|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: 50 wybitnych polskich historyków skierowało do władz i społeczeństwa List otwarty w sprawie ratowania Fundacji Ośrodka KARTA, zajmującego się historią Polski w XX wieku - poinformował PAP Artur Jóźwik, dyrektor Ośrodka.List otwarty 50 wybitnyc... List Alberta Einsteina, rozkazy Józefa Piłsudskiego i cysterską "Księgę cudów" z XIII w. można obejrzeć na wystawie "Archiwa warszawskie dawniej i dziś" otwartej w Warszawie. "To autentyczne skarby kultury i nauki polskiej" - przekon... Prof. Ryszard Andrzejak nie godzi się z zarzutami, które spowodowały zawieszenie go w pełnieniu obowiązków rektora Akademii Medycznej we Wrocławiu. W liście do minister zdrowia Ewy Kopacz stwierdził, że decyzja została podjęta z naruszeniem prawa.W oświadczeniu p... Występujące jeszcze na świecie tygrysy żyją w małych skupiskach i tylko poprzez zabezpieczenie tych miejsc można dać tym pięknym kotom realną szansę na przetrwanie - wskazują wyniki nowych badań przeprowadzonych pod kierunkiem amerykańskiego Wildlife Conservation Society. ... W trakcie ostatnich badań finansowanych ze środków unijnych, a prowadzonych przez międzynarodowy zespół pod kierownictwem szwajcarskim, odkryto, że nowy lek syntetyczny opracowany przez naukowców w USA chroni przed otyłością związaną z dietą. Jednocześnie poprawia to...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Listy PawłaTo hasło encyklopedii posiada podstrony: 1 [2],[3] Czy wiesz że...? Tymoteusz, apostoł (gr. Τιμόθεος; scs. Apostoł Timofiej), uczeń Pawła Apostoła, pierwszy biskup Efezu, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego. List do Filemona [Flm lub Filem.] – list Pawła z Tarsu, stanowiący księgę Nowego Testamentu, zaadresowany do Filemona – chrześcijanina z frygijskiego miasta Kolosy. List do Filemona jest krótkim osobistym pismem w sprawie Onezyma – zbiegłego niewolnika należącego do Filemona. Apostoł wstawia się za niewolnikiem, który postanowił zostać chrześcijaninem, i obiecuje uiścić odszkodowanie za ewentualne szkody przez niego spowodowane. List ten porusza szereg ważkich kwestii teologicznych dotyczących niewolnictwa i w szerszym kontekście zależności ekonomicznej jednego człowieka od drugiego. Interpretacje zawartych w nim tez zmieniały się na przestrzeni dziejów wraz z przekształceniami systemów ekonomicznych i politycznych. 
  Portal:
Biblia Listy Pawła — jedna z sekcji Nowego Testamentu, ich autorstwo tradycyjnie jest przypisywane św. Pawłowi. W tradycji wschodniej umieszczane są po Listach powszechnych a przed Apokalipsą. W tradycji zachodniej umieszczane są po Dziejach Apostolskich, a przed Listami powszechnymi. W minuskułach 175, 325, 336 i 1424 umieszczone zostały na końcu Nowego Testamentu. W minuskule 393 umieszczone po Dziejach i Listach powszechnych, ale przed Ewangeliami. List do Hebrajczyków [Hbr], List do Żydów [Żyd] - jeden z listów Nowego Testamentu przypisywany początkowo Pawłowi z Tarsu, ale także innym autorom (w tekście nie ma wzmianki o autorstwie). Od drugiego wieku historycy kwestionowali autorstwo Pawła. Teraz prawie wszyscy je odrzucają, dwie podstawowe przyczyny to:
Nowy Testament (gr. Καινή Διαθήκη, Kainē Diathēkē) - druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki. Niektóre wyznania używają jako nazwy Nowego Testamentu określenia Chrześcijańskie Pisma Greckie. Gatunek literackiListy apostolskie są nowym gatunkiem literackim nie występującym przedtem w literaturze. Mają charakter pouczeń i zwykle są pisane do wspólnot, a nie do pojedynczych osób. Dokonują oceny duchowego stanu posiadania. Listy są odpowiedzią na zapotrzebowania ówczesnego Kościoła, który cierpiał na brak pism i jasnych wskazówek co do artykułów wiary, a także etycznych wymogów i obowiązków jakie należy nałożyć na swoich wiernych. Świeżo pozyskani do Kościoła poganie mieli mgliste pojęcie zarówno o tym w co wierzą, jak i o swoich obowiązkach wynikających z faktu przyjęcia wiary. Ponieważ doktryna była jeszcze niedookreślona mnożyły się błędnowiercze poglądy. Wszystko to zagrażało powstającemu Kościołowi. Rembrandt Harmenszoon van Rijn (ur. 15 lipca 1606 w Lejdzie, zm. 4 października 1669 w Amsterdamie) – holenderski malarz, rysownik i grafik. Uważany powszechnie za jednego z największych artystów europejskich i światowych.
Apokryf (gr. ἀπόκρυφος, ápókryphos – ukryty, tajemny) – określenie używane obecnie głównie w kontekście ksiąg o zabarwieniu religijnym z okresu przełomu naszej ery, które Kościół katolicki uważa za nienatchnione, w szczególności to księgi niewchodzące w skład Biblii. Listy Pawła pod względem formy są zgodne z listami starożytnymi: tytuł, wstępne pozdrowienie, wstęp właściwy, treść, zakończenie i pozdrowienie końcowe. Duża różnorodność panuje natomiast w obrębie poszczególnych części listu. Tytuł umieszczany bywał na zewnętrznej stronie zwoju i odpowiada adresowi, jaki dziś dajemy na kopercie. List do Kolosan [Kol] – list św. Pawła, napisany do gminy chrześcijańskiej w Kolosach, stanowiący księgę Nowego Testamentu. Adresaci listu wywodzili się prawdopodobnie ze środowiska pogańskiego. List prezentuje obraz żywej, zjednoczonej i stałej w wierze, jednak nie w pełni dojrzałej duchowo wspólnoty. Został napisany w celu umocnienia wiary młodego Kościoła kolosańskiego i ostrzeżenia go przed grożącymi mu błędami. Zgodnie z listem chrześcijanie powołani są do nowego życia w Chrystusie, który jest Głową Kościoła, i nie powinni poddawać się w niewolę nauk czysto ludzkich. Jako wybrani przez Boga powinni dawać świadectwo nowego życia i w swym postępowaniu mieć wzgląd na Jezusa Chrystusa.
List Barnaby (gr. Βαρναβα επιστολη , łac. Epistula Barnabae) - anonimowy tekst w języku greckim, dawniej przypisywany św. Barnabie. Do IV w. n.e. bywał zaliczany do ksiąg kanonicznych (Klemens Aleksandryjski, Orygenes, Kodeks Synajski). Jego kanoniczność zakwestionowali dopiero Euzebiusz z Cezarei i Hieronim. Nie jest to list w sensie literackim, lecz rodzaj katechezy, jednak o dość osobistym charakterze. Powstał przed rokiem 200, gdyż wspomina go Klemens Aleksandryjski, zapewne około 130 r. Być może miejscem powstania była Aleksandria, za czym przemawia częste stosowanie alegorii. Całość liczy 21 rozdziałów. Autor wykazał się gruntowną znajomością Starego Testamentu, jednak interpretuje go w duchu skrajnego antyjudaizmu i wyraża przekonanie o odrzuceniu Izraela przez Boga. W skład tekstu wchodzi również, znany z innych pism wczesnochrześcijańskich, utwór moralizatorski żydowskiego pochodzenia Dwie drogi. Kolejność listówW Egipcie Listy Pawła początkowo układane były według ich długości. Papirus Chester Beatty II (p), syryjski kanon z około 400 roku (Mt. Sinai Cod. Syr. 10) oraz w sześciu minuskułach z XI wieku bądź późniejszych (103, 455, 1961, 1964, 1977, 1994), Hbr umiejscawiany jest po Rz, a przed 1 Kor. Oczywiście 1 Kor jest dłuższy od Hbr, ale nie wypadało go umieszczać pomiędzy 1 Kor a 2 Kor. Listy powszechne albo Listy katolickie, obok Ewangelii, Dziejów Apostolskich, Listów Pawła i Apokalipsy jedna z sekcji Nowego Testamentu. Większość greckich rękopisów umieszczała Listy powszechne po Dziejach, a przed Listami Pawła. Kościoły wschodnie po dziś dzień stosują taki porządek ksiąg nowotestamentowych.
List do Filipian [Flp lub Fil.] to jeden z listów więziennych św. Pawła, napisany prawdopodobnie podczas jego uwięzienia w Rzymie (lata 61−63), lub wcześniej w Efezie (56−57). Hbr umieszczano też po 2 Kor, czego świadectwem są minuskuły 1930, 1978 i 2248 oraz kodeksy sahidyckie. Następnie zaczęto umieszczać po Galacjan, czego świadectwem jest kolejność rozdziałów w Kodeksie Watykańskim. Niektóre minuskuły umieszczają po Liście do Efezjan, a niektóre po Liście do Kolosan. Jednak Hbr, ze względu na jego anonimowy charakter, przesuwany był w dalszym ciągu, aż znalazł się po listach do kościołów, tj. po 2 Tes, a przed Listami pasterskimi. Kolejność taką spotykamy w ważnych kodeksach uncjalnych (Kodeks Synajski, Kodeks Aleksandryjski, Kodeks Watykański, Kodeks Efrema, kodeksy H, I, P, 0150, 0151), około 60 minuskułach i niektóre z kodeksów bohairskich. Pierwszy List do Tymoteusza (1 Tm lub 1 Tym) to jeden z listów przypisywanych św. Pawłowi z Tarsu, znajdujący się w Nowym Testamencie. Zaliczany jest do jednych z tzw. trzech listów pasterskich. Wysłany został z Macedonii do Tymoteusza z Efezu między pierwszym a drugim uwięzieniem (tj. między 63 a po 67 r. n.e.). Badacze (głównie egzegeci niekatoliccy) uważają jednak, że nie tylko autorem listu nie jest św. Paweł z Tarsu ale także sam list powstał później (autorstwo listów św. Pawła do Tymoteusza kwestionują także najstarsi pisarze chrześcijańscy)[potrzebne źródło]. Powodem napisaniu listu była szczególna troska św. Pawła o Kościół w Efezie. Treścią listu są pouczenia o charakterze praktycznym, pouczającym oraz dogmatycznym. Księga składa się z 6 rozdziałów.
Rudolf Karl Bultmann (ur. 20 sierpnia 1884 w Wiefelstede w Dolnej Saksonii, zm. 30 lipca 1976 w Marburgu) – jeden z najbardziej wpływowych teologów ewangelickich XX wieku. Rozpowszechniła się następująca kolejność listów: Listy wielkie Listy więzienne Do Tesaloniczan Listy pasterskie Anonimowy list Ferdinand Christian Baur (ur. 21 czerwca 1792 w Schmiden, zm. 2 grudnia 1860 w Tybindze) – niemiecki uczony, biblista i teolog, założyciel teologicznej Szkoły z Tübingen.
Kodeks Gwelferbytański A, łac. Codex Guelferbytanus A (Gregory-Aland no. P albo 024) jest greckim kodeksem uncjalnym Nowego Testamentu pisanym na pergaminie, paleograficznie datowanym na VI wiek. Zachowały się tylko niektóre partie kodeksu. Jest palimpsestem. Kolejność tę stosują: Kodeks Bezy, 048, E, K, L i większość rękopisów minuskułowych. Przypuszcza się, że pochodzi ona z recenzji Lucjana Męczennika.
Czy wiesz że...? beta List do Tytusa [Tt lub Tyt] to jeden z listów Pawła z Tarsu, znajdujący się w Nowym Testamencie. List skierowany był do Tytusa, jednego z jego najbliższych współpracowników, który w okresie pisania listu przebywał na Krecie. Tytus opiekował się gminą chrześcijańską na Krecie, założoną wcześniej przez Pawła.
Kodeks Bezy, łac. Codex Bezae Cantabrigiensis, oznaczany symbolem D lub 05 (na liście rękopisów Nowego Testemantu Gregory-Aland) – rękopis Nowego Testamentu pisany uncjałą na pergaminie, w językach greckim i łacińskim, pochodzi z roku ok. 400. Drugi człon w nazwie – Bezae – pochodzi od imienia Teodora Bezy (1519-1605), następcy Kalwina w Genewie, który wszedł posiadanie kodeksu, człon Cantabrigiensis — od Cambridge. Symbol D, nadany został przez J.J. Wettsteina w 1751 roku, symbol 05 zaś przez C. R. Gregory w 1892 roku. Część kart kodeksu zaginęła.
Korespondencja św. Pawła z Seneką – zbiór pisanych po łacinie 14 apokryficznych listów, które mieli rzekomo wymieniać między sobą św. Paweł i Seneka Młodszy. Pochodzący prawdopodobnie z drugiej połowy IV wieku apokryf wzmiankowany jest po raz pierwszy przez św. Hieronima i św. Augustyna. Zbiór zawiera 8 listów wysłanych przez Pawła do Seneki i 6 listów Seneki do Pawła.
List do Aleksandryjczyków - apokryficzny list przypisywany św. Pawłowi, wymieniony w Kanonie Muratoriego jako dzieło marcjonitów. Nie zachował się do naszych czasów.
Polikarp ze Smyrny (ur. ok. 69-82, zm. 22 lutego 156 r.) – biskup Smyrny (obecnie Izmir w Turcji), święty katolicki i prawosławny (jako męczennik; scs. Swiaszczennomuczenik Polikarp, jepiskop Smirnskij), zaliczony do Ojców Apostolskich.
Drugi List do Tesaloniczan [2 Tes] – list najprawdopodobniej autorstwa św. Pawła, zaadresowany do gminy w Tesalonice, będący księgą Nowego Testamentu. List powstał prawdopodobnie około 51 roku po Chr., w niedługim czasie po wysłaniu przez Pawła do Tesaloniczan pierwszego listu. Powodem jego napisania była postawa mieszkańców Tesaloniki, którzy uznali, że skoro i tak niedługo Chrystus ma ponownie przybyć na ziemię, to wszelka praca nie ma sensu. Paweł gani bezczynne życie, a także uzupełnia wiedzę Tesaloniczan o paruzji. List zachęca adresatów do wytrwania wśród prześladowań, dodając im otuchy nadzieją na sprawiedliwy sąd Boży. Paweł prosi Tesaloniczan, by nie dali się zwieść, jakoby już nadchodził dzień Pański, najpierw bowiem musi przyjść odstępstwo i objawić się syn zatracenia wśród znaków i fałszywych cudów. Apostoł zachęca więc adresatów, by raczej pracując ze spokojem jedli własny chleb.
Kodeks Synajski (łac. Codex Sinaiticus) – najstarszy (pochodzący z IV wieku) manuskrypt Septuaginty i Nowego Testamentu. Uchodzi za jeden z najlepszych rękopisów Nowego Testamentu. Jest jedynym zachowanym pisanym uncjałą rękopisem, z pełnym tekstem Nowego Testamentu. W Starym Testamencie ma jednak wiele braków. Tekst reprezentuje tradycję aleksandryjską. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
