Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Ekspert: zakażenia wywołuje bardzo niebezpieczny szczep bakterii
Pałeczka okrężnicy, czyli E. coli, jest powszechnie występującą bakterią, która może produkować szczególnie niebezpieczne toksyny, tzw. shiga-like, tzn. czerwonko-podobne, wywołując ciężkie schorzenia u ludzi - powiedział PAP dr Paweł Grzesiowski. Specjalista Fund...
 
Psycholog: każde święto jest okazją, by odwiedzić tych, którzy odeszli
Każde święto jest w Polsce okazją, by odwiedzić na cmentarzu grób zmarłego; to pozwala nam czuć, że osoby, które odeszły, wciąż z nami w jakiś sposób są - przekonuje psycholog dr Marlena Kossakowska z sopockiego wydziału SWPS. Zdaniem Kossakowskiej spotkanie w g...
 
Gdzie jest matematyka - konferencja w Soczewce
Pod hasłem "Gdzie jest matematyka?" rozpocznie się 26 listopada w Ośrodku Szkoleniowo-Wypoczynkowym w Soczewce koło Płocka trzydniowa konferencja zorganizowana przez Stowarzyszenie na rzecz Edukacji Matematycznej, Instytut Matematyki Un...
 
Mikrobiologia 100 lat po Robercie Kochu
W sto lat po śmierci jednego z pionerów mikrobiologii zagrażają nam nowe, antybiotykooporne szczepy bakterii - mówili uczestnicy konferencji naukowej "Mikrobiologia 100 lat po Robercie Kochu", zorganizowanej w Warszawie przez Pol...
 
Naukowcy opracowali antygen do szczepionki przeciw malarii
Lubelscy naukowcy z Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej opracowali antygen (substancja białkowa wywołująca produkcję przeciwciał w organizmie), który może posłużyć do wyprodukowania szczepionki przeciwko malarii.Naukowcy z Zakładu Biologii Molekularnej U...

Reklama:


Lipopolisacharyd

Czy wiesz że...?
Kwasy tłuszczowe - kwasy monokarboksylowe o wzorze ogólnym R-COOH (R oznacza łańcuch węglowodorowy, a COOH jest grupą karboksylową znajdującą się na końcu tego łańcucha). Kwasy tłuszczowe występujące naturalnie wchodzą w skład tłuszczów lub występują w postaci "wolnej" (tzn. wolne kwasy tłuszczowe, ang. FFA od free fatty acids). Połączenie 3 cząsteczek kwasów tłuszczowych z cząsteczką glicerolu tworzy triglicerydy.

Sinice, cyjanofity, cyjanobakterie, cyjanoprokariota (Cyanobacteria) – gromada organizmów samożywnych, dawniej uznawanych za rośliny, według nowszej taksonomii zaliczanych do Procaryota (prokarioty, królestwo bakterii). Nazwa tradycyjna Cyanophyta (końcówka -phyta – roślina), stosowana w taksonomii wcześniejszej, kładzie nacisk na te właściwości, które upodabniają sinice do organizmów roślinnych – zdolność do tlenowej fotosyntezy oraz obecność chlorofilu. To podobieństwo jest o tyle naturalne, że chloroplasty roślin powstały w wyniku endosymbiozy z sinicami – są po prostu uwstecznionymi sinicami.

Błona komórkowa, plazmolema, plazmolemma (cytolemma, plasmolemma) – półprzepuszczalna błona biologiczna oddzielająca wnętrze komórki od świata zewnętrznego. Jest ona złożona z dwóch warstw fosfolipidów oraz białek, z których niektóre są luźno związane z powierzchnią błony (białka peryferyjne), a inne przebijają błonę lub są w niej mocno osadzone białkowym lub niebiałkowym motywem (białka błonowe).
Schemat budowy LPS
Schemat aktywacji receptora TLR przy użyciu LPS połączonego z LBP (Białka wiążącego lipopolisacharych)

Lipopolisacharyd (LPS) jest endotoksyną stanowiącą amfifilowy integralny składnik zewnętrznej błony komórkowej osłony bakterii Gram-ujemnych i cyjanobakterii, gdzie formuje on złożone struktury z białkami i fosfolipidami. Spełnia on liczne funkcje o podstawowym znaczeniu dla procesów życiowych tych mikroorganizmów, będąc jednocześnie jednym z czynników ich chorobotwórczości.

Amfifilowość - zjawisko obserwowane w przypadku niektórych związków chemicznych polegające na jednoczesnej, niepełnej rozpuszczalności danego związku w dwóch różnych rozpuszczalnikach.

Hydroliza - reakcja chemiczna polegająca na rozpadzie cząsteczek związku chemicznego na dwa lub więcej mniejszych fragmentów w reakcji z wodą lub parą wodną. W przypadku soli jonowych przez hydrolizę rozumie się zbiór wtórnych reakcji jonów powstałych w wyniku solwolizy tej soli, które niekiedy prowadzą do zmiany pH środowiska.

Te lipidowo-polisacharydowe heteropolimery zbudowane są z czterech regionów:

  • Region I: O-antygen przeważnie jest polisacharydem zÅ‚ożonym z powtarzajÄ…cych podjednostek oligosacharydowych różnych reszt cukrowych, powiÄ…zanych wiÄ…zaniami glikozydowymi. Jest charakterystyczny dla danego szczepu. Charakteryzuje siÄ™ dużą zmiennoÅ›ciÄ… skÅ‚adu wykazujÄ…c różnice miÄ™dzy szczepami. OdgrywajÄ…c ważnÄ… rolÄ™ antygenu powierzchniowego i peÅ‚niÄ…c odpowiedzialność za różnorodność antygenowÄ…, jest rozpoznawany przez system immunologiczny.
  • Region II: zewnÄ™trzny oligosacharyd rdzeniowy, zbudowany zazwyczaj z szeÅ›ciowÄ™glowych reszt cukrowych.
  • Region III: wewnÄ™trzny polisacharyd rdzeniowy, poprzez pierwszÄ… resztÄ™ kwasu 3-deoksy-D-manno-oktulozonowego (Kdo), podstawia proksymalnÄ… resztÄ™ glukozaminy lipidu A. PowstaÅ‚e miÄ™dzy tymi czÄ…steczkami, kwasolabilne wiÄ…zanie ketozydowe ulega rozerwaniu podczas Å‚agodnej hydrolizy, umożliwiajÄ…c Å‚atwÄ… separacjÄ™ części polisacharydowej LPS od lipidu A. Reszty Kdo sÄ… zazwyczaj podstawiane przez kolejne reszty Kdo oraz heptozy (najczęściej L,D-Hep), które dodatkowo przyłączajÄ… ujemnie naÅ‚adowane grupy fosforanowe.
  • Te wszystkie skÅ‚adniki, stanowiÄ…ce konserwatywny strukturalnie komponent LPS bakterii Gram-ujemnych [przynajmniej jedna czÄ…steczka kwasu oktulozonowego lub jego pochodnej (8-amino-Kdo, D-glicero-D-talooktulozonowego(Ko)), sÄ… obecne w endotoksynach bakterii Gram-ujemnych] mogÄ… wystÄ™pować w LPS sinic w bardzo niewielkich iloÅ›ciach lub sÄ… caÅ‚kowicie nieobecne.

    Oligosacharydy − oligomery węglowodanowe, które zawierają od 2 do 10 monomerów, którymi są cukry proste (monosacharydy), np. glukoza, fruktoza, galaktoza. Najprostszymi oligosacharydami są dwucukry, z których najbardziej znanym jest sacharoza (zwana także cukrozą). Oligosacharydy składające się z 3 monomerów (trisacharydy): rafinoza i gencjanoza. Z czterech monomerów składa się stachioza. Wiązania pomiędzy poszczególnymi monomerami oligosacharydów to zazwyczaj wiązania O-glikozydowe. Mniejsze oligosacharydy związane z białkami (glikoproteiny) lub lipidami (glikolipidy), wchodzą w skład błon komórkowych. Oligosacharydy determinują na przykład grupy krwi AB0.

    Wiązanie glikozydowe – typ wiązania chemicznego łączącego glikozydy w większe cząsteczki. Występuje np. w disacharydach, oligosacharydach i polisacharydach.
  • Region IV: lipid A mimo pewnej zmiennoÅ›ci, jest najbardziej konserwatywnÄ… częściÄ… LPS, kotwiczÄ…cÄ… tÄ™ czÄ…steczkÄ™ w bÅ‚onie zewnÄ™trznej Å›ciany komórkowej. Unikatowa struktura tego fragmentu odzwierciedla jego specyficznÄ… rolÄ™ w aktywnoÅ›ci biologicznej czÄ…steczki LPS, stÄ…d nazywany jest on centrum toksycznoÅ›ci. Szkielet cukrowy tej części endotoksyny zazwyczaj tworzÄ… dwie czÄ…steczki glukozaminy połączone wiÄ…zaniem β(1→6) glikozydowym. Heterogenność lipidu A zależy od stopnia podstawienia szkieletu cukrowego, powiÄ…zanego estrowo lub amidowo kwasami tÅ‚uszczowymi lub hydroksytÅ‚uszczowymi, które mogÄ… być acylowane lub podstawione resztami fosforanowymi.
  • Bibliografia

  • J. Lodowska, A. ZiÄ™ba, D. Wolny, L. WÄ™glarz, Z. Dzierżewicz, Post.Hig.Med.DoÅ›w., 60, 113-128, (2006)
  • Strona internetowa University of Insubria, Department of Biotechnology and Molecular Sciences
  • Ingrid Chorus, Jamie Bartram: Toxic cyanobacteria in water: a guide to their public health consequences, monitoring, and management. London: E & FN Spon, 1999. ISBN 0-419-23930-8. 
  • Acylowanie – reakcja chemiczna polegajÄ…ca na wprowadzeniu do czÄ…steczki zwiÄ…zku chemicznego grupy acylowej. Acylowanie jest ważnÄ… reakcjÄ… w chemii organicznej, wykorzystywanÄ… do otrzymywania pochodnych acylowych (np. ketonów, estrów lub amidów), zabezpieczania innych grup funkcyjnych (szczególnie grup aminowych i grup hydroksylowych).

    Fosfolipidy (inaczej fosfatydy lub fosfotłuszczowce) to lipidy, w których skład wchodzą: gliceryna, kwasy tłuszczowe, kwas fosforowy związany z zasadą azotową, np. choliną.





    Czy wiesz że...? beta

    Toksyczność – cecha związków chemicznych polegająca na powodowaniu zaburzeń funkcji lub śmierci komórek żywych, organów lub organizmów po dostaniu się w ich pobliże. Związki chemiczne mogą wywierać działanie toksyczne po wchłonięciu ich drogą doustną, oddechową lub po absorpcji przez skórę.
    Endotoksyny – toksyny wystÄ™pujÄ…ce w bÅ‚onie zewnÄ™trznej bakterii Gram-ujemnych. SÄ… to kompleksy lipopolisacharydowe uwalniane po rozpadzie (lizie) komórki. SÄ… stosunkowo trwaÅ‚e chemicznie i odporne na ogrzewanie w temp. 60 Â°C przez kilka godzin.
    Polisacharydy (inaczej: wielocukry, cukry złożone) – grupa węglowodanów i zarazem biopolimerów, które są złożone z merów będących cukrami prostymi. Wśród polisacharydów wyróżnia się związki zawierające kilka jednostek cukrowych (oligosacharydy, np. disacharydy, trisacharydy, tetrasacharydy itd.) oraz wielocukry właściwe, do których należą m.in.:
    Antygen (gr. ἀντί anti - przeciw, γένος genos - ród, rodzaj; przytaczane także ang. antigen = antibody generator, generator przeciwciał) każda substancja, która wykazuje dwie cechy: immunogenność, czyli zdolność wzbudzenia przeciwko sobie odpowiedzi odpornościowej swoistej, oraz antygenowość, czyli zdolność do reagowania z przeciwciałami oraz TCR.
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.