Linia izoelektryczna - Polski Serwis Naukowy

Linia izoelektryczna - w medycynie fragment zapisu badania elektrokardiograficznego. Jest to pozioma linia, rejestrowana w chwili braku aktywności elektrycznej serca. Na jej podstawie określa się wychylenia poszczególnych odcinków (obniżenie, uniesienie) oraz amplitudę załamków (dodatnia, ujemna).

Zespół QRS – największy zespół załamków elektrokardiogramu. Opisuje pobudzenie mięśni komór serca i składa się z jednego lub kilku załamków określanych kolejno jako Q, R i S, w zależności od miejsca wystąpienia i kierunku wychylenia.

Odcinek ST elektrokardiogramu odpowiada początkowej fazie repolaryzacji mięśnia komór serca. W warunkach prawidłowych powinien być izoelektryczny, czyli znajdować się na tej samej wysokości co odcinek TP (w przypadku EKG wysiłkowego porównuje się jego lokalizację z odcinkiem PQ).

Schematycznie przedstawiony przebieg linii izoelektrycznej (czerwona linia pokrywająca się z czarną) podczas jednego cyklu pracy serca (poszczególne załamki oznaczone są odpowiadającymi im literami). W linii izoelektrycznej znajduje się odcinek PQ (zawarty pomiędzy końcem załamka P a początkiem zespołu QRS) oraz odcinek TP (zawarty pomiędzy końcem załamka T poprzedniego cyklu o początkiem załamka P cyklu następnego; na schemacie odcinek TP jest zniekształcony załamkiem U, niewystępującym w standardowym EKG). Odcinek ST nie leży w linii izoelektrycznej, jest uniesiony ku górze.
Przedstawiona na schemacie czerwona linia ma jedynie charakter informacyjny, jej przebieg nie jest jednoznaczny z linią izoelektryczną.

Linię izoelektryczną najłatwiej określa się na podstawie odcinka TP albo PQ. W niektórych przypadkach, gdy określenie linii izoelektrycznej nie jest możliwe w ten sposób, wyznacza się ją kreśląc linię łączącą początkowe punkty sąsiadujących ze sobą zespołów QRS.

Odcinek PQ - w medycynie fragment zapisu badania elektrokardiograficznego mierzony od końca załamka P do początku zespołu QRS. Jest wyrazem przewodnictwa pobudzenia przez układ bodźcotwórczo-przewodzący serca od węzła przedsionkowo-komorowego, poprzez pęczek Hisa, jego odnogi do włókien Purkiniego. Depolaryzacja mięśniówki komór (a dokładniej mięśniówki przegrody międzykomorowej) rozpoczyna zespół QRS, wyrażony załamkiem Q.

Załamek U – wychylenie krzywej zapisu EKG powstające prawdopodobnie na skutek repolaryzacji przegrody lub powolnej repolaryzacji komór. Jego pochodzenie nie jest do końca wyjaśnione. Jest widoczny w ok. 25% zapisów EKG.

Fragment zapisu EKG ukazujący asystolię, całkowitą utratę aktywności elektrycznej serca, skutkującą brakiem czynności skurczowej serca. Objawia się to w zapisie linią zbliżoną do linii izoelektrycznej.

Bibliografia

Składowe prawidłowego elektrokardiogramu. W: Tomasz Tomasik, Adam Windak, Anna Skalska, Jolanta Kulczycka-Życzkowska, Józef Kocemba: Elektrokardiografia dla lekarza praktyka. Kraków: Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne "Vesalius", 1996, s. 21. ISBN 83-85688-03-X.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.