Linia kolejowa nr 273 - Polski Serwis Naukowy

Linia 273 w Szczecinie-Kluczu

Linia kolejowa nr 273 (potocznie Nadodrzanka) – linia kolejowa łącząca Wrocław ze Szczecinem przez Brzeg Dolny, Wołów, Głogów, Nową Sól, Zieloną Górę, Kostrzyn nad Odrą i Gryfino. Położona w granicach trzech województw: dolnośląskiego, lubuskiego i zachodniopomorskiego oraz na obszarze Oddziałów Regionalnych PKP PLK: we Wrocławiu, w Poznaniu i w Szczecinie.

Elektryczna sieć trakcyjna – zespół urządzeń umożliwiających dostarczanie energii elektrycznej do pojazdów poruszanych silnikami elektrycznymi. Konstrukcje wsporcze są częścią składową sieci trakcyjnej, natomiast przewodów, zasilaczy oraz kabli powrotnych nie zalicza się do sieci trakcyjnej.
Legnica - główna osobowa węzłowa stacja kolejowa w Legnicy, położona na linii nr 275 z Wrocławia do Gubinka, stanowiąca jednocześnie początek linii do Katowic, Jerzmanic i Rudnej. Zatrzymują się na niej wszystkie rodzaje przejeżdżających pociągów.

Historia do 1945 r.

Budowę linii nadodrzańskiej prowadziło Breslau-Schweidnitz-Freiburger Eisenbahn-Gesellschaft (BFE), czyli Towarzystwo Kolei Żelaznej Wrocławsko-Świdnicko-Świebodzickiej. Zanim powstał pierwszy odcinek obecnej linii 273, w 1856 r. BFE wybudowało tory łączące swoją pierwszą linię (Wrocław-Świebodzice), węzłem w Jaworzynie Śląskiej z linią Kolei Dolnośląsko-Marchijskiej (Wrocław-Berlin) z węzłem w Legnicy. Pierwotnie więc linia zaczynała się w Legnicy. Od końca lat 60. XIX wieku otwierano kolejne odcinki linii nadodrzańskiej:

Nowa Sól (niem. Neusalz an der Oder) - miasto i gmina w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa zielonogórskiego, podobnie jak przy poprzednim podziale administracyjnym, przed rokiem 1975. Wraz z Zieloną Górą i Sulechowem tworzy Lubuskie Trójmiasto.
Ścinawa (niem. Steinau an der Oder) to miasto w woj. dolnośląskim, w powiecie lubińskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Ścinawa. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. legnickiego. W 1945 miasto zostało zniszczone w 75%.

grudzień 1869 r. z Legnicy do Lubina Górniczego,

styczeń 1871 r. do Rudnej Gwizdanowa,

październik 1871 r. do Czerwieńska,

maj 1874 r. do Rzepina,

styczeń 1875 r. do Kostrzyna,

listopad 1876 r. do Chojny

i wreszcie 15 maja 1877 r. oddano ostatni odcinek do Szczecina. W międzyczasie w sierpniu 1874 r. połączono bezpośrednio linię nadodrzańską od stacji Rudna Gwizdanów z Wrocławiem przez Wołów. Końcowymi stacjami były: Breslau-Freiburger Bahnhof (Dworzec Świebodzki) we Wrocławiu oraz Stettin-Breslauer Bahnhof (Dworzec Wrocławski) w Szczecinie (początkowo pod nazwą Stettin-Breslau-Freiburger Bahnhof).

Kolej Dolnośląsko-Marchijska (niem. Niederschlesisch-Märkische Eisenbahn (NME)) – historyczne połączenie kolejowe Wrocław-Berlin (łączące Dolny Śląsk z terenami historycznej Marchii Brandenburskiej - stąd geneza nazwy omawianej Kolei).
Nowe Czarnowo – zlikwidowany przystanek kolejowy w Nowym Czarnowie w Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Gryfino.

W przeciwieństwie do dworców budowanych we Wrocławiu, gdzie każdy prywatny zarządca kolei posiadał "własny" dworzec końcowy - w sumie powstało ich obok siebie aż 4, w Szczecinie były tylko 2 - Dworzec Berliński (ob. Główny) i właśnie Dworzec Wrocławski, oddalone od siebie o ok. 5 km nie posiadające torowego połączenia, co stanowiło problem dla pasażerów. Wskutek tego, po upaństwowieniu przedsiębiorstwa BFE w 1884 r. podjęto decyzję o skierowaniu pociągów na Dworzec Berliński, położony bliżej centrum. Po niespełna 10 latach, w 1886 r. Dworzec Wrocławski przestał pełnić funkcję dworca pasażerskiego, obsługiwał już tylko ruch towarowy. Do 1945 r. pociągi kursujące z Wrocławia w kierunku Głogowa korzystały jeszcze z dwóch dworców: Świebodzkiego i Głównego.

Posterunek odgałęźny – na kolei jest to posterunek ruchu zapowiadawczy biorący udział w prowadzeniu ruchu wszystkich pociągów kursujących na przyległych szlakach (odstępach).
Województwo lubuskie – jedno z 16 województw w Polsce. Powstało w 1999 roku z większości terytoriów dawnych województw gorzowskiego i zielonogórskiego oraz niewielkiej części leszczyńskiego. Składają się na nie ziemie kilku historycznych krain – ziemi lubuskiej, Dolnego Śląska, Nowej Marchii, Wielkopolski, Łużyc.

W rozkładzie jazdy pociągów Kursbuch na lata 1944/45 (tabela 144) po całej trasie nie kursował już żaden pociąg. Kursowało natomiast kilkanaście par pomiędzy różnymi odcinkami linii:

z Wrocławia Gł. - do Ścinawy: 8 par, do Głogowa: 5 par,

z Głogowa - do Czerwieńska: 5 par, do Kostrzyna: 2 pary,

z Kostrzyna do Gryfina i Szczecina Gł.: 2 pary.

Najwięcej pociągów na dobę według rozkładu było na trasie Gryfino - Szczecin Gł. - aż 20 par.

Nazwy stacji przed 1945 r. (linki prowadzą do artykułów o miejscowościach, linki do stacji znajdują się w infoboksie):

ED72 (typ 5Bs+6Bs+6Bs+5Bs) – czterowagonowy elektryczny zespół trakcyjny przystosowany do niskich peronów, wyprodukowany w zakładach Pafawag we Wrocławiu w latach 1993-1997 w ilości 21 sztuk. Jednostka stanowi rozwinięcie najpopularniejszego polskiego zespołu trakcyjnego EN57 i jego przedłużonej wersji EN71.
EuroCity (skrót EC) – międzynarodowa kategoria pociągów utworzona 31 maja 1987 r. przez zarządy kolejowe krajów Unii Europejskiej oraz Szwajcarii i Austrii.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)