną"

Później Lidzbark zaczął być nazywany Warmińskim, dla odróżnienia od Lidzbarka Welskiego.

Niemiecki: Heilsberg ?/i

Historia

Panorama Lidzbarka XIV w


Medal upamiętniający 650-lecie przyznania Lidzbarkowi praw miejskich (proj. J. Gosławski), wykorzystany w 2008 jako dukat lokalny Czterech mężów
Information icon.svg Osobny artykuł: Historia Lidzbarka Warmińskiego.

Staropruska osada leżąca na pograniczu ziem Warmów i Bartów – Lecbarg – już w 1240 r. została podbita przez Krzyżaków. W tym roku pojawiła się pierwsza wzmianka o Lidzbarku. Rok później mieścił się tu już drewniany zamek. Już w 1242 r. wybuchło powstanie (1242-1249) uciemiężonych Prusów przeciwko krzyżackiemu najeźdźcy. Lecbarg został odbity z rąk zakonników i doszczętnie zniszczony. W następnym roku gród wrócił do Krzyżaków. Zamek przekazany został w 1251 r. pierwszemu biskupowi diecezji warmińskiej Anzelmowi.

W 1260 r. wybuchło kolejne, II powstanie pruskie, w tym także roku bp Anzelm wydał dekret erekcji kapituły warmińskiej. Po uciążliwym oblężeniu w 1261 r. dowodzonym przez wodzów pruskich, Warmijczyka Glappo oraz Auktumo z Pomezanii, Lecbarg wrócił do pierwszych właścicieli. W 1274 r. osada powróciła do rąk Krzyżaków.

Trzeci rezydujący tu biskup warmiński, Eberhard z Nysy na Górnym Śląsku, nadał 12 sierpnia 1308 r. prawo miejskie lokacji chełmińskiej. Fakt, iż założyciel miasta pochodził ze Śląska wpłynął na wygląd miasta. Do nowo powstałego miasta napływali osadnicy niemieccy i polscy ze Śląska właśnie.

Budowę zamku rozpoczęto w widłach Łyny i wpadającej do niej Symsarny, a miasta na przeciwległym ciasnym półkolu Łyny. Jeszcze w XIV w. wybudowano ratusz, kościół i szpital. Pierwszy drewniany kościół wyświęcono w 1315 r. W drugiej połowie XIV w. zaczęto otaczać miasto murami z basztami i bramami.

Już ok. 1390 r. pomyślano o budowie wodociągu, który działał do 1904 r. Wszystko to miasto zawdzięczało Janowi z Miśni, który w 1350 r. wybrał miasto jako siedzibę dla biskupów warmińskich. W tym także roku rozpoczął on budowę murowanego zamku. Tutaj skupiła się centralna administracja biskupstwa, stanowiono prawa, odbywano sądy; tutaj kwitło życie kulturalne i dyplomatyczne, funkcjonowała szkoła.

W 1410 r. Lidzbark wystawił swoją armię w bitwie pod Grunwaldem; chorągiew biskupa Henryka Vogelsanga została rozbita. Miasto musiało na krótko uznać władzę króla polskiego. Rok później lidzbarski zamek wybrał na swą siedzibę wielki mistrz Henryk von Plauen i rezydował w nim dwa lata. W 1414 r. Lidzbark Warmiński został spalony przez oblegające miasto wojska polskie. W czerwcu 1440 r. Lidzbark na zjeździe w Elblągu przystąpił do Związku Pruskiego i uznał władzę króla polskiego. Biskupstwo warmińskie obdarzone zostało fotelem senatorskim w 1497 r.

W 1672 r. Lidzbark bronił się przed najazdem wojsk szwedzkich. W latach 1703-1709 Lidzbark okupowali Szwedzi, a w 1703 r. król Szwecji Karol XII spędzał tu zimę. W Lidzbarku zapadła decyzja, aby królem Polski został Stanisław Leszczyński. W latach 1767 – 1795 biskupem warmińskim był Ignacy Krasicki. Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 r. Warmia trafiła do państwa pruskiego. Biskupi i kapituła stracili swą władzę, kraj podzielono na powiaty, a na zamku usytuowano garnizon. Po drugim rozbiorze Ignacy Krasicki opuścił Warmię, a po jego śmierci rezydencja biskupów została przeniesiona do Olsztyna.

10 czerwca 1807 r. miała miejsce bitwa pod Lidzbarkiem Warmińskim. Lidzbark Warmiński z racji swojego położenia stał się głównym ośrodkiem dowodzenia Rosjan i Prusaków przeciw Francuzom. W 1816 i 1818 r. rozebrano bramy: Kościelną, Młyńską i Zamkową, gdyż utrudniały one komunikację. W latach 1821-1823 powstał pierwszy na ziemi warmińskiej kościół ewangelicki. Podczas I wojny światowej w 1914 r. przez pięć dni Lidzbark był okupowany przez wojska rosyjskie. W latach 1914-1919 w pobliżu Lidzbarka Warmińskiego działał duży obóz jeniecki.

W 1937 miała miejsce tzw. "wojna różańcowa" – napad policji na młodzieżowe poczty sztandarowe podczas procesji Bożego Ciała. Po "wyzwoleniu" przez Armię Czerwoną w 1945 r. miasto było zrujnowane w 80%.

Po 1945 roku miasto zostało zaludnione i jako tako przystosowane do życia przez ludność napływową z Polski centralnej oraz Kresów, a także w części przez ludność niemiecką (pogranicze obecnego obw. kaliningradzkiego i Litwy) uciekającą przed armią sowiecką (reszta autochtonów – Niemcy i Warmiacy – w większości uciekli wraz z armią hitlerowską albo wyemigrowali z Lidzbarka do Republiki Federalnej Niemiec po 1956 roku).

W 1958 roku podjęto decyzję o nieodbudowaniu z ruin Starego i Nowego Miasta, a w następnych dziesięcioleciach na pozostałościach lidzbarskiej Starówki wzniesiono betonowe blokowiska. Wyburzono również wiele cennych zabytkowych budynków, między innymi osiemnastowieczne domy w rejonie Placu Młyńskiego i ulicy Klasztornej i dziewiętnastowieczną pierzeję ulicy Wysokiej Bramy.

Legendy, podania i anegdoty

Widok na kościół od strony przedzamcza

Wszystkie lidzbarskie, warmińskie i mazurskie legendy spisywała artystka Irena Kwinto. Tworzyła ona również szereg własnych regionalnych bajek. Oto najbardziej znane legendy o Lidzbarku i okolicach:

Zaklęty w kamień
Gdy przez Lidzbark przejeżdżał komtur dzierzgoński wraz ze swoją świtą, mijał na moście młodą lidzbarczankę Mołwitę. Od pierwszego wejrzenia pokochała ona pachołka komtura - Zygfryda, porwanego w dzieciństwie od pruskiej rodziny Przemka. Gdy komtur wrócił na zamek, nakazał Przemkowi rozkochać w sobie Mołwitę i do zamku ją zwieść. Jednak dziadek dziewczyny darzył nienawiścią braci zakonnych, jako jedyny przeżył rzeź jego ojczystego miasta. Z tego powodu zabrał Mołwitę i uciekł z nią. Przemek rozpaczał, prosił, aby warmińscy bogowie przemienili go w kamień - tak, aby mógł się przyczynić dla dobra ojczyzny jego ukochanej. Tak też się stało. Kamień ten do dzisiaj leży w fundamentach zamku. Miłość Przemka chroni zamek do dzisiaj przed katastrofami.
O duchu ślepca
Skazał raz jeden biskup rezydujący na zamku strasznego zbrodniarza na karę śmierci. Nie doczekał jej jednak. Kolejny biskup chcąc przypodobać się mieszkańcom Lidzbarka ogłosił amnestię. Gdy więzień wyszedł z karceru o nazwie "komora zapomnienia" na krużganki, światło słoneczne go oślepiło. Widać niebo się na jego wolność nie godziło. Do dzisiaj podobno widać skaczące po zamku dwie iskierki - czyżby to oczy skazańca?
Potyczki słowne biskupów
Pewnego razu, gdy Krasicki podejmował na zamku Jana Ursyna Niemcewicza, ten zauważył, iż usługuje im bardzo brzydka służąca i zażartował: "Kto z brzydką grzeszy, dwa razy grzeszy, bo i Boga obraża i ludzi śmieszy". Biskup oczywiście nie pozostał dłużny i odrzekł: " Kto z brzydką grzeszy, duszę swą zbawia, bo grzesząc jednocześnie pokutę odprawia".

Architektura

Zabytki

Zamek biskupi w Lidzbarku Warmińskim
Kolegiata św. Piotra i Pawła
Dawny kościół ewangelicki
Wysoka Brama od strony centrum
Letni pałacyk biskupów "Oranżeria"

Obiekt zabytkowy.svg Wpisane w rejestr zabytków:

  • Zamek biskupów warmińskich wraz z przedzamczem, bastionem i basztą – Jeden z najcenniejszych zabytków w Polsce[7]. Jest najlepiej zachowaną budowlą na ziemiach byłego państwa zakonnego, choć nigdy bezpośrednio nie znalazł się we władaniu Krzyżaków. Bryłę zamku w narożu północno-wschodnim zdobi wieża wysoka – stołp, a w pozostałych narożach wieżyczki na konsolach. Dziedziniec lidzbarskiego zamku ze względu na krużganki przypomina dziedziniec Królewskiego Zamku na Wawelu. Na zamku przebywały znamienite osoby: Mikołaj Kopernik, papież Pius II, Jan Dantyszek, Ignacy Krasicki, Stanisław Hozjusz, Marcin Kromer, Jan Olbracht Waza, Adam Stanisław Grabowski, Karol XIII, Napoleon Bonaparte i wielu innych.
  • Kolegiata wraz z klasztorem i wikarówką – W 1315 roku na miejscu aktualnego kościoła św. Piotra i Pawła stała drewniana bazylika przypominająca tę z Fromborka. W końcu XIV w. dobudowano wieżę o drewnianym zakończeniu i przyległe do niej kaplice. Jest budowlą późnogotycką, murowaną, orientowaną. Otoczona skarpami uskokowymi, posiada sklepienia gwiaździste. Wieżę wieńczy barokowy hełm trójlatarniowy, a na nim chorągiewka z herbem biskupa Potockiego. Po 1698 r. kościół przebudowano na barokowy, a w 1870-1872 regotyzowano. W latach 1892-1896 dobudowano trójnawowe bazylikowe prezbiterium, zakrystię i boczne kruchty.
  • Dawny kościół ewangelicki - najwybitniejszy przykład architektury protestanckiej na Warmii, wybudowany w latach 1818-1823 ze środków Fryderyka Wilhelma III. Projekt budowli wykonano w Wyższej Deputacji Budowlanej (Oberbaudeputation) w Berlinie. Uważa się, że był on inspirowany twórczością Karola Fryderyka Schinkla, który w tamtym czasie kierował placówką projektującą ów budynek. Architektura budowli inspirowana była twórczością z różnych stylów i epok i charakteryzuje się połączeniem nowatorskich struktur kompozycji i estetyki. Takie rozwiązania można odnaleźć nieco później w twórczości Schinkla. Kościół wystawiony w konstrukcji ryglowej, na kamiennej podmurówce, oszalowany, stanowi trójnawową, pięcioprzęsłową bazylikę emporową, z płytkim prezbiterium od północy i dwuwieżową fasadą od południa. We wnętrzu umieszczone są empory wsparte na czworobocznych słupach, otwarte do nawy głównej szerokimi półkolistymi arkadami. Jest pseudoromańską bazyliką, aktualnie cerkwią prawosławną.
  • Kościół Podwyższenia Krzyża – barokowy kościółek postawiony jako wotum dziękczynne za kres epidemii dżumy. Biskup Załuski chciał stworzyć sanktuarium dla drewnianego krzyża, który stał na miejscu aktualnego kościoła. Początkowo znajdowała się tu jedynie kaplica. Kamień węgielny poświęcono w roku 1709, ale chorągiewka na szczycie pochodzi z roku 1789, wtedy prawdopodobnie za biskupa Krasickiego ukończono tę barokową świątynię projektu Ernesta Mazura. Barokowe wyposażenie pochodzi z roku 1790. Mały kościółek otoczony jest murami z dwiema narożnymi kaplicami. Sufit płaski, drewniany z polichromią. W środku drewnianego jednoosiowego ołtarza obraz Matki Boskiej Częstochowskiej pokryty kotarą. Wnętrze jest przestronne i dobrze oświetlone. Dwa ołtarze boczne są podobne do głównego, ale mniejsze. Świątynia ma wymiary 24 x 10 m i jest odwrotnie orientowana o dwuspadowym dachu.
  • Wysoka Brama (właściwie: przedbramie) - Do dzisiaj w Lidzbarku z trzech bram zachowała się jedna. Jest to przedbramie zwane Wysoką Bramą, przy której znajdował się niegdyś barbakan (usunięty w r. 1868). Jest to najbardziej monumentalny zabytek tego typu na Warmii i Mazurach; przypomina Bramę Holsztyńską w Lubece. Ta gotycka budowla powstała w latach 1466-1478 r. Górną część przemurowano około 1850 roku. Jest czteropiętrowa, a po dwóch bokach ma dwie półokrągłe baszty, połączone ze sobą głównym korpusem bramowym. W środkowej części bramy znajduje się ostrołukowy przejazd. Fasada budynku ozdobiona jest od swej strony zewnętrznej na ścianach najwyższego piętra fryzem o łukach z profilowanej cegły, oplatającym zygzakiem koronę murów. Widnieją też tutaj cztery blendy oraz 4 tarcze. Dawniej łączyła ją z właściwą bramą w murach miejskich murowana szyja o długości około 20 m.
  • Mury obronne i układ urbanistyczny – Zaraz po połowie XIV w. zaczęto otaczać miasto murami z basztami i bramami. Od wschodu, południa i części zachodu świetną naturalną ochroną była Łyna. Mury tu też były osłonowe, słabsze. Od północy powstały masywne mury z licznymi basztami i sucha fosą, o ich ogromie może świadczyć fakt, że zachowały się do dzisiaj. Budowę fortyfikacji zakończono w 1357 r. Przez lata dobudowywano do murów małe domki biednych mieszkańców. Mury stały się dla nich ochroną, zachowały się bowiem 2 XV-wieczne domy. Układ urbanistyczny podlega ochronie prawnej na obszarze 50-200 m od murów miejskich.
  • Oranżeria Krasickiego – tzw. oranżeria, barokowo-klasycystyczny pawilon ogrodowy wzniesiony w latach 1711-1724 dla biskupa Teodora Potockiego, rozbudowany ok. 1770 roku dla biskupa Ignacego Krasickiego. Przebudowa objęła: dobudowę skrajnych pomieszczeń, wykonanie owalnych okien sali głównej i ujednolicenie elewacji zewnętrznej. Obiekt nabrał w ten sposób cech barokowego klasycyzmu stanisławowskiego.
  • Ratusz – neogotycki XIX-wieczny. Trwają prace projektowe nad odbudową średniowiecznego – spalonego, najokazalszego na Warmii ratusza[8].
  • Budynek dawnego młyna
  • Kaplica przy ul. Bema
  • Kaplica św. Katarzyny przy ul. Bartoszyckiej
  • Kolejowa wieża ciśnień
  • Most drogowy przy ul. Kopernika
  • Zabytkowe domy przy ulicach: Wysokiej Bramy, Kajki, Mickiewicza, Kopernika, Lipowej, Wyszyńskiego, Placu Konstytucji 3 maja, Ratuszowej, Hożej, Kasprowicza, Placu Wolności 3.

Cmentarze

Pieta na cmentarzu komunalnym
  • Cmentarz miejski - powstały na miejscu dawnych ogrodów Ignacego Krasickiego, jeden z najpiękniej położonych cmentarzy w Polsce. W całości usytuowany w lesie. Na górze Golgota znajduje się ołtarz – ostatnia stacja drogi krzyżowej prowadzącej od głównej bramy. Szczególnie piękna jest stacja zdjęcia z krzyża Pana Jezusa w forma marmurowej Piety oraz grota z marmurowym ciałem Jezusa. Na cmentarzu znajduje się pomnik poległych w czasie wojny. Spoczywa tu również Ferdinand Schulz, który osiągnął rekord świata w lataniu na szybowcu. Zachowały się drewniane groby dłuta rzeźbiarza Michaela Lipowa. Niepotwierdzone jest, iż wykonał drogę krzyżową.
  • Cmentarz rumuński – w latach 1914-1918 znajdował się tu obóz jeniecki. Przebywali tu Rosjanie, Brytyjczycy, Serbowie, Rumuni, Francuzi, Włosi, Belgowie, jak również Niemcy wypędzeni z Wołynia. Jeńcy pracowali przy budowie drogi do Bartoszyc, z powodu głodu i chorób wielu zmarło. W pobliskim lesie powstał cmentarz dla jeńców, którzy wybudowali dla swych kolegów piramidę - pomnik. Rząd brytyjski ufundował krzyż. Niepotwierdzone źródła podają następujące liczby: Rosjan 2081, Rumunów 506, Brytyjczyków 49, Francuzów 43, Włochów 19, Serbów 8, Belgów 45. Liczba pochowanych tam Niemców nie jest bliżej określona.
  • Cmentarz Żołnierzy Radzieckich – cmentarz poświęcony pamięci poległych tutaj żołnierzy Armii Czerwonej.
  • Cmentarz żydowski w Lidzbarku Warmińskim

Pomniki

Pomnik Ignacego Krasickiego na miejscu jego dawnych ogrodów
  • Pomnik poświęcony pamięci żołnierzy Armii Czerwonej
  • Głaz upamiętniający budowę osiedla im. Marcina Kromera
  • Popiersie Ignacego Krasickiego w jego dawnych ogrodach
  • Popiersie Mikołaja Kopernika przy Szkole Podstawowej nr 1 jego imienia
  • Pomnik św. Katarzyny Aleksandryjskiej na przedzamczu z jej atrybutem czyli kołem, ufundowany przez bp. Grabowskiego
  • "W Hołdzie Poległym, Pomordowanym i Zamęczonym Obrońcom Ojczyzny w latach 1939-1956" na cmentarzu leśnym
  • Poległym jeńcom z I wojny światowej na cmentarzu rumuńskim
  • Głaz przy komendzie policji ku pamięci poległych policjantów
  • Pomnik strażaka przy komendzie PSP upamiętniający odwagę strażaków
  • Głaz w parku przy ul. Mławskiej upamiętniający pierwszy rocznik "Wszechnicy Warmińskiej"
  • Pomnik ku pamięci poległych żołnierzy polskich przy ul. Bartoszyckiej
  • Głaz przy ZSZ upamiętniający Feliksa Kaczyńskiego
  • Tablica pamiątkowa na MDK ku pamięci Ireny Kwinto
  • Tablica upamiętniająca poległych strażaków na starej komendzie
  • Tablica upamiętniająca 40-lecie Szkoły Podstawowej nr 3

Sport i rekreacja

W Lidzbarku Warmińskim działa wiele klubów zajmujących się różnymi dziedzinami sportu. Największe osiągnięcia odnosili zawodnicy klubów:

  • Polonia Lidzbark Warmiński - klub powstał w 1946 r. Największymi osiągnięciami są występ w III lidze i Wojewódzki Puchar Polski (1999/2000). Z klubu wywodzą się tacy zawodnicy jak: Rafał Kaczor, Marcin Wincel, Norbert Witkowski, Adam Zejer, Czesław Żukowski.
  • Luks "Warmia" (tenis stołowy) - zawodniczka klubu jest posiadaczem 4. miejsca na świecie.
  • Moto klub Lidzbark Warmiński.

Inne kluby działające w mieście: grupy taneczne, capoeira, zapasy, tancerze ognia, klub kolarski, Karate Kyokushin, Survival Combat System.

W mieście funkcjonują dwie hale widowiskowo-sportowe i dwie małe sale sportowe przy szkołach. Stadion w najbliższym czasie będzie remontowany. Na ulicy Słonecznej znajduje sie oświetlone boisko ze sztuczną murawą. Już za rok odbędzie się otwarcie kompleksu boisk miejskich przy ZSZ. W Lidzbarku znajduje się jeden z najlepszych torów motocrossowych w Europie, czego potwierdzeniem są organizowane tu coroczne Mistrzostwa Polski oraz rozgrywki o Puchar PZM. W roku 2008 odbyły się tu Mistrzostwa Europy. Na południowo-wschodnim stoku Góry Krzyżowej znajduje się Ośrodek Sportów Zimowych "Krzyżowa Góra", w którego skład wchodzi m.in. tor saneczkowy o długości 450 m oraz 2 wyciągi narciarskie z 4 trasami zjazdowymi. W sezonie letnim zbocza wzgórza pozwalają na uprawianie crossu kolarskiego. Duże znaczenie mają dwie ligi amatorskie, cieszące się wielkim zainteresowaniem mieszkańców:

  • Lidzbarska Liga Piłki Nożnej - drużyny składają się z mieszkańców pobliskich miast
  • Lidzbarska Amatorska Liga Piłki Siatkowej.

Turystyka

Polskie Zamki Gotyckie

Lidzbarski zamek leży na Szlaku Zamków Gotyckich, obejmującym zamki gotyckie Warmii, Mazur, Powiśla i Kaszub.

Informacji turystycznej udziela Centrum Informacji Turystycznej przy Wysokiej Bramie.

Information icon.svg Osobny artykuł: Szlaki turystyczne Lidzbarka Warmińskiego i okolic.

Przez miasto przebiega 8 szlaków turystycznych. Są to szlaki piesze, rowerowe, samochodowe i kajakowe. Do najbardziej znanych należą Szlak Kopernikowski i Szlak Zamków Gotyckich[9].

W pobliskich wioskach (Suryty, Blanki, Ignalin, Kierwiny, Gajlity, Koniewo, Wielochowo) i w samym Lidzbarku Warmińskim znajduje się 16 gospodarstw agroturystycznych. W pobliskiej wiosce Kłębowo mieści się schronisko młodzieżowe. W mieście są również oferowane pokoje gościnne. 1,5 km od miasta w lesie[10] znajduje się ośrodek wypoczynkowy. W mieście są ponadto 2 zajazdy, hotelik, 2 hotele i jeden hotel na przedzamczu w budowie.[11]

Polityka

Miasta partnerskie

Miasto Kraj Data podpisania umowy
  POL Milanówek COA.svg Milanówek Polska Polska 25 października 2001
  Wapen Oud Beijerland.jpg Oud-Beijerland Holandia Holandia 26 czerwca 1992
  Coat of Arms of Sovetsk (Kaliningrad oblast).png Sowieck Rosja Rosja 3 maja 2001
  Wappen Werlte.gif Werlte Niemcy Niemcy 8 września 2005

Umowa z Oud-Beijerland została podpisana 26 czerwca 1992 r. Współpraca dotyczy:

  • wymiany doświadczeń dotyczących prowadzenia administracji samorządowej, pomocy społecznej i zagospodarowania zieleni miejskiej
  • wymiany kulturalnej i sportowej
  • wymiany doświadczeń pomiędzy Państwową Strażą Pożarną w Lidzbarku Warmińskim a Strażą Pożarną z Oud Beijerland.

Umowa z Sowieckiem została podpisana 3 maja 2001 r. Kierunki współpracy:

  • wymiana w dziedzinie sportu, kultury i edukacji
  • wymiana doświadczeń pomiędzy władzami samorządowymi.

Umowa z Milanówkiem została podpisana 25 października 2001 r. Kierunki współpracy:

  • kultura, oświata, ochrona środowiska naturalnego.

Umowa z Werlte została podpisana 8 września 2005 r. Kierunki współpracy:

  • wymiana grup młodzieżowych reprezentujących różne obszary działalności (np. sport, kościół, szkoły)
  • wspólne imprezy w różnych dziedzinach (np. sztuka, kultura, muzyka)
  • wymiana doświadczeń na wszystkich poziomach komunalnych (np. administracja, gospodarka, turystyka, ochrona krajobrazu i przyrody)

Gospodarka

Na terenie miasta w 2006 r. było zarejestrowanych 1 619 podmiotów gospodarczych.[6] W Lidzbarku Warmińskim najbardziej rozpowszechnioną formą działalności gospodarczej jest handel i usługi oraz działalność produkcyjna oparta na bazie surowców lokalnych. Należy do nich drewno, które jest wykorzystywane do stolarki budowlanej i produkcji mebli. W mieście funkcjonują zakłady przetwórstwa mlecznego, mięsnego i zbożowego wykorzystujące produkcję roślinną i zwierzęcą powiatu. Coraz szybciej rozwijającym się sektorem jest agroturystyka[12].

Głównym ośrodkiem przemysłu w mieście jest zakład mleczarski Polmlek. Zakład zatrudnia 400 osób i jest jednym z największych zakładów tego typu w kraju. 40% produkcji jest produktem eksportowym. W mieście działa ponadto Warmińska Spółdzielnia Inwalidów produkująca odzież medyczną jednorazową.

Lidzbark Warmiński jest siedzibą Warmińsko-Mazurskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. W 1999 r. powstała Warmińsko-Mazurska Izba Przemysłowo-Handlowa w Lidzbarku Warmińskim zrzeszająca podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terenie powiatu lidzbarskiego. W sektorze publicznym działają 172 podmioty gospodarki narodowej, 58 państwowych i samorządowych jednostek prawa budżetowego i 3 gospodarstwa pomocnicze, 1 przedsiębiorstwo państwowe i 5 spółek handlowych. W sektorze prywatnym działają 1 447 podmioty gospodarki narodowej, 1 143 osób fizycznych prowadzi działalność gospodarczą, jest 50 spółek handlowych i 10 z udziałem kapitału zagranicznego, 8 spółdzielni, 3 fundacje, 32 stowarzyszenia i organizacji społecznych. W mieście funkcjonują 2 supermarkety i wiele zakładów usługowych.

Transport

Pociąg na moście kolejowym przy ul. Bartoszyckiej

Lidzbark Warmiński leży na trasie drogi krajowej 51, gdzie krzyżuje się ona z wojewódzkimi drogami 511 i 513. Miasto leży na trasie między Warszawą a przejściem granicznym w Bezledach, dlatego występuje tu wzmożony ruch samochodów dostawczych z Rosji i polskich film eksportowych. W Lidzbarku nie istnieje komunikacja miejska. Przez miasto aktualnie już nie kursują pociągi, w najlepszym okresie funkcjonowania stacji wychodziły stąd tory prowadzące do: Bartoszyc, Czerwonki, Korniewa (RUS), Ornety, Sątopów-Samulewa. PKS Lidzbark Warmiński jest placówką PKS Bartoszyce i realizuje połączenia bezpośrednie do Gdańska, Warszawy i Olsztyna oraz do wielu mniejszych miejscowości. Z miasta kursuje wielu prywatnych przewoźników. Dworzec autobusowy i kolejowy znajdują się w południowej części miasta.

Dawne trasy torów to:

  • nieprzejezdne:
    • Korniewo (RUS) - Górowo Iławeckie - Lidzbark Warmiński - Czerwonka - Szczytno (ważniejsze przystanki)
  • zlikwidowane:
    • Elbląg - Orneta - Lidzbark Warmiński - Bartoszyce (ważniejsze przystanki)
    • Lidzbark Warmiński - Reszel - Kętrzyn (ważniejsze przystanki)

Główne drogi przebiegające przez miasto:

  • drogi krajowe:
    • 51 - Bezledy – Bartoszyce – Lidzbark Warmiński – Dobre Miasto – Olsztyn – Olsztynek 7
  • drogi wojewódzkie:
    • 511 – Lidzbark Warmiński – Górowo Iławeckie – Bagrationowsk
    • 513 – Pasłęk – Orneta - Lidzbark Warmiński - Wozławki 57

Przystanki autobusowe:

  • ul. Bartoszycka
  • ul. Mławska
  • ul. Olsztyńska
  • ul. Ornecka
  • ul. Polna
  • ul. Warmińska

Osoby urodzone w Lidzbarku Warmińskim

  • Zbigniew Mikołejko - filozof i historyk religii
  • Anna Mikołajczyk-Niewiedział - śpiewaczka, sopran
  • Andrzej Niewiadomski - poeta, krytyk, badacz literatury, redaktor
  • Tadeusz Płoski - duchowny katolicki
  • Bogdan Borusewicz - Marszałek Senatu
  • Jacek Protas - polityk, samorządowiec, marszałek województwa warmińsko-mazurskiego
  • Piotr Szwedes - aktor filmowy, telewizyjny i teatralny, prezenter telewizyjny
  • Radosław Bielecki - artysta kabaretowy

Edukacja

Pierwsza szkoła w Lidzbarku funkcjonowała już w XIV wieku, była to tzw. "Preussenschule", przygotowująca do stanu duchownego. Pierwszą działającą po wojnie było Państwowe Koedukacyjne Gimnazjum Ogólnokształcące w Lidzbarku Warmińskim, rozpoczęło ono działalność już we wrześniu 1945 roku. Szkoła funkcjonowała w gmachu przy ul. Orła Białego 5, gdzie dzisiaj znajduje się Zespół Szkół Zawodowych. Po 1947 roku gimnazjum zostało przeniesione do innego budynku, a w rok później przemianowane na Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Podstawowego i Licealnego w Lidzbarku Warmińskim. Dzisiaj szkoła nosi nazwę Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. Kazimierza Jagiellończyka.

W 1946 powstało również Gimnazjum i Liceum Gospodarstwa Wiejskiego, dzisiaj jest to Zespół Szkół Rolnicze Centrum Kształcenia Ustawicznego. W gmachu przy ul. Orła Białego powstał Zespół Szkół Zawodowych im. Stanisława Staszica, z liceum ekonomicznym i pedagogicznym. W Lidzbarku Warmińskim uczą się uczniowie z miasta oraz okolicznych wiosek. W 2003 roku powstała Wszechnica Warmińska, pierwsza Wyższa Szkoła Zawodowa w Lidzbarku Warmińskim.

Szkoły wyższe

  • Wszechnica Warmińska, Wyższa Szkoła Zawodowa – niepaństwowa uczelnia wyższa utworzona decyzją Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 20 listopada 2003 roku

Szkoły średnie

  • Zespół Szkół Ogólnokształcących im. Kazimierza Jagiellończyka
  • Zespół Szkół Zawodowych im. Stanisława Staszica
  • Zespół Szkół Rolnicze Centrum Kształcenia Ustawicznego

Gimnazja i szkoły podstawowe

  • Szkoła Podstawowa nr 1 im. Mikołaja Kopernika – szkoła łączy się z Gimnazjum nr 1 (dawną Szkołą Podstawową nr 2)
  • Szkoła Podstawowa nr 3 im. Ignacego Krasickiego
  • Szkoła Podstawowa nr 4 im. Jana Pawła II – szkoła łączy się z Gimnazjum nr 2

Szkoły muzyczne

  • Państwowa Szkoła Muzyczna I Stopnia

Przedszkola

  • Przedszkole Niepubliczne z oddziałem żłobkowym "Kubuś"
  • Przedszkole Niepubliczne "Miś"
  • Przedszkole Niepubliczne "Puchatek"
  • Przedszkole Publiczne Nr 5
  • Przedszkole Publiczne Nr 6

Inne placówki oświatowe

  • Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy im. Marii Grzegorzewskiej
  • Powiatowa Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna
  • Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy

Kultura

W 1950 roku powstał w Lidzbarku Warmińskim Dom Harcerza. Była to jedna z pierwszych placówek tego rodzaju w Polsce.[13] Już w roku 1957 przemianowano go na Dom Kultury Dzieci i Młodzieży. W mieście funkcjonuje ponadto Lidzbarski Dom Kultury, szereg bibliotek i Klub Garnizonowy. Sala widowiskowa Lidzbarskiego Domu Kultury służy również do pokazów filmowych Kina Ignacy. W instytucjach tych odbywają się zajęcia tańca, teatralne, muzyczne, plastyczne i wiele innych.

W Lidzbarku Warmińskim odbywają się imprezy kulturalne o zasięgu regionalnym, krajowym, a także międzynarodowym. Najbardziej znane to: Lidzbarskie Wieczory Humoru i Satyry transmitowane przez TVP 1, Lidzbarskie Starcia Kabaretowe (eLeSKa) i rekonstrukcja bitwy pod Lidzbarkiem. Z miasta pochodzą kabarety "Snobów" i "Bez Szans".

W Lidzbarku działa galeria "W oknie" i galeria przy LDK-u. Kapela "Znad Łyny" osiąga liczne sukcesy, Lidzbark ma również Orkiestrę Dętą PSP i LDK. Poza tym w mieście działa wiele kabaretów, grup teatralnych i zespołów muzycznych.

Instytucje

Domy Kultury

  • Lidzbarski Dom Kultury
  • Młodzieżowy Dom Kultury im. Ireny Kwinto
  • Klub Garnizonowy

Biblioteki

  • Miejska Biblioteka Publiczna im. Marcina Kromera z oddziałem dla dzieci i oddziałem w szpitalu
  • Biblioteka Klubu Garnizonowego
  • Warmińsko-Mazurska Biblioteka Pedagogiczna w Elblągu - filia w Lidzbarku Warmińskim

Muzea Największą lidzbarską placówką muzealną jest oddział Muzeum Warmii i Mazur - Muzeum Warmińskie w Lidzbarku Warmińskim, którego siedziba mieści się w Zamku Biskupów Warmińskich. Sam zamek jest jednym z najważniejszych zabytków w Polsce i zarazem świetnie zachowanym[14]. W jego zbiorach znajdują się m.in. pamiątki, dokumenty, ikonografie, obrazy i rzeźby pochodzące z regionu. W Muzeum znajduje się dokument II pokoju toruńskiego, dzięki któremu Lidzbark został włączony do Polski. W zamku mieści się wystawa poświęcona jego wielkim mieszkańcom, z wielkim akcentem na Ignacego Krasickiego. Znajduje się tu również ekspozycja portretów jego rodziny. W refektarzu umieszczono ekspozycję malarstwa i sztuki średniowiecznej Warmii i Prus Krzyżackich. Najwyższe piętra zajmuje wystawa malarstwa polskiego XX wieku.

Galerie

  • "W oknie"
  • w LDK-u

Imprezy

  • Gwiazdozbiór Piotra Szwedesa - co roku Piotr Szwedes organizuje koncert charytatywny z udziałem wielu gwiazd.
  • Kaziuki Wilniuki - koncert nawiązujący do folkloru Wileńszczyzny, terenu skąd pochodzi wielu mieszkańców Lidzbarka
  • Koncerty Pro Musica Antiqua - coroczne koncerty muzyki dawnej zespołu solistów Akademii Muzycznych
  • Międzynarodowa Letnia Szkoła Muzyki Dawnej
  • Koncert Szewczenkowski - koncert ukraińskiej mniejszości narodowej
  • Lidzbarskie Prezentacje Artystyczne - coroczne pokazy i występy lidzbarskich artystów
  • Lidzbarskie Starcia Kabaretowe
  • Lidzbarskie Wieczory Humoru i Satyry - ogólnopolski konkurs o Złotą Szpilkę
  • Rekonstrukcja bitwy pod Lidzbarkiem - coroczna rekonstrukcja na pamiątkę bitwy napoleońskiej

Kościoły i związki wyznaniowe

Kościoły katolickie

  • Św. Apostołów Piotra i Pawła, Pl. Kościelny
  • Kościół pw. św. Andrzeja Boboli, ul. Polna
  • Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, ul. Wiejska

Kościół unicki

  • Kościół Greckokatolicki

Kościoły prawosławne

  • Cerkiew prawosławna

Kościoły protestanckie

  • Kościół Chrystusowy – zbór (ul. Szwoleżerów)
  • Kościół Adwentystów Dnia Siódmego – dom modlitwy (ul. Poniatowskiego).

Inne

  • Świecki Ruch Misyjny "Epifania" – zbór (ul. Bartoszycka).

Przypisy

  1. ↑ Informacja na stronie Muzeum Warmii i Mazur
  2. ↑ Zakład został wymieniony na liście głównych ośrodków przemysłu mleczarskiego w haśle Przemysł spożywczy w Polsce
  3. ↑ Świadczy o tym wzrastająca z roku na rok liczba noclegów udzielonych przez placówki noclegowe, dane statystyczne z lat 2004 - 2006 na stronie GUS
  4. 4,0 4,1 4,2 Dane Państwowej Komisji Wyborczej o liczbie mieszkańców – stan na 12.11.2006
  5. ↑ Archiwalna strona Urzędu Miasta Lidzbark Warmiński
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Bank Danych Regionalnych Głównego Urzędu Statystycznego
  7. ↑ Tadeusz Glinka, Marek Piasecki: Perły architektury. Poznań: Publicat, ss. 26-27, seria: Cuda Polski. ISBN 83-245-0955-0. 
  8. ↑ Informacja na stronie Urzędu Miasta
  9. ↑ Informacje o szlakach ze strony Warmia i Mazury - Informator turystyczno - przyrodniczy
  10. ↑ Informacja na stronie ośrodka
  11. ↑ Artykuł z Gazety Lidzbarskiej
  12. ↑ Na podstawie raportu Warmińsko-Mazurskiej Izby Przemysłowo-Handlowej w Lidzbarku Warmińskim
  13. ↑ Na podstawie informacji o MDK napisanych przez przedstawiciela. lidzbark.com
  14. ↑ Tadeusz Glinka, Marek Piasecki: Perły architektury. Poznań: Publicat, ss. 26-27, seria: Cuda Polski. ISBN 83-245-0955-0. 

Bibliografia

  • Stanisław Srokowski: Miasta i ludzie Prus Wschodnich. Warszawa: Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1946. 
  • Tadeusz Glinka, Marek Piasecki: Perły architektury. Poznań: Publicat, ss. 26-27, seria: Cuda Polski. ISBN 83-245-0955-0. 

Zobacz też

  • RON Lidzbark Warmiński
  • Cerkiew Świętych Cyryla i Metodego w Lidzbarku Warmińskim

Linki do innych stron:

  • Mapy: Autopilot • Google Maps • Targeo • Zumi
  • Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi
  • Oficjalna strona miasta
Suplement C.D.
Blenda (architektura)
Blenda (niem. blende ślepe okno, ślepa wnęka) – płytka wnęka w ścianie, o wykroju arkady lub okna, stosowana przede wszystkim w celach estetycznych, rzadziej do odciążenia ściany. Charakterystyczna dla architektury gotyckiej, często stosowana jako dekoracja szczytów, mogła być tynkowana na biało lub wypełniona malowanym maswerkiem imitującym laskowania okien.
Bogdan Borusewicz
Bogdan Michał Borusewicz (ur. 11 stycznia 1949 w Lidzbarku Warmińskim) – polski polityk, działacz opozycji demokratycznej w latach PRL, poseł na Sejm I, II, III kadencji, od 2005 marszałek Senatu VI i VII kadencji, Honorowy Obywatel Miasta Gdańska.
Brama Holsztyńska
Brama Holsztyńska (niem. Holstentor) – zbudowana z cegły brama miejska w Lubece, część średniowiecznych fortyfikacji tego miasta. Od początku XX w. brama jest symbolem Lubeki.
Chorągiew (weksylologia)
Chorągiew - płat materiału o określonych barwach i godłach, przytwierdzony do drzewca, będący znakiem państwa, ziemi, miasta, organizacji wojskowej, społecznej, politycznej, kościelnej, zawodowej itd.; łac. „vexillum”, fr. „drapeau” od „drap” - „materia, sukno”; nm. „die Fahne” od stgnm. „fanon” - „materia płachta”; czes. „korouhev”, ros. „chorugw”; scs. „chorągy”; ukr. "prapor, znameno": wyrazy słowiańskie pochodzą od mongolskiego „orongo”, „orunga” - znak, chorągiew.
Cmentarz żydowski w Lidzbarku Warmińskim
Cmentarz żydowski w Lidzbarku Warmińskim - kirkut powstał w pierwszej połowie XIX wieku. W czasie II wojny światowej uległ dewastacji. Obecnie nie ma nim żadnych elementów nagrobków. Miał powierzchnię 0,10 hektarów.
Czterech mężów
Czterech mężów – dukat lokalny wyemitowany w grudniu 2008 przez Urząd Miasta w Lidzbarku Warmińskim w ramach akcji promocyjnej miasta w związku jubileuszem 700-lecia nadania praw miejskich[3].
Długość geograficzna
Długość geograficzna (ang. longitude; symbol λ) - jedna ze współrzędnych geograficznych, kąt dwuścienny zawarty między półpłaszczyzną południka 0 (południka przechodzącego przez obserwatorium astronomiczne w Greenwich), a półpłaszczyzną południka przechodzącego przez dany punkt na powierzchni Ziemi.
Dżuma
Dżuma (czarna śmierć, mór, zaraza morowa) – ostra bakteryjna choroba zakaźna gryzoni i (rzadziej) innych drobnych ssaków, a także człowieka (zoonoza). Choroba ta wywołana jest infekcją G(-) pałeczek z rodziny Enterobacteriaceae nazwanej Yersinia pestis.
Dach hełmowy
Dach hełmowy, hełm (niem. Helm) - w architekturze historycznej zwieńczenie wieży jako dach o konstrukcji drewnianej, rzadziej murowanej z cegły lub kamienia. Drewniane hełmy, których konstrukcja stanowi specyficzny rodzaj więźby dachowej kryte były blachą (zwykle ołowianą lub miedzianą), niekiedy gontem lub dachówką, przy ich współczesnych rekonstrukcjach stosuje się najczęściej niepalną konstrukcję stalową.
Dar wotywny
Dar wotywny - dar składany w podzięce, m.in. za wysłuchanie modlitwy, w kościołach, lub miejscach pielgrzymek. Wota, to przedmioty wiążące się z określoną intencją modlitwy, lub jej wysłuchaniem. Są to np. kule inwalidzkie, różańce, modele statków, odlewy części ciała, etc.
Deniwelacja
Deniwelacja – różnica wysokości pomiędzy najwyżej i najniżej położonym punktem w jaskini. W przypadku gdy najwyżej położonym punktem jest otwór wejściowy, deniwelacja jest głębokością jaskini.
Dom modlitwy
Dom modlitwy – jest terminem używanym przez większość Kościołów protestanckich na określenie budynku kościelnego, w którym odprawiane są nabożeństwa. Wraz z określeniami: kościół i zbór używany jest wymiennie.
Droga krajowa
Droga krajowa - jedna z dróg publicznych, umożliwiających krajową i międzynarodową komunikację kołową pomiędzy dużymi miastami oraz ogólnodostępnymi przejściami granicznymi, która jest rekomendowana do ruchu długodystansowego i tranzytowego.
Droga krajowa nr 51
Droga krajowa nr 51 (DK51) – droga krajowa przebiegająca przez województwo warmińsko-mazurskie o długości ok. 122 km. Stanowi jeden z najważniejszych szlaków komunikacyjnych w województwie warmińsko-mazurskim, ponieważ łączy najważniejsze polsko-rosyjskie przejście graniczne w Bezledach z zespołem miejskim Olsztyna oraz drogą krajową nr 7, do której dochodzi w Olsztynku. W przyszłości stworzy tam duży węzeł drogowy z planowaną w miejsce DK7, drogą ekspresową S7.
Droga krajowa nr 57
Droga krajowa nr 57 (DK57) - droga krajowa o długości ok. 192 km, leżąca na obszarze województw warmińsko-mazurskiego i mazowieckiego. Trasa ta łączy Bartoszyce (przez DK51) z Pułtuskiem (droga DK57 kończy się w Kleszewie, do Pułtuska dojazd 5 km drogą DK61).
Droga krajowa nr 7
Droga krajowa nr 7 (DK7) – droga krajowa prowadząca z Żukowa k/Gdańska przez Warszawę do granicy ze Słowacją w Chyżnem. Jest ona częścią międzynarodowej drogi europejskiej E77 prowadzącą dalej przez Słowację do stolicy Węgier, Budapesztu oraz na odcinku Gdańsk - węzeł Elbląg Wschód częścią trasy E28. Wzdłuż drogi znajduje się wiele przydrożnych barów, zajazdów oraz restauracji. Odcinek drogi z Gdańska do Warszawy wiedzie w przeważającej części przez lasy, a z Warszawy do Chyżnego przez tereny rolnicze bądź nieużytki. Fragment z Krakowa do Rabki jest także częścią trasy tzw. Zakopianki, czyli najczęściej uczęszczanej przez turystów drogi w Tatry. Trasa przebiega przez pięć województw: pomorskie, warmińsko-mazurskie, mazowieckie, świętokrzyskie i małopolskie.
Drogi wojewódzkie w Polsce
Drogi wojewódzkie w Polsce – sieć dróg uzupełniająca system dróg krajowych. Droga wojewódzka stanowi własność właściwego samorządu województwa. Zgodnie z Ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych z późniejszymi zmianami, do dróg wojewódzkich zalicza się drogi stanowiące połączenia między miastami, mające znaczenie dla województwa i drogi o znaczeniu obronnym, nie zaliczone do dróg krajowych. Do kategorii dróg wojewódzkich zaliczane są drogi na podstawie uchwały sejmiku wojewódzkiego odpowiedniego województwa.
Dyzenteria
Dyzenteria, czerwonka (gr. dysentería) – ostra choroba zakaźna jelit, w szczególności jelita grubego, której objawem jest uporczywa biegunka i obecność krwi oraz śluzu w stolcu[1]. Nieleczona prowadzi do śmierci.
Empora
Empora (niem. Empore), chór muzyczny – element występujący najczęściej w kościele, rodzaj trybuny. Galeria wsparta na kolumnach lub filarach, otwarta do wnętrza kościoła. Umieszczona nad nawami bocznymi – tworząca osobne pomieszczenie dla np. kobiet, zakonników. Umieszczona nad kruchtą lub pomiędzy nawą a prezbiterium – przeznaczona na ogół dla śpiewaków i instrumentów muzycznych (najczęściej są to organy). Empora może okalać też cały kościół. W budownictwie świeckim budowano empory w salach zamkowych dla chóru i kapeli.
Ewangelicy
Ewangelicy – nazwą tą od XVI wieku określa się w Polsce protestantów z najstarszych Kościołów Reformacji, czyli luteran, kalwinów oraz, od kilkunastu lat, metodystów.
Federacja Miast Kopernikowskich
Federacja Miast Kopernikowskich - związek miast związanych z życiem i działalnością Mikołaja Kopernika. Akt powołania federacji podpisany został 19 lutego 1983 roku w Toruniu.[1] Członkami Federacji są:
Ferdinand Schulz
Ferdinand Schulz (ur. 18 grudnia 1892 w Piszewie (niem. Pissau), zm. tragicznie 16 czerwca 1929 w Sztumie), niemiecki konstruktor lotniczy, lotnik sportowy, szybownik i instruktor szybownictwa.
Fryz
Fryz - środkowy, poziomy człon belkowania z reguły leżący między architrawem i gzymsem. Bardzo często zdobiony płaskorzeźbami, był jednym z najbardziej ozdobnych elementów antycznych świątyń.
Góra Krzyżowa (Lidzbark Warmiński)
Góra Krzyżowa – wzniesienie o wysokości 134 m n.p.m. położone na terenie Lidzbarka Warmińskiego. Przez górę przebiega czarny szlak, a ze szczytu rozciąga się widok na miasto i okolice[1].
Górny Śląsk
Górny Śląsk (śl. Gůrny Ślůnsk[1], niem. Oberschlesien, czes. Horní Slezsko, łac. Silesia Superior) – kraina historyczna położona na terenie Polski i Czech w dorzeczu górnej Odry oraz początkowego biegu Wisły, południowo-wschodnia część Śląska.
Gęstość zaludnienia
Gęstość zaludnienia – miara przyporządkowująca populację do powierzchni. W przypadku zaludnienia poszczególnych regionów świata najczęściej stosuje się liczbę osób w przeliczeniu na km².
Geomorfologia
Geomorfologia – nauka o formach rzeźby powierzchni Ziemi oraz procesach je tworzących i przekształcających. Zajmuje się opisem (morfografia), pomiarem (morfometria), genezą (morfogeneza) i wiekiem (morfochronologia) form powierzchni Ziemi.
Gmina
Gmina (od niem. Gemeinde - komuna, społeczność) - to wspólnota samorządowa mieszkańców na odpowiednim terytorium. Może występować również jako jednostka samorządu specjalnego np. gmina wyznaniowa, gmina szkolna.
Gmina Świątki
Gmina Świątki to gmina wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie olsztyńskim.
Gmina Dobre Miasto
Gmina Dobre Miasto – gmina miejsko-wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie olsztyńskim.
Gmina Kłębowo
Gmina Kłębowo – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1946-1954[2] w woj. olsztyńskim (dzisiejsze woj. warmińsko-mazurskie). Siedzibą władz gminy było Kłębowo.
Gmina Kiwity
Gmina Kiwity - gmina wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie olsztyńskim.
Gmina Lidzbark Warmiński
Gmina Lidzbark Warmiński to gmina wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie olsztyńskim.
Gmina Lubomino
Gmina Lubomino - gmina wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie olsztyńskim.
Gmina Orneta
Gmina Orneta - gmina miejsko-wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie elbląskim.
Gmina Piotraszewo
Gmina Piotraszewo – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1946-1954[2] w woj. olsztyńskim (dzisiejsze woj. warmińsko-mazurskie). Siedzibą władz gminy było Piotraszewo.
Gmina Runowo
Gmina Runowo – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1946-1954 i 1973-1976[3] w woj. olsztyńskim (dzisiejsze woj. warmińsko-mazurskie). Siedzibą władz gminy było Runowo.
Gotyk
Gotyk – styl w architekturze i innych dziedzinach sztuk plastycznych (rzeźbie, malarstwie i sztuce sepulkralnej), który powstał i rozwinął się w połowie XII wieku we Francji (Anglosasi uważają że w Anglii) i swoim zasięgiem objął zachodniochrześcijańską Europę.
Herb Lidzbarka Warmińskiego
Herb Lidzbarka Warmińskiego przedstawia wizerunek Baranka Bożego na błękitnym tle, stojącego na zielonej murawie, trzymającego w prawej ugiętej nodze złoty pastorał otoczony w górnej części 7 punktami złotego koloru. Baranek zwrócony jest w prawą (heraldycznie) stronę. Wizerunek Herbu Lidzbarka Warmińskiego stanowi załącznik Nr 2 do Statutu miasta. [1]. Baranek Boży symbolizuje Jezusa. Herb miasta w oryginale był jednakowy z herbem Warmii. Znajdował się na czerwonym tle, a pod jego nogami brakowało murawy. Bo rozbiorach Prusacy zmienili tło na niebieski, a władze Polskie po wojnie dodały "grunt".
Historia Lidzbarka Warmińskiego
Historia Lidzbarka Warmińskiego – pierwsza wzmianka o tym mieście pochodzi z 1240 r. i mówi o podbiciu przez Krzyżaków miasta Lecbarg, leżącego na pograniczu ziem Warmów i Bartów. Miasto często znajdowało się w centrum walk prusko-krzyżackich. W 1243 r. Lidzbark został jednym z miast utworzonej diecezji warmińskiej. Drewniany zamek mieszczący się w mieście został w 1251 r. przekazany biskupowi Anzelmowi. Lidzbark prawa miejskie otrzymał 12 sierpnia 1308 z nadania biskupa warmińskiego Eberharda. W latach 1350-1795 Lidzbark był siedzibą biskupów warmińskich i stolicą Warmii. W czerwcu 1440 Lidzbark przystąpił do Związku Pruskiego, a po zakończeniu wojny trzynastoletniej w 1466 r. znalazł się w granicach Polski. Miasto rozsławiały nazwiska znanych biskupów warmińskich oraz Mikołaja Kopernika. W latach 1703-1709 Lidzbark okupowali Szwedzi, a w 1703 r. król Szwecji Karol XII spędzał tu zimę. W 1749 r. biskup warmiński Adam Grabowski odnalazł Kronikę Galla, która została ogłoszona drukiem. W 1807 r. miasto zajęte było przez wojska francuskie, które toczyły tu bitwę, a w 1914 r. przez wojska rosyjskie. Miasto najbardziej ucierpiało w czasie II wojny światowej, kiedy to doszczętnie zniszczone zostało stare miasto.
II powstanie pruskie
II powstanie pruskie 1260-1274 rozpoczęło się we wrześniu 1260 roku, po klęsce wojsk krzyżackich w bitwie ze Żmudzinami nad jeziorem Durbe. W bitwie zginął wielki marszałek Henryk Botel, mistrz krajowy Inflant Burchard Hornhausen oraz ok. 150 rycerzy zakonu.
I powstanie pruskie
I powstanie pruskie wybuchło wiosną 1242 roku. Przyczyną niepokojów była klęska Niemców w bitwie z wojskami ruskimi na jeziorze Pejpus. Na wiadomość o krzyżackiej klęsce Świętopełk rozpoczął walkę o Wisłę. Ściągał cło ze statków zakonu, zajął niemieckie statki na Wiśle, a później wstrzymał całą żeglugę, co odcięło zamki krzyżackie od zaopatrzenia. Zachodnie plemiona Prusów wyrzekły się chrześcijaństwa. Krzyżacy zostali wyparci z większości miast. Największy sukces osiągnęli Prusowie latem 1243 roku w bitwie pod Rządzem w pobliżu Grudziądza, gdzie rozbili wojska krzyżackie. Krzyżacy zachowali jedynie silne grody: Elbląg i Bałga na wybrzeżu; Radzyń, Chełmno i Toruń na Ziemi Chełmińskiej. Powstanie zakończył układ w Dzierzgoniu podpisany 7 lutego 1249 r.[1][2]
I rozbiór Polski
Pierwszy rozbiór Polski – nastąpił w roku 1772, pierwszy z trzech rozbiorów Polski, jakie miały miejsce pod koniec XVIII wieku. Dokonany drogą cesji terytorium I Rzeczypospolitej przez Prusy, Austrię (a właściwie Imperium Habsburgów[1]) i Rosję.
I wojna światowa
I wojna światowa – konflikt zbrojny (28 lipca 1914 – 11 listopada 1918)[2] pomiędzy Ententą, do której należały między innymi Wielka Brytania, Francja, Rosja, Serbia, Japonia, Włochy (od 1915), Stany Zjednoczone (od 1917) a Państwami Centralnymi, tj. Austro-Węgrami i Niemcami wspieranymi przez Turcję i Bułgarię. Największy konflikt zbrojny[3] od czasu wojen napoleońskich na kontynencie europejskim zakończony klęską Państw Centralnych, likwidacją mocarstw Świętego Przymierza i powstaniem w Europie Środkowej i południowej licznych państw narodowych. Mimo ogromu strat i wstrząsu nimi wywołanego wojna ta nie rozwiązała większości konfliktów, co doprowadziło do wybuchu II wojny światowej dwadzieścia jeden lat po zakończeniu I wojny światowej.
Ignacy Krasicki
Ignacy Krasicki herbu Rogala (ur. 3 lutego 1735 w Dubiecku, zm. 14 marca 1801 w Berlinie) – biskup warmiński od 1767, arcybiskup gnieźnieński od 1795, książę sambijski, hrabia Świętego Cesarstwa Rzymskiego, prezydent Trybunału Koronnego w Lublinie w 1765[1], poeta, prozaik i publicysta.
Józef Gosławski
Józef Gosławski (ur. 24 kwietnia 1908 w Polanówce, zm. 23 stycznia 1963 w Warszawie) – polski rzeźbiarz i medalier. Projektant znanych monet (m.in. 5 zł z wizerunkiem rybaka, 10 zł z Kopernikiem), pomników (m.in. Chopina w Żelazowej Woli, Mickiewicza w Gorzowie Wielkopolskim) i medali (m.in. Rok 1939, Bolesław Chrobry, 1000-lecie Chrztu Polski). W jego twórczości widoczne są wpływy kubizmu, koncepcji Szukalskiego, środowiska Polskiej Sztuki Stosowanej, a także sztuki antycznej i renesansowej.
Jan Albert Waza
Jan Albert Waza, także Jan Olbracht Waza (25 czerwca 1612 w Warszawie - 29 grudnia 1634 w Padwie), syn króla Polski Zygmunta III Wazy i arcyksiężniczki austriackiej Konstancji Habsburżanki, biskup krakowski od 1632 i warmiński od 1631, kardynał, królewicz polski.
Jan Dantyszek
Jan Dantyszek (łac. Dantiscus), właściwie Johann(es) von Hoefen herbu Dantyszek, przydomek Flachsbinder (ur. 1 listopada 1485 w Gdańsku, zm. 27 października 1548 w Lidzbarku Warmińskim) - polski podróżnik, dyplomata, biskup chełmiński rezydujący w Lubawie (od 1530), warmiński (1537), poeta polsko-łaciński okresu renesansu, sekretarz królewski, pisał miłosne elegie. Najbardziej znany utwór Dantyszka to metafizyczny Nagrobek sobie samemu. Pierwszy w historii polskiej dyplomacji ambasador.
Jan Paweł II
Jan Paweł II (łac. Ioannes Paulus II), właśc. Karol Józef Wojtyła (ur. 18 maja 1920 w Wadowicach, zm. 2 kwietnia 2005 w Watykanie) – polski duchowny rzymskokatolicki, arcybiskup krakowski, kardynał, papież (16 października 1978 – 2 kwietnia 2005), czcigodny sługa Boży Kościoła katolickiego, kawaler Orderu Orła Białego.
Karl Friedrich Schinkel
Karol Fryderyk Schinkel (niem. Karl Friedrich Schinkel także Carl Friedrich Schinkel) (ur. 13 marca 1781 w Neuruppin, zm. 9 października 1841 w Berlinie) – niemiecki architekt, projektant i malarz, jeden z wybitniejszych twórców okresu klasycyzmu w Prusach, tworzący także w stylu arkadowym. Szkołą Schinkla (niem. Schinkelschule) nazwano działalność grupy niemieckich architektów kontynuujących styl Schinkla.
Karol XIII Szwedzki
Karol XIII szw. Karl XIII, nor. Karl II (ur. 7 października 1748 w Sztokholmie, zm. 5 lutego 1818 tamże) – król Szwecji i Norwegii (jako Karol II) z dynastii Holstein-Gottorp. Syn Adolfa Fryderyka i Ludwiki Ulryki Hohenzollern. Młodszy brat Gustawa III. Panował w Szwecji od roku 1809, a w Norwegii od 1814 aż do swojej śmierci w 1818.
Karol XII Szwedzki
Karol XII Wittelsbach, szw. Karl XII, łac. Carolus Rex (ur. 17 czerwca 1682 w Sztokholmie, zm. 30 listopada 1718 we Fredrikshald (ob. Halden), Norwegia) – król Szwecji od 1697 z niemieckiej dynastii Wittelsbachów, książę Palatynatu-Zweibrücken.
^ na górę



(C) by Polski Serwis Naukowy 1999-2010 - www.naukowy.pl dawniej: www.servis.pl)

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group



Theme w niewielkim stopniu oparty na: xandgreen created by spleen & Programosy modified v0.3 by warna