Lidzbark WarmińskiArtykuł - Lidzbark Warmiński - pochodzi z Wikipedii (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)Suplement Łyna Łyna (ros. Лава, Ława, niem. Alle, prus. Alna) – rzeka w północno-wschodniej Polsce (województwo warmińsko-mazurskie) i Rosji (Obwód kaliningradzki). Lewy dopływ Pregoły. Płynie przez Pojezierze Olsztyńskie i Nizinę Sępopolską.Świecki Ruch Misyjny "Epifania" Świecki Ruch Misyjny „Epifania” jest częścią międzynarodowego ruchu religijnego o nazwie: Laymen`s Home Missionary Movement (Świecko Domowy Ruch Misjonarski). Ruch ten wywodzi się z milleryzmu, powstał w 1920 roku po podziałach w ruchu Badaczy Pisma Świętego spowodowanych śmiercią Charlesa T. Russella. Założycielem ruchu był Paul S.L. Johnson, który sprawował urząd opiekuna wykonawczego i dyrektora LHMM aż do swojej śmierci w roku 1950. Po nim funkcję tę pełnili: Jolly, Gohlke, Hedman, i obecnie Ralph M. Herzig.Adam Stanisław Grabowski Adam Stanisław Grabowski herbu Zbiświcz ( ur. 3 września 1698 w Wielkim Buczku koło Debrzna, zm. 15 grudnia 1766 w Lidzbarku) – biskup chełmiński w latach 1736-1739, biskup kujawski 1739-1741, biskup warmiński 1741-1766.Andrzej Niewiadomski Andrzej Niewiadomski (ur. 1965 w Lidzbarku Warmińskim) - poeta, krytyk, badacz literatury, redaktor. Absolwent LO im. Kazimierza Jagiellończyka w Lidzbarku Warmińskim. Pracownik naukowy UMCS w Lublinie. Autor pięciu tomów poezji, książek literaturoznawczych,licznych artykułów i szkiców. Współzałożyciel i redaktor Kwartalnika Literackiego "Kresy".Andrzej Stanisław Załuski Andrzej Stanisław Załuski herbu Junosza (ur. 2 grudnia 1695, zm. 16 grudnia 1758) – polski duchowny katolicki, biskup płocki, biskup łucki, biskup chełmiński, biskup krakowski, administrator apostolski diecezji pomezańskiej, w latach 1735-1746 kanclerz wielki koronny.Armia Czerwona Armia Czerwona[1], ros. Красная Армия, pełna nazwa Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona[2] Рабоче-Крестьянская Красная Армия, RKKA), od 23 lutego 1946 r. Armia Radziecka[3] (ros. Советская армия, stosowane również tłumaczenie Armia Sowiecka) – siły zbrojne[4] Rosji radzieckiej i Związku Radzieckiego, istniejące do grudnia 1991 (przemianowana m.in. na Siły Zbrojne Republiki Białorusi, Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej oraz Siły Zbrojne każdej z pozostałych republik ZSRR).Bazylika Bazylika – w architekturze typ kościoła wielonawowego (niezależnie od pełnionych funkcji kanonicznych), z nawą główną wyższą od naw bocznych, posiadającą okna ponad dachami naw bocznych (w odróżnieniu od kościoła halowego). Kościół z nawą główną bez okien, to pseudobazylika.Bitwa pod Lidzbarkiem Warmińskim Schleiz - Saalfeld - Jena-Auerstedt - Lubeka - Czarnów - Gołymin - Pułtusk - Tczew - Iława Pruska - Ostrołęka - Słupsk - Gdańsk - Kołobrzeg - Dobre Miasto - Lidzbark - FrydlandBlenda (architektura) Blenda (niem. blende ślepe okno, ślepa wnęka) – płytka wnęka w ścianie, o wykroju arkady lub okna, stosowana przede wszystkim w celach estetycznych, rzadziej do odciążenia ściany. Charakterystyczna dla architektury gotyckiej, często stosowana jako dekoracja szczytów, mogła być tynkowana na biało lub wypełniona malowanym maswerkiem imitującym laskowania okien.Bogdan Borusewicz Bogdan Michał Borusewicz (ur. 11 stycznia 1949 w Lidzbarku Warmińskim) – polski polityk, działacz opozycji demokratycznej w latach PRL, poseł na Sejm I, II, III kadencji, od 2005 marszałek Senatu VI i VII kadencji, Honorowy Obywatel Miasta Gdańska.Brama Holsztyńska Brama Holsztyńska (niem. Holstentor) – zbudowana z cegły brama miejska w Lubece, część średniowiecznych fortyfikacji tego miasta. Od początku XX w. brama jest symbolem Lubeki.Chorągiew (weksylologia) Chorągiew - płat materiału o określonych barwach i godłach, przytwierdzony do drzewca, będący znakiem państwa, ziemi, miasta, organizacji wojskowej, społecznej, politycznej, kościelnej, zawodowej itd.; łac. „vexillum”, fr. „drapeau” od „drap” - „materia, sukno”; nm. „die Fahne” od stgnm. „fanon” - „materia płachta”; czes. „korouhev”, ros. „chorugw”; scs. „chorągy”; ukr. "prapor, znameno": wyrazy słowiańskie pochodzą od mongolskiego „orongo”, „orunga” - znak, chorągiew.Cmentarz żydowski w Lidzbarku Warmińskim Cmentarz żydowski w Lidzbarku Warmińskim - kirkut powstał w pierwszej połowie XIX wieku. W czasie II wojny światowej uległ dewastacji. Obecnie nie ma nim żadnych elementów nagrobków. Miał powierzchnię 0,10 hektarów.Czterech mężów Czterech mężów – dukat lokalny wyemitowany w grudniu 2008 przez Urząd Miasta w Lidzbarku Warmińskim w ramach akcji promocyjnej miasta w związku jubileuszem 700-lecia nadania praw miejskich[3].Długość geograficzna Długość geograficzna (ang. longitude; symbol λ) - jedna ze współrzędnych geograficznych, kąt dwuścienny zawarty między półpłaszczyzną południka 0 (południka przechodzącego przez obserwatorium astronomiczne w Greenwich), a półpłaszczyzną południka przechodzącego przez dany punkt na powierzchni Ziemi.Dżuma Dżuma (czarna śmierć, mór, zaraza morowa) – ostra bakteryjna choroba zakaźna gryzoni i (rzadziej) innych drobnych ssaków, a także człowieka (zoonoza). Choroba ta wywołana jest infekcją G(-) pałeczek z rodziny Enterobacteriaceae nazwanej Yersinia pestis.Dach hełmowy Dach hełmowy, hełm (niem. Helm) - w architekturze historycznej zwieńczenie wieży jako dach o konstrukcji drewnianej, rzadziej murowanej z cegły lub kamienia. Drewniane hełmy, których konstrukcja stanowi specyficzny rodzaj więźby dachowej kryte były blachą (zwykle ołowianą lub miedzianą), niekiedy gontem lub dachówką, przy ich współczesnych rekonstrukcjach stosuje się najczęściej niepalną konstrukcję stalową.Dar wotywny Dar wotywny - dar składany w podzięce, m.in. za wysłuchanie modlitwy, w kościołach, lub miejscach pielgrzymek. Wota, to przedmioty wiążące się z określoną intencją modlitwy, lub jej wysłuchaniem. Są to np. kule inwalidzkie, różańce, modele statków, odlewy części ciała, etc.Deniwelacja Deniwelacja – różnica wysokości pomiędzy najwyżej i najniżej położonym punktem w jaskini. W przypadku gdy najwyżej położonym punktem jest otwór wejściowy, deniwelacja jest głębokością jaskini.Dom modlitwy Dom modlitwy – jest terminem używanym przez większość Kościołów protestanckich na określenie budynku kościelnego, w którym odprawiane są nabożeństwa. Wraz z określeniami: kościół i zbór używany jest wymiennie.Droga krajowa Droga krajowa - jedna z dróg publicznych, umożliwiających krajową i międzynarodową komunikację kołową pomiędzy dużymi miastami oraz ogólnodostępnymi przejściami granicznymi, która jest rekomendowana do ruchu długodystansowego i tranzytowego.Droga krajowa nr 51 Droga krajowa nr 51 (DK51) – droga krajowa przebiegająca przez województwo warmińsko-mazurskie o długości ok. 122 km. Stanowi jeden z najważniejszych szlaków komunikacyjnych w województwie warmińsko-mazurskim, ponieważ łączy najważniejsze polsko-rosyjskie przejście graniczne w Bezledach z zespołem miejskim Olsztyna oraz drogą krajową nr 7, do której dochodzi w Olsztynku. W przyszłości stworzy tam duży węzeł drogowy z planowaną w miejsce DK7, drogą ekspresową S7.Droga krajowa nr 57 Droga krajowa nr 57 (DK57) - droga krajowa o długości ok. 192 km, leżąca na obszarze województw warmińsko-mazurskiego i mazowieckiego. Trasa ta łączy Bartoszyce (przez DK51) z Pułtuskiem (droga DK57 kończy się w Kleszewie, do Pułtuska dojazd 5 km drogą DK61).Droga krajowa nr 7 Droga krajowa nr 7 (DK7) – droga krajowa prowadząca z Żukowa k/Gdańska przez Warszawę do granicy ze Słowacją w Chyżnem. Jest ona częścią międzynarodowej drogi europejskiej E77 prowadzącą dalej przez Słowację do stolicy Węgier, Budapesztu oraz na odcinku Gdańsk - węzeł Elbląg Wschód częścią trasy E28. Wzdłuż drogi znajduje się wiele przydrożnych barów, zajazdów oraz restauracji. Odcinek drogi z Gdańska do Warszawy wiedzie w przeważającej części przez lasy, a z Warszawy do Chyżnego przez tereny rolnicze bądź nieużytki. Fragment z Krakowa do Rabki jest także częścią trasy tzw. Zakopianki, czyli najczęściej uczęszczanej przez turystów drogi w Tatry. Trasa przebiega przez pięć województw: pomorskie, warmińsko-mazurskie, mazowieckie, świętokrzyskie i małopolskie.Drogi wojewódzkie w Polsce Drogi wojewódzkie w Polsce – sieć dróg uzupełniająca system dróg krajowych. Droga wojewódzka stanowi własność właściwego samorządu województwa. Zgodnie z Ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych z późniejszymi zmianami, do dróg wojewódzkich zalicza się drogi stanowiące połączenia między miastami, mające znaczenie dla województwa i drogi o znaczeniu obronnym, nie zaliczone do dróg krajowych. Do kategorii dróg wojewódzkich zaliczane są drogi na podstawie uchwały sejmiku wojewódzkiego odpowiedniego województwa.Dyzenteria Dyzenteria, czerwonka (gr. dysentería) – ostra choroba zakaźna jelit, w szczególności jelita grubego, której objawem jest uporczywa biegunka i obecność krwi oraz śluzu w stolcu[1]. Nieleczona prowadzi do śmierci.Empora Empora (niem. Empore), chór muzyczny – element występujący najczęściej w kościele, rodzaj trybuny. Galeria wsparta na kolumnach lub filarach, otwarta do wnętrza kościoła. Umieszczona nad nawami bocznymi – tworząca osobne pomieszczenie dla np. kobiet, zakonników. Umieszczona nad kruchtą lub pomiędzy nawą a prezbiterium – przeznaczona na ogół dla śpiewaków i instrumentów muzycznych (najczęściej są to organy). Empora może okalać też cały kościół. W budownictwie świeckim budowano empory w salach zamkowych dla chóru i kapeli.Ewangelicy Ewangelicy – nazwą tą od XVI wieku określa się w Polsce protestantów z najstarszych Kościołów Reformacji, czyli luteran, kalwinów oraz, od kilkunastu lat, metodystów.Federacja Miast Kopernikowskich Federacja Miast Kopernikowskich - związek miast związanych z życiem i działalnością Mikołaja Kopernika. Akt powołania federacji podpisany został 19 lutego 1983 roku w Toruniu.[1] Członkami Federacji są:Ferdinand Schulz Ferdinand Schulz (ur. 18 grudnia 1892 w Piszewie (niem. Pissau), zm. tragicznie 16 czerwca 1929 w Sztumie), niemiecki konstruktor lotniczy, lotnik sportowy, szybownik i instruktor szybownictwa.Powiązane hasła: Łyna, Świecki Ruch Misyjny "Epifania", 10 czerwca, 12 sierpnia, 19 października, 25 października, 26 czerwca, 3 maja, 8 września, Adam Stanisław Grabowski, Adam Zejer, Andrzej Niewiadomski, Andrzej Stanisław Załuski, Anna Mikołajczyk-Niewiedział, Anzelm (biskup warmiński), Archidiecezja warmińska, Armia Czerwona, Barbakan, Barczewo, Bartoszyce, Bazylika, Berlin, Bezledy, Biała Piska, Białystok, Biskupi warmińscy, Biskupiec, Bisztynek, Bitwa pod Grunwaldem, Bitwa pod Lidzbarkiem Warmińskim, Blanki (województwo warmińsko-mazurskie), Blenda (architektura), Bogdan Borusewicz, Bolonia, Brama Holsztyńska, Braniewo, Burmistrz, Bytów, Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Lidzbarku Warmińskim, Cerkiew Świętych Cyryla i Metodego w Lidzbarku Warmińskim, Chorągiew (weksylologia), Cmentarz żydowski w Lidzbarku Warmińskim, Czerwonka (powiat olsztyński), Czesław Żukowski, Czterech mężów, Długość geograficzna, Dżuma, Dach hełmowy, Dar wotywny, Deniwelacja, Dobre Miasto, Dom modlitwy, Droga krajowa, Droga krajowa nr 51, Droga krajowa nr 57, Droga krajowa nr 7, Droga wojewódzka nr 511, Droga wojewódzka nr 513, Drogi wojewódzkie w Polsce, Dyzenteria, Działdowo, Ełk, Eberhard z Nysy, Elbląg, Empora, Ewangelicy, Federacja Miast Kopernikowskich, Ferdinand Schulz, Frombork, Fryderyk Wilhelm III Pruski, Fryz, Góra Krzyżowa (Lidzbark Warmiński), Górny Śląsk, Górowo Iławeckie, Gęstość zaludnienia, Gajlity, Gdańsk, Geomorfologia, Giżycko, Gmina, Gmina Świątki, Gmina Dobre Miasto, Gmina Kłębowo, Gmina Kiwity, Gmina Lidzbark Warmiński, Gmina Lubomino, Gmina Orneta, Gmina Piotraszewo, Gmina Runowo, Gmina miejska, Gmina miejsko-wiejska, Gmina wiejska, Gniew (miasto), Gołdap, Gotyk, Grudziądz, Heinrich V von Plauen, Henryk Vogelsang, Herb Lidzbarka Warmińskiego, Historia Lidzbarka Warmińskiego, Holandia, Iława, Iławka (miasto), II powstanie pruskie, I powstanie pruskie, I rozbiór Polski, I wojna światowa, Ignacy Krasicki, Ignalin (województwo warmińsko-mazurskie), Irena Kwinto, Józef Gosławski, Język pruski, Jacek Protas, Jan Albert Waza, Jan Dantyszek, Jan Paweł II, Jan z Miśni, Jeziorany, Jezioro Wielochowskie, Kętrzyn, Kłębowo, Kaliningrad, Karl Friedrich Schinkel, Karol XIII Szwedzki, Karol XII Szwedzki, Kaszuby, Katolicyzm, Kazimierz IV Jagiellończyk, Kierwiny, Kilometr kwadratowy, Kisielice, Klasy zabytków, Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, Kościół unicki, Kod pocztowy, Kolarstwo górskie, Kolegiata Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Lidzbarku Warmińskim, Koniewo (województwo warmińsko-mazurskie), Konsola (architektura), Korniewo, Korsze, Kraków, Kresy Wschodnie, Krużganek, Kwidzyn, Liczba ludności, Lidzbark, Lidzbark Warmiński (stacja kolejowa), Lidzbarskie Starcia Kabaretowe, Lidzbarskie Wieczory Humoru i Satyry, Lubawa, Młynary, Malbork, Marcin Kromer, Marcin Wincel, Marszałek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, Mazury, Miłakowo, Miłomłyn, Miasta partnerskie, Miasto, Mikołaj Kopernik, Mikołajki, Milanówek, Morąg, Mrągowo, Mur pruski, N.p.m., Napoleon Bonaparte, Narodowy Spis Powszechny 2002, Nidzica, Niemcy, Nizina Sępopolska, Norbert Witkowski, Nowe, Nowe Miasto Lubawskie, Numer kierunkowy, Olecko, Olsztyn, Olsztynek, Orientowanie (architektura), Orneta, Orzysz, Ostróda, Pasłęk, Pasym, Pieniądz lokalny, Pieniężno, Pierzeja, Pilnik, Piotr Szwedes, Pisz, Pius II, Podział administracyjny Polski 1975-1998, Pojezierze Olsztyńskie, Pokój toruński 1466, Pole powierzchni, Polonia Lidzbark Warmiński, Polska, Polski Związek Motorowy, Powiśle (kraina), Powiat, Powiat lidzbarski, Prawa miejskie, Prawo chełmińskie, Prawosławie, Prezbiterium, Protestantyzm, Prusowie, Przemysł spożywczy w Polsce, RON Lidzbark Warmiński, Radosław Bielecki, Rafał Kaczor (piłkarz), Ratusz w Lidzbarku Warmińskim, Regotycyzacja, Reszel, Rosja, Ruciane-Nida, Ryn, Rzeczpospolita Obojga Narodów, Sątopy-Samulewo, Sępopol, Sanktuarium, Skarpa (architektura), Sklepienie gwiaździste, Sowieck, Stanisław Hozjusz, Stanisław Leszczyński, Stanisław Srokowski (geograf), Stanisław Staszic, Stołp, Suryty, Susz, Symsarna, Szalowanie, Szczytno, Szerokość geograficzna, Szlak Kopernikowski (pieszy), Szlak Zamków Gotyckich, Szlaki turystyczne Lidzbarka Warmińskiego i okolic, Sztum, Szwecja, Szwedzi, TERC, TERYT, Tadeusz Płoski, Telewizja Polska, Teodor Andrzej Potocki, Tolkmicko, Toruń, Ulica Olsztyńska w Lidzbarku Warmińskim, Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej, Węgorzewo, Włocławek, Włochy, Warmińsko-Mazurska Specjalna Strefa Ekonomiczna, Warmia, Warszawa, Wawel, Werlte, Wieża, Wielochowo, Województwo, Województwo olsztyńskie, Województwo warmińsko-mazurskie, Wozławki, Współrzędne geograficzne, Wspólnota Kościołów Chrystusowych w RP, Wzniesienia Górowskie, XIV wiek, XIX wiek, Zabytek, Zakon krzyżacki, Zalewo, Zamek Królewski na Wawelu, Zamek biskupów warmińskich w Lidzbarku Warmińskim, Zbór, Zbigniew Mikołejko, Związek Pruski, Współrzędne:
Lidzbark Warmiński (niem. Heilsberg, prus. Lēcbargs) – miasto i gmina w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa olsztyńskiego. Aktualnie stolica powiatu, gminy miejskiej i gminy wiejskiej. Lidzbark Warmiński od 1350 r. do XIX wieku był stolicą Warmii i dawniej jej największym miastem. Miasto było ważnym centrum wiary i kultury w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, często dlatego też nazywano je Perłą Warmii. Przez długi czas było pod panowaniem biskupów warmińskich. Był to też znaczny ośrodek gospodarczy ustępujący swym znaczeniem na Warmii tylko Braniewu. W mieście znajduje się zamek biskupów warmińskich, który za dużą wartość artystyczną i historyczną w skali światowej, uznany został za pomnik historii, dawniej zaliczany do zabytków klasy "0" (wg nieaktualnej od 1973 r. klasyfikacji zabytków)[1]. W mieście znajduje się jeden z ważniejszych[2] w kraju zakład mleczarski Polmlek, główna siedziba grupy mleczarskiej Warmia. W Lidzbarku Warmińskim co roku na przełomie sierpnia i września odbywają się Lidzbarskie Wieczory Humoru i Satyry. W listopadzie zaczynają się Lidzbarskie Starcia Kabaretowe (eLeSKi), odbywają się one co 3 miesiące aż do maja. Lidzbark Warmiński jest miasteczkiem, które w ostatnich latach coraz szybciej się rozwija. Wielość zabytków i imprez kulturalnych oraz sportowych o europejskim zasięgu przyciąga do miasta coraz więcej turystów[3]. Po wielu latach spadku liczby mieszkańców od roku 2007 sytuacja uległa zmianie[4]. Według danych z 19 października 2007[4], miasto miało 16 597 mieszkańców.
GeografiaPołożenieLidzbark Warmiński położony jest w północno-zachodniej części województwa warmińsko-mazurskiego. Leży w historycznej Warmii, w widłach rzek Łyny i jej dopływu Symsarny oraz na styku trzech mezoregionów: Niziny Sępopolskiej, Pojezierza Olsztyńskiego i Wzniesień Górowskich. Na obszarze samego miasta zaznaczają się wyraźnie następujące jednostki geomorfologiczne:
Terenami podmiejskimi są wsie: Koniewo, Pilnik, Wielochowo wraz z jeziorem Wielochowskim. Lidzbark Warmiński leży 30 km od granicy z Rosją i ok. 100 km od Kaliningradu. Odległości w linii prostej:
KlimatDominują tu wpływy morza. Objawia się to dużym zachmurzeniem w okresie zimowym i jesiennym. Lato rozpoczyna się dosyć późno, przy czym jest chłodne i krótkie. Zima jest długa i bardzo zimna. Średnie roczne opady wynoszą 620 mm[5]. Struktura powierzchniWedług danych z 2006 roku[6] gmina miejska Lidzbark Warmiński zajmuje 1435 ha, kwalifikując się pod tym względem na dziesiątym miejscu wśród miast województwa warmińsko-mazurskiego. 31 proc. gminy miejskiej zajmują użytki rolne, a 5 proc. użytki leśne. Miasto stanowi 1,55 proc. powierzchni powiatu. Demografia
Lidzbark Warmiński liczy ponad 16 tysięcy mieszkańców, plasuje się pod tym względem na piętnastym miejscu wśród miast województwa warmińsko-mazurskiego. W ostatnich latach ludności zaczęło ubywać. Wpływ na tendencję spadkową mają procesy migracji z miasta do większych miast i za granicę, spowodowane głównie dużym bezrobociem i brakiem wyższych uczelni. Według danych z 19 października 2007[4], miasto miało 16 597 mieszkańców, czyli po wielu latach spadku liczby mieszkańców w Lidzbarku Warmińskim zaczyna przybywać ludności. Dane z początku 2007:
W Lidzbarku na 100 mężczyzn przypada 109 kobiet. W przedziale wiekowym do 34 lat mężczyzn jest więcej niż kobiet, jednak w wyższych przedziałach wiekowych zauważalna jest coraz większa przewaga kobiet, największa w wieku 70 lat i więcej.
Według danych z roku 2005[6], średni dochód na mieszkańca wynosił 1599,76 zł, co stanowi 91,90% średniej wojewódzkiej i 91,50% krajowej. W 2006 r. [6] liczba pracujących osób wyniosła 3 850, a zarejestrowanych bezrobotnych 1 708. Bezrobocie wyniosło 30,73%.
Toponimika nazwy miastaStaropruska osada nosiła nazwę Lecbarg, skąd po polsku Licbarg albo Licbark, także Lidzbark. Przez długi czas Lidzbark nosił też nazwę niemiecką Heilsberg, nadaną mu pierwszy raz w dokumencie z 1260 r. Przypuszczalne pochodzenie nazwy:
Później Lidzbark zaczął być nazywany Warmińskim, dla odróżnienia od Lidzbarka Welskiego. Niemiecki: Heilsberg ?/i HistoriaStaropruska osada leżąca na pograniczu ziem Warmów i Bartów – Lecbarg – już w 1240 r. została podbita przez Krzyżaków. W tym roku pojawiła się pierwsza wzmianka o Lidzbarku. Rok później mieścił się tu już drewniany zamek. Już w 1242 r. wybuchło powstanie (1242-1249) uciemiężonych Prusów przeciwko krzyżackiemu najeźdźcy. Lecbarg został odbity z rąk zakonników i doszczętnie zniszczony. W następnym roku gród wrócił do Krzyżaków. Zamek przekazany został w 1251 r. pierwszemu biskupowi diecezji warmińskiej Anzelmowi. W 1260 r. wybuchło kolejne, II powstanie pruskie, w tym także roku bp Anzelm wydał dekret erekcji kapituły warmińskiej. Po uciążliwym oblężeniu w 1261 r. dowodzonym przez wodzów pruskich, Warmijczyka Glappo oraz Auktumo z Pomezanii, Lecbarg wrócił do pierwszych właścicieli. W 1274 r. osada powróciła do rąk Krzyżaków. Trzeci rezydujący tu biskup warmiński, Eberhard z Nysy na Górnym Śląsku, nadał 12 sierpnia 1308 r. prawo miejskie lokacji chełmińskiej. Fakt, iż założyciel miasta pochodził ze Śląska wpłynął na wygląd miasta. Do nowo powstałego miasta napływali osadnicy niemieccy i polscy ze Śląska właśnie. Budowę zamku rozpoczęto w widłach Łyny i wpadającej do niej Symsarny, a miasta na przeciwległym ciasnym półkolu Łyny. Jeszcze w XIV w. wybudowano ratusz, kościół i szpital. Pierwszy drewniany kościół wyświęcono w 1315 r. W drugiej połowie XIV w. zaczęto otaczać miasto murami z basztami i bramami. Już ok. 1390 r. pomyślano o budowie wodociągu, który działał do 1904 r. Wszystko to miasto zawdzięczało Janowi z Miśni, który w 1350 r. wybrał miasto jako siedzibę dla biskupów warmińskich. W tym także roku rozpoczął on budowę murowanego zamku. Tutaj skupiła się centralna administracja biskupstwa, stanowiono prawa, odbywano sądy; tutaj kwitło życie kulturalne i dyplomatyczne, funkcjonowała szkoła. W 1410 r. Lidzbark wystawił swoją armię w bitwie pod Grunwaldem; chorągiew biskupa Henryka Vogelsanga została rozbita. Miasto musiało na krótko uznać władzę króla polskiego. Rok później lidzbarski zamek wybrał na swą siedzibę wielki mistrz Henryk von Plauen i rezydował w nim dwa lata. W 1414 r. Lidzbark Warmiński został spalony przez oblegające miasto wojska polskie. W czerwcu 1440 r. Lidzbark na zjeździe w Elblągu przystąpił do Związku Pruskiego i uznał władzę króla polskiego. Biskupstwo warmińskie obdarzone zostało fotelem senatorskim w 1497 r. W 1672 r. Lidzbark bronił się przed najazdem wojsk szwedzkich. W latach 1703-1709 Lidzbark okupowali Szwedzi, a w 1703 r. król Szwecji Karol XII spędzał tu zimę. W Lidzbarku zapadła decyzja, aby królem Polski został Stanisław Leszczyński. W latach 1767 – 1795 biskupem warmińskim był Ignacy Krasicki. Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 r. Warmia trafiła do państwa pruskiego. Biskupi i kapituła stracili swą władzę, kraj podzielono na powiaty, a na zamku usytuowano garnizon. Po drugim rozbiorze Ignacy Krasicki opuścił Warmię, a po jego śmierci rezydencja biskupów została przeniesiona do Olsztyna. 10 czerwca 1807 r. miała miejsce bitwa pod Lidzbarkiem Warmińskim. Lidzbark Warmiński z racji swojego położenia stał się głównym ośrodkiem dowodzenia Rosjan i Prusaków przeciw Francuzom. W 1816 i 1818 r. rozebrano bramy: Kościelną, Młyńską i Zamkową, gdyż utrudniały one komunikację. W latach 1821-1823 powstał pierwszy na ziemi warmińskiej kościół ewangelicki. Podczas I wojny światowej w 1914 r. przez pięć dni Lidzbark był okupowany przez wojska rosyjskie. W latach 1914-1919 w pobliżu Lidzbarka Warmińskiego działał duży obóz jeniecki. W 1937 miała miejsce tzw. "wojna różańcowa" – napad policji na młodzieżowe poczty sztandarowe podczas procesji Bożego Ciała. Po "wyzwoleniu" przez Armię Czerwoną w 1945 r. miasto było zrujnowane w 80%. Po 1945 roku miasto zostało zaludnione i jako tako przystosowane do życia przez ludność napływową z Polski centralnej oraz Kresów, a także w części przez ludność niemiecką (pogranicze obecnego obw. kaliningradzkiego i Litwy) uciekającą przed armią sowiecką (reszta autochtonów – Niemcy i Warmiacy – w większości uciekli wraz z armią hitlerowską albo wyemigrowali z Lidzbarka do Republiki Federalnej Niemiec po 1956 roku). W 1958 roku podjęto decyzję o nieodbudowaniu z ruin Starego i Nowego Miasta, a w następnych dziesięcioleciach na pozostałościach lidzbarskiej Starówki wzniesiono betonowe blokowiska. Wyburzono również wiele cennych zabytkowych budynków, między innymi osiemnastowieczne domy w rejonie Placu Młyńskiego i ulicy Klasztornej i dziewiętnastowieczną pierzeję ulicy Wysokiej Bramy. Legendy, podania i anegdotyWszystkie lidzbarskie, warmińskie i mazurskie legendy spisywała artystka Irena Kwinto. Tworzyła ona również szereg własnych regionalnych bajek. Oto najbardziej znane legendy o Lidzbarku i okolicach:
ArchitekturaZabytki
Cmentarze
Pomniki
Sport i rekreacjaW Lidzbarku Warmińskim działa wiele klubów zajmujących się różnymi dziedzinami sportu. Największe osiągnięcia odnosili zawodnicy klubów:
Inne kluby działające w mieście: grupy taneczne, capoeira, zapasy, tancerze ognia, klub kolarski, Karate Kyokushin, Survival Combat System. W mieście funkcjonują dwie hale widowiskowo-sportowe i dwie małe sale sportowe przy szkołach. Stadion w najbliższym czasie będzie remontowany. Na ulicy Słonecznej znajduje sie oświetlone boisko ze sztuczną murawą. Już za rok odbędzie się otwarcie kompleksu boisk miejskich przy ZSZ. W Lidzbarku znajduje się jeden z najlepszych torów motocrossowych w Europie, czego potwierdzeniem są organizowane tu coroczne Mistrzostwa Polski oraz rozgrywki o Puchar PZM. W roku 2008 odbyły się tu Mistrzostwa Europy. Na południowo-wschodnim stoku Góry Krzyżowej znajduje się Ośrodek Sportów Zimowych "Krzyżowa Góra", w którego skład wchodzi m.in. tor saneczkowy o długości 450 m oraz 2 wyciągi narciarskie z 4 trasami zjazdowymi. W sezonie letnim zbocza wzgórza pozwalają na uprawianie crossu kolarskiego. Duże znaczenie mają dwie ligi amatorskie, cieszące się wielkim zainteresowaniem mieszkańców:
TurystykaLidzbarski zamek leży na Szlaku Zamków Gotyckich, obejmującym zamki gotyckie Warmii, Mazur, Powiśla i Kaszub. Informacji turystycznej udziela Centrum Informacji Turystycznej przy Wysokiej Bramie. Przez miasto przebiega 8 szlaków turystycznych. Są to szlaki piesze, rowerowe, samochodowe i kajakowe. Do najbardziej znanych należą Szlak Kopernikowski i Szlak Zamków Gotyckich[9]. W pobliskich wioskach (Suryty, Blanki, Ignalin, Kierwiny, Gajlity, Koniewo, Wielochowo) i w samym Lidzbarku Warmińskim znajduje się 16 gospodarstw agroturystycznych. W pobliskiej wiosce Kłębowo mieści się schronisko młodzieżowe. W mieście są również oferowane pokoje gościnne. 1,5 km od miasta w lesie[10] znajduje się ośrodek wypoczynkowy. W mieście są ponadto 2 zajazdy, hotelik, 2 hotele i jeden hotel na przedzamczu w budowie.[11] PolitykaMiasta partnerskie
Umowa z Oud-Beijerland została podpisana 26 czerwca 1992 r. Współpraca dotyczy:
Umowa z Sowieckiem została podpisana 3 maja 2001 r. Kierunki współpracy:
Umowa z Milanówkiem została podpisana 25 października 2001 r. Kierunki współpracy:
Umowa z Werlte została podpisana 8 września 2005 r. Kierunki współpracy:
GospodarkaNa terenie miasta w 2006 r. było zarejestrowanych 1 619 podmiotów gospodarczych.[6] W Lidzbarku Warmińskim najbardziej rozpowszechnioną formą działalności gospodarczej jest handel i usługi oraz działalność produkcyjna oparta na bazie surowców lokalnych. Należy do nich drewno, które jest wykorzystywane do stolarki budowlanej i produkcji mebli. W mieście funkcjonują zakłady przetwórstwa mlecznego, mięsnego i zbożowego wykorzystujące produkcję roślinną i zwierzęcą powiatu. Coraz szybciej rozwijającym się sektorem jest agroturystyka[12]. Głównym ośrodkiem przemysłu w mieście jest zakład mleczarski Polmlek. Zakład zatrudnia 400 osób i jest jednym z największych zakładów tego typu w kraju. 40% produkcji jest produktem eksportowym. W mieście działa ponadto Warmińska Spółdzielnia Inwalidów produkująca odzież medyczną jednorazową. Lidzbark Warmiński jest siedzibą Warmińsko-Mazurskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. W 1999 r. powstała Warmińsko-Mazurska Izba Przemysłowo-Handlowa w Lidzbarku Warmińskim zrzeszająca podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terenie powiatu lidzbarskiego. W sektorze publicznym działają 172 podmioty gospodarki narodowej, 58 państwowych i samorządowych jednostek prawa budżetowego i 3 gospodarstwa pomocnicze, 1 przedsiębiorstwo państwowe i 5 spółek handlowych. W sektorze prywatnym działają 1 447 podmioty gospodarki narodowej, 1 143 osób fizycznych prowadzi działalność gospodarczą, jest 50 spółek handlowych i 10 z udziałem kapitału zagranicznego, 8 spółdzielni, 3 fundacje, 32 stowarzyszenia i organizacji społecznych. W mieście funkcjonują 2 supermarkety i wiele zakładów usługowych. TransportLidzbark Warmiński leży na trasie drogi krajowej 51, gdzie krzyżuje się ona z wojewódzkimi drogami 511 i 513. Miasto leży na trasie między Warszawą a przejściem granicznym w Bezledach, dlatego występuje tu wzmożony ruch samochodów dostawczych z Rosji i polskich film eksportowych. W Lidzbarku nie istnieje komunikacja miejska. Przez miasto aktualnie już nie kursują pociągi, w najlepszym okresie funkcjonowania stacji wychodziły stąd tory prowadzące do: Bartoszyc, Czerwonki, Korniewa (RUS), Ornety, Sątopów-Samulewa. PKS Lidzbark Warmiński jest placówką PKS Bartoszyce i realizuje połączenia bezpośrednie do Gdańska, Warszawy i Olsztyna oraz do wielu mniejszych miejscowości. Z miasta kursuje wielu prywatnych przewoźników. Dworzec autobusowy i kolejowy znajdują się w południowej części miasta. Dawne trasy torów to:
Główne drogi przebiegające przez miasto:
Przystanki autobusowe:
Osoby urodzone w Lidzbarku Warmińskim
EdukacjaPierwsza szkoła w Lidzbarku funkcjonowała już w XIV wieku, była to tzw. "Preussenschule", przygotowująca do stanu duchownego. Pierwszą działającą po wojnie było Państwowe Koedukacyjne Gimnazjum Ogólnokształcące w Lidzbarku Warmińskim, rozpoczęło ono działalność już we wrześniu 1945 roku. Szkoła funkcjonowała w gmachu przy ul. Orła Białego 5, gdzie dzisiaj znajduje się Zespół Szkół Zawodowych. Po 1947 roku gimnazjum zostało przeniesione do innego budynku, a w rok później przemianowane na Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Podstawowego i Licealnego w Lidzbarku Warmińskim. Dzisiaj szkoła nosi nazwę Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. Kazimierza Jagiellończyka. W 1946 powstało również Gimnazjum i Liceum Gospodarstwa Wiejskiego, dzisiaj jest to Zespół Szkół Rolnicze Centrum Kształcenia Ustawicznego. W gmachu przy ul. Orła Białego powstał Zespół Szkół Zawodowych im. Stanisława Staszica, z liceum ekonomicznym i pedagogicznym. W Lidzbarku Warmińskim uczą się uczniowie z miasta oraz okolicznych wiosek. W 2003 roku powstała Wszechnica Warmińska, pierwsza Wyższa Szkoła Zawodowa w Lidzbarku Warmińskim. Szkoły wyższe
Szkoły średnie
Gimnazja i szkoły podstawowe
Szkoły muzyczne
Przedszkola
Inne placówki oświatowe
KulturaW 1950 roku powstał w Lidzbarku Warmińskim Dom Harcerza. Była to jedna z pierwszych placówek tego rodzaju w Polsce.[13] Już w roku 1957 przemianowano go na Dom Kultury Dzieci i Młodzieży. W mieście funkcjonuje ponadto Lidzbarski Dom Kultury, szereg bibliotek i Klub Garnizonowy. Sala widowiskowa Lidzbarskiego Domu Kultury służy również do pokazów filmowych Kina Ignacy. W instytucjach tych odbywają się zajęcia tańca, teatralne, muzyczne, plastyczne i wiele innych. W Lidzbarku Warmińskim odbywają się imprezy kulturalne o zasięgu regionalnym, krajowym, a także międzynarodowym. Najbardziej znane to: Lidzbarskie Wieczory Humoru i Satyry transmitowane przez TVP 1, Lidzbarskie Starcia Kabaretowe (eLeSKa) i rekonstrukcja bitwy pod Lidzbarkiem. Z miasta pochodzą kabarety "Snobów" i "Bez Szans". W Lidzbarku działa galeria "W oknie" i galeria przy LDK-u. Kapela "Znad Łyny" osiąga liczne sukcesy, Lidzbark ma również Orkiestrę Dętą PSP i LDK. Poza tym w mieście działa wiele kabaretów, grup teatralnych i zespołów muzycznych. InstytucjeDomy Kultury
Biblioteki
Muzea Największą lidzbarską placówką muzealną jest oddział Muzeum Warmii i Mazur - Muzeum Warmińskie w Lidzbarku Warmińskim, którego siedziba mieści się w Zamku Biskupów Warmińskich. Sam zamek jest jednym z najważniejszych zabytków w Polsce i zarazem świetnie zachowanym[14]. W jego zbiorach znajdują się m.in. pamiątki, dokumenty, ikonografie, obrazy i rzeźby pochodzące z regionu. W Muzeum znajduje się dokument II pokoju toruńskiego, dzięki któremu Lidzbark został włączony do Polski. W zamku mieści się wystawa poświęcona jego wielkim mieszkańcom, z wielkim akcentem na Ignacego Krasickiego. Znajduje się tu również ekspozycja portretów jego rodziny. W refektarzu umieszczono ekspozycję malarstwa i sztuki średniowiecznej Warmii i Prus Krzyżackich. Najwyższe piętra zajmuje wystawa malarstwa polskiego XX wieku. Galerie
Imprezy
Kościoły i związki wyznanioweKościoły katolickie
Kościół unicki
Kościoły prawosławne
Kościoły protestanckie
Inne
Przypisy
Bibliografia
Zobacz też
Linki do innych stron:
Suplement C.D. Blenda (architektura) Blenda (niem. blende ślepe okno, ślepa wnęka) – płytka wnęka w ścianie, o wykroju arkady lub okna, stosowana przede wszystkim w celach estetycznych, rzadziej do odciążenia ściany. Charakterystyczna dla architektury gotyckiej, często stosowana jako dekoracja szczytów, mogła być tynkowana na biało lub wypełniona malowanym maswerkiem imitującym laskowania okien.Bogdan Borusewicz Bogdan Michał Borusewicz (ur. 11 stycznia 1949 w Lidzbarku Warmińskim) – polski polityk, działacz opozycji demokratycznej w latach PRL, poseł na Sejm I, II, III kadencji, od 2005 marszałek Senatu VI i VII kadencji, Honorowy Obywatel Miasta Gdańska.Brama Holsztyńska Brama Holsztyńska (niem. Holstentor) – zbudowana z cegły brama miejska w Lubece, część średniowiecznych fortyfikacji tego miasta. Od początku XX w. brama jest symbolem Lubeki.Chorągiew (weksylologia) Chorągiew - płat materiału o określonych barwach i godłach, przytwierdzony do drzewca, będący znakiem państwa, ziemi, miasta, organizacji wojskowej, społecznej, politycznej, kościelnej, zawodowej itd.; łac. „vexillum”, fr. „drapeau” od „drap” - „materia, sukno”; nm. „die Fahne” od stgnm. „fanon” - „materia płachta”; czes. „korouhev”, ros. „chorugw”; scs. „chorągy”; ukr. "prapor, znameno": wyrazy słowiańskie pochodzą od mongolskiego „orongo”, „orunga” - znak, chorągiew.Cmentarz żydowski w Lidzbarku Warmińskim Cmentarz żydowski w Lidzbarku Warmińskim - kirkut powstał w pierwszej połowie XIX wieku. W czasie II wojny światowej uległ dewastacji. Obecnie nie ma nim żadnych elementów nagrobków. Miał powierzchnię 0,10 hektarów.Czterech mężów Czterech mężów – dukat lokalny wyemitowany w grudniu 2008 przez Urząd Miasta w Lidzbarku Warmińskim w ramach akcji promocyjnej miasta w związku jubileuszem 700-lecia nadania praw miejskich[3].Długość geograficzna Długość geograficzna (ang. longitude; symbol λ) - jedna ze współrzędnych geograficznych, kąt dwuścienny zawarty między półpłaszczyzną południka 0 (południka przechodzącego przez obserwatorium astronomiczne w Greenwich), a półpłaszczyzną południka przechodzącego przez dany punkt na powierzchni Ziemi.Dżuma Dżuma (czarna śmierć, mór, zaraza morowa) – ostra bakteryjna choroba zakaźna gryzoni i (rzadziej) innych drobnych ssaków, a także człowieka (zoonoza). Choroba ta wywołana jest infekcją G(-) pałeczek z rodziny Enterobacteriaceae nazwanej Yersinia pestis.Dach hełmowy Dach hełmowy, hełm (niem. Helm) - w architekturze historycznej zwieńczenie wieży jako dach o konstrukcji drewnianej, rzadziej murowanej z cegły lub kamienia. Drewniane hełmy, których konstrukcja stanowi specyficzny rodzaj więźby dachowej kryte były blachą (zwykle ołowianą lub miedzianą), niekiedy gontem lub dachówką, przy ich współczesnych rekonstrukcjach stosuje się najczęściej niepalną konstrukcję stalową.Dar wotywny Dar wotywny - dar składany w podzięce, m.in. za wysłuchanie modlitwy, w kościołach, lub miejscach pielgrzymek. Wota, to przedmioty wiążące się z określoną intencją modlitwy, lub jej wysłuchaniem. Są to np. kule inwalidzkie, różańce, modele statków, odlewy części ciała, etc.Deniwelacja Deniwelacja – różnica wysokości pomiędzy najwyżej i najniżej położonym punktem w jaskini. W przypadku gdy najwyżej położonym punktem jest otwór wejściowy, deniwelacja jest głębokością jaskini.Dom modlitwy Dom modlitwy – jest terminem używanym przez większość Kościołów protestanckich na określenie budynku kościelnego, w którym odprawiane są nabożeństwa. Wraz z określeniami: kościół i zbór używany jest wymiennie.Droga krajowa Droga krajowa - jedna z dróg publicznych, umożliwiających krajową i międzynarodową komunikację kołową pomiędzy dużymi miastami oraz ogólnodostępnymi przejściami granicznymi, która jest rekomendowana do ruchu długodystansowego i tranzytowego.Droga krajowa nr 51 Droga krajowa nr 51 (DK51) – droga krajowa przebiegająca przez województwo warmińsko-mazurskie o długości ok. 122 km. Stanowi jeden z najważniejszych szlaków komunikacyjnych w województwie warmińsko-mazurskim, ponieważ łączy najważniejsze polsko-rosyjskie przejście graniczne w Bezledach z zespołem miejskim Olsztyna oraz drogą krajową nr 7, do której dochodzi w Olsztynku. W przyszłości stworzy tam duży węzeł drogowy z planowaną w miejsce DK7, drogą ekspresową S7.Droga krajowa nr 57 Droga krajowa nr 57 (DK57) - droga krajowa o długości ok. 192 km, leżąca na obszarze województw warmińsko-mazurskiego i mazowieckiego. Trasa ta łączy Bartoszyce (przez DK51) z Pułtuskiem (droga DK57 kończy się w Kleszewie, do Pułtuska dojazd 5 km drogą DK61).Droga krajowa nr 7 Droga krajowa nr 7 (DK7) – droga krajowa prowadząca z Żukowa k/Gdańska przez Warszawę do granicy ze Słowacją w Chyżnem. Jest ona częścią międzynarodowej drogi europejskiej E77 prowadzącą dalej przez Słowację do stolicy Węgier, Budapesztu oraz na odcinku Gdańsk - węzeł Elbląg Wschód częścią trasy E28. Wzdłuż drogi znajduje się wiele przydrożnych barów, zajazdów oraz restauracji. Odcinek drogi z Gdańska do Warszawy wiedzie w przeważającej części przez lasy, a z Warszawy do Chyżnego przez tereny rolnicze bądź nieużytki. Fragment z Krakowa do Rabki jest także częścią trasy tzw. Zakopianki, czyli najczęściej uczęszczanej przez turystów drogi w Tatry. Trasa przebiega przez pięć województw: pomorskie, warmińsko-mazurskie, mazowieckie, świętokrzyskie i małopolskie.Drogi wojewódzkie w Polsce Drogi wojewódzkie w Polsce – sieć dróg uzupełniająca system dróg krajowych. Droga wojewódzka stanowi własność właściwego samorządu województwa. Zgodnie z Ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych z późniejszymi zmianami, do dróg wojewódzkich zalicza się drogi stanowiące połączenia między miastami, mające znaczenie dla województwa i drogi o znaczeniu obronnym, nie zaliczone do dróg krajowych. Do kategorii dróg wojewódzkich zaliczane są drogi na podstawie uchwały sejmiku wojewódzkiego odpowiedniego województwa.Dyzenteria Dyzenteria, czerwonka (gr. dysentería) – ostra choroba zakaźna jelit, w szczególności jelita grubego, której objawem jest uporczywa biegunka i obecność krwi oraz śluzu w stolcu[1]. Nieleczona prowadzi do śmierci.Empora Empora (niem. Empore), chór muzyczny – element występujący najczęściej w kościele, rodzaj trybuny. Galeria wsparta na kolumnach lub filarach, otwarta do wnętrza kościoła. Umieszczona nad nawami bocznymi – tworząca osobne pomieszczenie dla np. kobiet, zakonników. Umieszczona nad kruchtą lub pomiędzy nawą a prezbiterium – przeznaczona na ogół dla śpiewaków i instrumentów muzycznych (najczęściej są to organy). Empora może okalać też cały kościół. W budownictwie świeckim budowano empory w salach zamkowych dla chóru i kapeli.Ewangelicy Ewangelicy – nazwą tą od XVI wieku określa się w Polsce protestantów z najstarszych Kościołów Reformacji, czyli luteran, kalwinów oraz, od kilkunastu lat, metodystów.Federacja Miast Kopernikowskich Federacja Miast Kopernikowskich - związek miast związanych z życiem i działalnością Mikołaja Kopernika. Akt powołania federacji podpisany został 19 lutego 1983 roku w Toruniu.[1] Członkami Federacji są:Ferdinand Schulz Ferdinand Schulz (ur. 18 grudnia 1892 w Piszewie (niem. Pissau), zm. tragicznie 16 czerwca 1929 w Sztumie), niemiecki konstruktor lotniczy, lotnik sportowy, szybownik i instruktor szybownictwa.Fryz Fryz - środkowy, poziomy człon belkowania z reguły leżący między architrawem i gzymsem. Bardzo często zdobiony płaskorzeźbami, był jednym z najbardziej ozdobnych elementów antycznych świątyń.Góra Krzyżowa (Lidzbark Warmiński) Góra Krzyżowa – wzniesienie o wysokości 134 m n.p.m. położone na terenie Lidzbarka Warmińskiego. Przez górę przebiega czarny szlak, a ze szczytu rozciąga się widok na miasto i okolice[1].Górny Śląsk Górny Śląsk (śl. Gůrny Ślůnsk[1], niem. Oberschlesien, czes. Horní Slezsko, łac. Silesia Superior) – kraina historyczna położona na terenie Polski i Czech w dorzeczu górnej Odry oraz początkowego biegu Wisły, południowo-wschodnia część Śląska.Gęstość zaludnienia Gęstość zaludnienia – miara przyporządkowująca populację do powierzchni. W przypadku zaludnienia poszczególnych regionów świata najczęściej stosuje się liczbę osób w przeliczeniu na km².Geomorfologia Geomorfologia – nauka o formach rzeźby powierzchni Ziemi oraz procesach je tworzących i przekształcających. Zajmuje się opisem (morfografia), pomiarem (morfometria), genezą (morfogeneza) i wiekiem (morfochronologia) form powierzchni Ziemi.Gmina Gmina (od niem. Gemeinde - komuna, społeczność) - to wspólnota samorządowa mieszkańców na odpowiednim terytorium. Może występować również jako jednostka samorządu specjalnego np. gmina wyznaniowa, gmina szkolna.Gmina Świątki Gmina Świątki to gmina wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie olsztyńskim.Gmina Dobre Miasto Gmina Dobre Miasto – gmina miejsko-wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie olsztyńskim.Gmina Kłębowo Gmina Kłębowo – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1946-1954[2] w woj. olsztyńskim (dzisiejsze woj. warmińsko-mazurskie). Siedzibą władz gminy było Kłębowo.Gmina Kiwity Gmina Kiwity - gmina wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie olsztyńskim.Gmina Lidzbark Warmiński Gmina Lidzbark Warmiński to gmina wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie olsztyńskim.Gmina Lubomino Gmina Lubomino - gmina wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie olsztyńskim.Gmina Orneta Gmina Orneta - gmina miejsko-wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie elbląskim.Gmina Piotraszewo Gmina Piotraszewo – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1946-1954[2] w woj. olsztyńskim (dzisiejsze woj. warmińsko-mazurskie). Siedzibą władz gminy było Piotraszewo.Gmina Runowo Gmina Runowo – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1946-1954 i 1973-1976[3] w woj. olsztyńskim (dzisiejsze woj. warmińsko-mazurskie). Siedzibą władz gminy było Runowo.Gotyk Gotyk – styl w architekturze i innych dziedzinach sztuk plastycznych (rzeźbie, malarstwie i sztuce sepulkralnej), który powstał i rozwinął się w połowie XII wieku we Francji (Anglosasi uważają że w Anglii) i swoim zasięgiem objął zachodniochrześcijańską Europę.Herb Lidzbarka Warmińskiego Herb Lidzbarka Warmińskiego przedstawia wizerunek Baranka Bożego na błękitnym tle, stojącego na zielonej murawie, trzymającego w prawej ugiętej nodze złoty pastorał otoczony w górnej części 7 punktami złotego koloru. Baranek zwrócony jest w prawą (heraldycznie) stronę. Wizerunek Herbu Lidzbarka Warmińskiego stanowi załącznik Nr 2 do Statutu miasta. [1]. Baranek Boży symbolizuje Jezusa. Herb miasta w oryginale był jednakowy z herbem Warmii. Znajdował się na czerwonym tle, a pod jego nogami brakowało murawy. Bo rozbiorach Prusacy zmienili tło na niebieski, a władze Polskie po wojnie dodały "grunt".Historia Lidzbarka Warmińskiego Historia Lidzbarka Warmińskiego – pierwsza wzmianka o tym mieście pochodzi z 1240 r. i mówi o podbiciu przez Krzyżaków miasta Lecbarg, leżącego na pograniczu ziem Warmów i Bartów. Miasto często znajdowało się w centrum walk prusko-krzyżackich. W 1243 r. Lidzbark został jednym z miast utworzonej diecezji warmińskiej. Drewniany zamek mieszczący się w mieście został w 1251 r. przekazany biskupowi Anzelmowi. Lidzbark prawa miejskie otrzymał 12 sierpnia 1308 z nadania biskupa warmińskiego Eberharda. W latach 1350-1795 Lidzbark był siedzibą biskupów warmińskich i stolicą Warmii. W czerwcu 1440 Lidzbark przystąpił do Związku Pruskiego, a po zakończeniu wojny trzynastoletniej w 1466 r. znalazł się w granicach Polski. Miasto rozsławiały nazwiska znanych biskupów warmińskich oraz Mikołaja Kopernika. W latach 1703-1709 Lidzbark okupowali Szwedzi, a w 1703 r. król Szwecji Karol XII spędzał tu zimę. W 1749 r. biskup warmiński Adam Grabowski odnalazł Kronikę Galla, która została ogłoszona drukiem. W 1807 r. miasto zajęte było przez wojska francuskie, które toczyły tu bitwę, a w 1914 r. przez wojska rosyjskie. Miasto najbardziej ucierpiało w czasie II wojny światowej, kiedy to doszczętnie zniszczone zostało stare miasto.II powstanie pruskie II powstanie pruskie 1260-1274 rozpoczęło się we wrześniu 1260 roku, po klęsce wojsk krzyżackich w bitwie ze Żmudzinami nad jeziorem Durbe. W bitwie zginął wielki marszałek Henryk Botel, mistrz krajowy Inflant Burchard Hornhausen oraz ok. 150 rycerzy zakonu.I powstanie pruskie I powstanie pruskie wybuchło wiosną 1242 roku. Przyczyną niepokojów była klęska Niemców w bitwie z wojskami ruskimi na jeziorze Pejpus. Na wiadomość o krzyżackiej klęsce Świętopełk rozpoczął walkę o Wisłę. Ściągał cło ze statków zakonu, zajął niemieckie statki na Wiśle, a później wstrzymał całą żeglugę, co odcięło zamki krzyżackie od zaopatrzenia. Zachodnie plemiona Prusów wyrzekły się chrześcijaństwa. Krzyżacy zostali wyparci z większości miast. Największy sukces osiągnęli Prusowie latem 1243 roku w bitwie pod Rządzem w pobliżu Grudziądza, gdzie rozbili wojska krzyżackie. Krzyżacy zachowali jedynie silne grody: Elbląg i Bałga na wybrzeżu; Radzyń, Chełmno i Toruń na Ziemi Chełmińskiej. Powstanie zakończył układ w Dzierzgoniu podpisany 7 lutego 1249 r.[1][2]I rozbiór Polski Pierwszy rozbiór Polski – nastąpił w roku 1772, pierwszy z trzech rozbiorów Polski, jakie miały miejsce pod koniec XVIII wieku. Dokonany drogą cesji terytorium I Rzeczypospolitej przez Prusy, Austrię (a właściwie Imperium Habsburgów[1]) i Rosję.I wojna światowa I wojna światowa – konflikt zbrojny (28 lipca 1914 – 11 listopada 1918)[2] pomiędzy Ententą, do której należały między innymi Wielka Brytania, Francja, Rosja, Serbia, Japonia, Włochy (od 1915), Stany Zjednoczone (od 1917) a Państwami Centralnymi, tj. Austro-Węgrami i Niemcami wspieranymi przez Turcję i Bułgarię. Największy konflikt zbrojny[3] od czasu wojen napoleońskich na kontynencie europejskim zakończony klęską Państw Centralnych, likwidacją mocarstw Świętego Przymierza i powstaniem w Europie Środkowej i południowej licznych państw narodowych. Mimo ogromu strat i wstrząsu nimi wywołanego wojna ta nie rozwiązała większości konfliktów, co doprowadziło do wybuchu II wojny światowej dwadzieścia jeden lat po zakończeniu I wojny światowej.Ignacy Krasicki Ignacy Krasicki herbu Rogala (ur. 3 lutego 1735 w Dubiecku, zm. 14 marca 1801 w Berlinie) – biskup warmiński od 1767, arcybiskup gnieźnieński od 1795, książę sambijski, hrabia Świętego Cesarstwa Rzymskiego, prezydent Trybunału Koronnego w Lublinie w 1765[1], poeta, prozaik i publicysta.Józef Gosławski Józef Gosławski (ur. 24 kwietnia 1908 w Polanówce, zm. 23 stycznia 1963 w Warszawie) – polski rzeźbiarz i medalier. Projektant znanych monet (m.in. 5 zł z wizerunkiem rybaka, 10 zł z Kopernikiem), pomników (m.in. Chopina w Żelazowej Woli, Mickiewicza w Gorzowie Wielkopolskim) i medali (m.in. Rok 1939, Bolesław Chrobry, 1000-lecie Chrztu Polski). W jego twórczości widoczne są wpływy kubizmu, koncepcji Szukalskiego, środowiska Polskiej Sztuki Stosowanej, a także sztuki antycznej i renesansowej.Jan Albert Waza Jan Albert Waza, także Jan Olbracht Waza (25 czerwca 1612 w Warszawie - 29 grudnia 1634 w Padwie), syn króla Polski Zygmunta III Wazy i arcyksiężniczki austriackiej Konstancji Habsburżanki, biskup krakowski od 1632 i warmiński od 1631, kardynał, królewicz polski.Jan Dantyszek Jan Dantyszek (łac. Dantiscus), właściwie Johann(es) von Hoefen herbu Dantyszek, przydomek Flachsbinder (ur. 1 listopada 1485 w Gdańsku, zm. 27 października 1548 w Lidzbarku Warmińskim) - polski podróżnik, dyplomata, biskup chełmiński rezydujący w Lubawie (od 1530), warmiński (1537), poeta polsko-łaciński okresu renesansu, sekretarz królewski, pisał miłosne elegie. Najbardziej znany utwór Dantyszka to metafizyczny Nagrobek sobie samemu. Pierwszy w historii polskiej dyplomacji ambasador.Jan Paweł II Jan Paweł II (łac. Ioannes Paulus II), właśc. Karol Józef Wojtyła (ur. 18 maja 1920 w Wadowicach, zm. 2 kwietnia 2005 w Watykanie) – polski duchowny rzymskokatolicki, arcybiskup krakowski, kardynał, papież (16 października 1978 – 2 kwietnia 2005), czcigodny sługa Boży Kościoła katolickiego, kawaler Orderu Orła Białego.Karl Friedrich Schinkel Karol Fryderyk Schinkel (niem. Karl Friedrich Schinkel także Carl Friedrich Schinkel) (ur. 13 marca 1781 w Neuruppin, zm. 9 października 1841 w Berlinie) – niemiecki architekt, projektant i malarz, jeden z wybitniejszych twórców okresu klasycyzmu w Prusach, tworzący także w stylu arkadowym. Szkołą Schinkla (niem. Schinkelschule) nazwano działalność grupy niemieckich architektów kontynuujących styl Schinkla.Karol XIII Szwedzki Karol XIII szw. Karl XIII, nor. Karl II (ur. 7 października 1748 w Sztokholmie, zm. 5 lutego 1818 tamże) – król Szwecji i Norwegii (jako Karol II) z dynastii Holstein-Gottorp. Syn Adolfa Fryderyka i Ludwiki Ulryki Hohenzollern. Młodszy brat Gustawa III. Panował w Szwecji od roku 1809, a w Norwegii od 1814 aż do swojej śmierci w 1818.Karol XII Szwedzki Karol XII Wittelsbach, szw. Karl XII, łac. Carolus Rex (ur. 17 czerwca 1682 w Sztokholmie, zm. 30 listopada 1718 we Fredrikshald (ob. Halden), Norwegia) – król Szwecji od 1697 z niemieckiej dynastii Wittelsbachów, książę Palatynatu-Zweibrücken. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||