Lista dziekanów Kolegium Kardynalskiego od XII wieku.

Uwagi do tabel: pierwsza formalna regulacja dotycząca obsady funkcji dziekana pochodzi z 22 sierpnia 1555 roku. W okresie wcześniejszym stanowisko to miało charakter w dużej mierze nieformalny i częściej nazywano je za pomocą określenia prior episcoporum (przeor kardynałów-biskupów) zamiast Sacri Collegii Decanus."Przeorem kardynałów-biskupów" przynajmniej teoretycznie był zawsze kardynał-biskup najwcześniej promowany do tej rangi. Z uwagi na istniejące w literaturze rozbieżności co do obsady urzędu dziekana w tym początkowym okresie lista do roku 1555 jest wykazem kardynałów-biskupów, którzy zgodnie z porządkiem starszeństwa liczonym od daty nominacji na kardynała-biskupa powinni byli sprawować urząd dziekana Kolegium Kardynałów. Jedynymi wyjątkami są trzej pretendenci do tronu papieskiego w XV wieku, którzy po wyrzęknięciu się roszczeń do tiary zostawali kardynałami-biskupami: Angelo Correr (w 1415, były papież Grzegorz XII), Baldassare Cossa (w 1419, był antypapież Jan XXIII) oraz Amadeusz z Sabaudii (w 1449, był antypapież Feliks V). W ich przypadkach przywilej pierwszeństwa w Kolegium Kardynalskim wynikał ze specjalnych dekretów soborowych lub papieskich.

Do 1378 roku

Okres Wielkiej Schizmy Zachodnie 1378 do 1415

Obediencja "rzymska"

Obediencja "awiniońska"

Obediencja pizańska

Okres 1415 do 1555

Od 1555 roku

Dekretem z 22 sierpnia 1555 papież Paweł IV formalnie uregulował funkcję dziekana Świętego Kolegium, postanawiając, że będzie ją obejmował najstarszy stażem kardynał-biskup, ale tylko spośród tych rezydujących w kurii; dekretem tym przyznał tę funkcję kardynałowi Jean du Bellay, chociaż biorąc pod uwagę wyłącznie porządek starszeństwa, z pominięciem wymogu rezydencji, powinien ją sprawować Louis de Bourbon de Vendôme. Od tego momentu możliwe jest precyzyjne ustalenie katalogu kardynałów-dziekanów w oparciu o regulacje prawne.

Źródła