Ansprand (ur. ok. 657, zm. 712) – król Longobardów. Panował przez krótki czas w 712 roku, przedtem był księciem Asti oraz regentem w czasie małoletności Liutperta (700-701). Został pokonany pod Novarą przez Raginperta i wygnany w czasie późniejszej walki o sukcesję. Uciekł w 702 na dwór Teodeberta księcia Bawarii.

Longobardowie, Langobardowie (łac. Langobardi, starsza nazwa Wannilowie) – lud zachodniogermański. Ich nazwa pochodzi od łac. longa barba czyli długa broda, gdyż w przeciwieństwie do romańskiej ludności Italii nosili właśnie długie, barbarzyńskie brody. Inna wersja pochodzenia nazwy Długobrodzi, przytoczona przez Pawła Diakona, mówi, że przed walką z Wandalami Wannilowie-Longobardowie użyli podstępu, który miał zwiększyć ich pozorną liczebną przewagę. Ich ówcześni wodzowie – Ibor i Agio – nakazali kobietom przebrać się za wojowników, rozpuścić włosy i spiąć je w taki sposób, by przypominały brody.

Raginpert (również Raghinpert lub Reginbert) (ur. ? – zm. 701) był księciem Turynu, a potem na krótko królem Longobardów w 701. Był synem Godeperta i wnukiem Ariperta I. Uzurpacją zdobył tron w 701 i usunął Liutperta, wnuka swego brata, a następcą ustanowił własnego syna Ariperta. Wyruszył wraz z Neustrianami (ludźmi Piedmontu), by spotkać się w bitwie z regentem Ansprandem i pokonał go pod Novarą, lecz zmarł krótko potem. Jego synowi Aripertowi nie powiodło się natychmiastowe przejęcie tronu.