Lleyton Glynn Hewitt (ur. 24 lutego 1981 w Adelajdzie) – tenisista australijski, były lider rankingu światowego, zajmujący obecnie 186. miejsce w rankingu ATP.

W zawodowym Tourze zadebiutował w styczniu 1997 podczas Australian Open meczem z Sergim Bruguerą. Zwyciężył w dwóch turniejach Wielkiego Szlema: US Open w 2001 oraz Wimbledonie w 2002. Dwukrotnie wygrywał kończący sezon Masters Cup (2001 i 2002). Pierwsze turniejowe zwycięstwo odniósł w Adelajdzie w 1998 roku, a ostatnie w czerwcu 2010 w Halle. W sumie wygrał 28. zawodów z cyklu ATP Tour w grze pojedynczej. Od połowy listopada 2001 do połowy czerwca 2003 był liderem rankingu ATP Entry, z wyjątkiem dwóch tygodni, kiedy prowadził Andre Agassi. W grze podwójnej wygrał 2. turnieje ATP.

Australijczyk jest zdobywcą Pucharu Davisa z 1999 i 2003. Był również finalistą rozgrywek w 2000 i 2001. Ponadto zwyciężył w Drużynowym Pucharze Świata w roku 2001 oraz jest finalistą mikstowego Pucharu Hopmana z 2003.

Kariera tenisowa

Lata juniorskie

W gronie juniorów zadebiutował w styczniu roku 1996 podczas Australian Open. Pierwszy turniej w tej kategorii wygrał podczas austriackiego Fischer Junior Open w grze podwójnej. W tym samym roku zwyciężył w Młodzieżowych Mistrzostwach Świata, grając wspólnie z Nathanem Healeyem.

W 1997, w deblu odniósł kolejne turniejowe zwycięstwo, tym razem w rozgrywkach 21st Victorian Junior Championships na kortach twardych w Szwajcarii. Partnerem Hewitta był Nathan Healey. W kwietniu, w grze pojedynczej zatriumfował w Filipinach, w turnieju 8th Mitsubishi Lancer Int. Junior Champs of Philippines. W finale pokonał Wesleya Whitehouse'a 6:4, 6:3. W grze podwójnej wygrał (w parze z Healeyem) rozgrywki Japan Open Junior Championships w Tokio. W lipcu wygrał brytyjski LTA Int. Junior Championships, East Molesey w grze podwójnej.

Australijczyk najwyżej sklasyfikowany był w juniorskim rankingu singlistów na 17. pozycji (31 grudnia 1997), a klasyfikacji deblistów na 13. miejscu (31 grudnia 1997).

1997 – 1998

Pierwszy start Australijczyka w zawodowym Tourze miał miejsce podczas wielkoszlemowego Australian Open. Miał wtedy niespełna 17. lat i tym samym został najmłodszym tenisistą w historii Wielkiego Szlema. Najpierw przeszedł eliminacje, a w I rundzie zagrał z Sergim Bruguerą, z którym przegrał 3:6, 4:6, 3:6. W tym samym roku osiągnął finał australijskiego Futuresa (Futures F4).

Pierwszy tytuł rozgrywek ATP Tour Hewitt wywalczył w rodzinnej Adelajdzie w styczniu 1998, pokonując po drodze m.in. Andre Agassiego 7:6, 7:6 oraz w finale 3:6, 6:3, 7:6 Jasona Stoltenberga. W Australian Open odpadł jak przed rokiem w I etapie. Tego roku po raz pierwszy wystąpił w turnieju rangi Masters Series, najpierw w Indian Wells, a potem w Miami (przegrywał w I rundach). W październiku doszedł do finału rozgrywek z cyklu challengerów w Hongkongu. Mecz o tytuł oddał walkowerem Danielowi Nestor'owi. Na koniec sezonu wygrał challenger w Perth, pokonując w finale Marka Drapera 6:4, 6:4. Sezon ukończył blisko pierwszej setki rankingu światowego – był na 113. miejscu. Wraz z końcem roku szkoleniowcem Hewitta przestał być Peter Smith, a zastąpił go Darren Cahill.

1999

W nowym sezonie Australijczyk osiągał kolejne sukcesy. Najpierw po raz drugi z rzędu awansował do finału Adelajdzie. Pojedynek o tytuł przegrał z Thomasem Enqvistem 6:4, 1:6, 2:6, a podczas Australian Open uzyskał II rundę. Na początku marca awansował do kolejnego finału w sezonie – w Scottsdale. Wcześniej pokonał nr 5. w rankingu, Patricka Raftera. W meczu o tytuł przeciwnikiem Hewitta był Jan-Michael Gambill, który wygrał starcie 7:6(2), 4:6, 6:4.

W maju zdobył swój drugi tytuł, na twardych kortach w Delray Beach, pokonując w finale Xaviera Malisse'a 6:4, 6:7(2), 6:1. Tego roku zadebiutował również w paryskim Roland Garrosie, lecz przegrał w I rundzie z Martínem Rodríguezem 6:4, 4:6, 4:6, 6:4, 4:6.

W przygotowawczym do Wimbledonu turnieju rozgrywanym na kortach Queen's Clubu uzyskał półfinał, w którym nie sprostał trzeciemu zawodnikowi na świecie, Pete'owi Samprasowi. W samym Wimbledonie Hewitt doszedł do III rundy, gdzie uległ Borisowi Beckerowi 1:6, 4:6, 6:7(5). Ten sam rezultat powtórzył w US Open.

Podczas azjatyckiego tourne Australijczyk awansował do półfinału imprezy w Singapurze. Na dywanowych kortach w Lyonie awansował do finału, pokonując po drodze m.in. Rogera Federera. W pojedynku o mistrzostwo nie sprostał Nicolasowi Lapenttiemu przegrywając 3:6, 2:6.

Rok 1999 Hewitt skończył na 24. miejscu w rankingu ATP Entry System.

2000

Rok 2000 Hewitt zaczął wygrywając turniej w Adelajdzie. W finale zrewanżował się Thomasowi Enqvistowi za porażkę z 1999, zwyciężając 3:6, 6:3, 6:2. Hewitt osiągnął również finał w rozgrywkach deblowych. Będąc w parze z Sandonem Stollem przegrali decydujący o tytule mecz parą Todd Woodbridge-Mark Woodforde. Drugi w sezonie triumf w singlu Hewitt odniósł w Sydney, wygrywając w finale z Jasonem Stoltenbergiem 6:4, 6:0. Z kolei w deblu ponownie uzyskał finał, ponownie tworząc parę z Sandonem Stollem. W finale po raz kolejny ulegli Woodbridge'owi i Woodforde'owi. W Australian Open doszedł do IV rundy, w której przegrał z Magnusem Normanem. W marcu Hewitt wygrał turniej w Scottsdale, pokonując w finale Tima Henmana 6:4, 7:6. We wcześniejszych etapach rozgrywek zdołał wyeliminować m.in. Marcelo Ríosa i Juana Carlosa Ferrero. Pierwszy półfinał turnieju kategorii Masters Series Australijczyk osiągnął w Miami. Pojedynek o finał przegrał z Petem Samprasem.

Okres gry na nawierzchni ceglanej Hewitt rozpoczął od awansu do półfinału w Rzymie (porażka z Magnusem Normanem). W French Open dotarł do IV rundy, gdzie uległ Albertowi Coscie.

W czerwcu Hewitt wygrał turniej na kortach londyńskiego Queen's Clubu, gdzie w finale pokonał Pete'a Samprasa 6:4, 6:4. Po tym triumfie Australijczyk przystąpił do Wimbledonu, jednak odpadł już w I rundzie, po porażce 3:6, 2:6, 5:7 z Janem-Michaelem Gambillem.

Podczas cyklu US Open Series Hewitt dotarł do półfinału rozgrywek w Indianapolis, gdzie w pojedynku o finał uległ Gustavo Kuertenowi. Australijczyk wystartował również w konkurencji debla i odniósł wraz Sandonem Stollem swoje pierwsze turniejowe zwycięstwo w karierze. W finale australijska para pokonała duet Jonas Björkman-Maks Mirny. Ostatni wielkoszlemowy turniej, US Open rozpoczął od zwycięstwa w czterech setach nad Andreasem Vinciguerrą. Przez dalesze etapy imprezy przechodził nie tracąc żadnego seta. W półfinale zmierzył się z Samprasem, który wynikiem 7:6(7), 6:4, 7:6(5) pokonał Australijczyka. Razem z Maksem Mirnyjem Hewitt wziął udział również w grze podwójnej i odniósł zwycięstwo w zawodach, pokonując w finałowym pojedynku 6:4, 5:7, 7:6(5) parę Ellis Ferreira-Rick Leach.

Pod koniec października Hewitt doszedł do półfinału rozgrywek w Bazylei (porażka z Federerem), a w listopadzie dotarł do finału turnieju halowego z serii Masters Series w Stuttgarcie, gdzie przegrał z Wayne'em Ferreirą po pięciosetowej setowej walce 6:7(6), 6:3, 7:6(5), 6:7(2), 2:6.

Na koniec sezonu Hewitt zakwalifikował się do turnieju Masters Cup, w którym gra ośmiu tenisistów z najwyższym rankingiem w sezonie. Australijczyk został rozlosowany w grupie tzw. "Round Robin" z Maratem Safinem, Petem Samprasem oraz Àlexem Corretją. Australijczyk wygrał jedno spotkanie (z Safinem), a dwa pozostałe przegrał. Tym samym odpadł z rywalizacji w fazie grupowej.

Sezon Hewitt zakończył na 7. miejscu w rankingu Entry System.

2001

Nowy sezon Hewitt rozpoczął od awansu ćwierćfinału w Adelajdzie (porażka z Tommym Haasem). W Sydney Australijczyk obronił tytuł, pokonując w finale Magnusa Normana 6:4, 6:1. W Australian Open Hewitt doszedł do III rundy, eliminując wcześniej m.in. Haasa. Pojedynek o IV fazę przegrał 6:4, 1:6, 7:5, 2:6, 5:7 z Carlosem Moyą.

Na początku marca Australijczyk osiągnął półfinał imprezy w Scottsdale (porażka z Francisco Clavetem). W Indian Wells osiągnął półfinał, jednak w meczu o finał uległ Andre Agassiemu. W Miami powtórzył wynik z wcześniejszego sezonu docierając do półfinału, eliminując m.in. Nicolasa Lapenttiego oraz rozpoczynającego wówczas karierę Andy'ego Roddicka. O finał zagrał z Janem-Michaelem Gambillem, który wygrał rywalizację 7:5, 6:4.

Sezon gry na kortach ceglanych Hewitt zaczął od III rundy w Rzymie. Następnie awansował do półfinału rozgrywek w Hamburgu (porażka z Albertem Portasem). Wielkoszlemowy Roland Garros zakończył na ćwierćfinale, w którym lepszym od Australijczyka okazał się być Juan Carlos Ferrero.

W czerwcu Hewitt wygrał dwa turnieje rangi International Series, najpierw w Queen's Clubie, pokonując w finale Tima Henmana 7:6(3), 7:6(3) (w półfinale był lepszy od Samprasa). Potem zwyciężył w holenderskim 's-Hertogenbosch wygrywając w finale z Guillermo Cañasem 6:3, 6:4. Wimbledon Australijczyk ukończył na 1/8 finału przegrywając 6:4, 4:6, 3:6, 6:4, 4:6 z Nicolasem Escudé.

US Open Series Hewitt rozpoczął od II rundy w Monteralu, natomiast w Cincinnati uzyskał półfinał, w którym nie sprostał Patrickowi Rafterowi. Podczas US Open Hewitt wywalczył swój pierwszy wielkoszlemowy tytuł w singlu. Najpierw w trzech setach pokonał Magnusa Gustafssona, a w II rundzie stoczył pięciosetowy pojedynek z Jamesem Blakiem zakończony wynikiem 6:4, 3:6, 2:6, 6:3, 6:0. W dalszej fazie rozgrywek wyeliminował Alberta Portasa i Tommy'ego Haasa. W ćwierćfinale rozegrał kolejny pięciosetowy mecz, tym razem z Andym Roddickiem wygrywając 6:7(5), 6:3, 6:4, 3:6, 6:4, a w półfinale okazał się być lepszy od nr 7. w rankingu ATP Entry Jewgienija Kafielnikowa. W finałowym starciu Hewitt po raz kolejny w roku zmierzył się z Samprasem. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Hewitta 7:6(4), 6:1, 6:1. Po tym meczu Sampras powiedział o Hewicie:

Na początku października Australijczyk osiągnął finał turnieju Tokio. W meczu o tytuł pokonał Szwajcara Michela Kratochvila 6:4, 6:2.

Tegoż sezonu Hewitt po raz drugi zakwalifikował się do turnieju Masters Cup. W etapie zasadniczym zmierzył się z Andre Agassim, Patrickiem Rafterem i Sébastienem Grosjeanem, wygrywając wszystkie mecze. W półfinale wyeliminował Juana Carlosa Ferrero 6:4, 6:3, a w finale ponownie spotkał się z Grosjeanem, zwyciężając 6:3, 6:3, 6:4. Tym samym Hewitt jako pierwszy Australijczyk w historii wygrał te rozgrywki (wcześniej, w 1970 roku w finale był jego rodak, Rod Laver).

Dnia 19 listopada 2001 roku Hewitt został sklasyfikowany na 1. miejscu w rankingu światowym. Na szczycie listy znajdował się przez kolejne 75 tygodni. Po zakończeniu sezonu, w grudniu Hewitt zakończył współpracę z Darrenem Cahillem, a w jego miejsce funkcję trenera Australijczyka objął Jason Stoltenberg.

2002

Nowy sezon Hewitt rozpoczął od porażki w I rundzie Australian open z Alberto Martínem. Pod koniec lutego zwyciężył w San José. W półfinale pokonał Jana-Michaela Gambilla, a w finale Andre Agassiego 4:6, 7:6(6), 7:6(4). Kolejny triumf Australijczyk odniósł podczas turnieju Masters Series w Indian Wells. Po drodze zdołał pokonać m.in. Gambilla, Enqvista, Samprasa, a w meczu finałowym 6:1, 6:2 Henmana. Podczas turnieju w Miami Hewitt osiągnął półfinał, w którym musiał uznać wyższość Rogera Federera.

Na ceglanych kortach w Monte Carlo Australijczyk odpadł z rywalizacji w I etapie. Podczas turnieju kategorii International Series Gold w Barcelonie uzyskał półfinał, w którym uległ późniejszemu zwycięzcy imprezy, Gastónowi Gaudio. W Hamburgu Hewitt doszedł do ćwierćfinału (porażka z Maratem Safinem). Paryski French Open ukończył na 1/8 finału, gdzie przegrał z 17. tenisistą świata, Guillermo Cañasem.

Na nawierzchni trawiastej Hewitt raz trzeci z rzędu wygrał rozgrywki w Queen's Clubie pokonując w finale 4:6, 6:1, 6:4 Tima Henmana. Drugi wielkoszlemowy tytuł Hewitt zdobył podczas Wimbledonu. Przez pierwsze cztery rundy przeszedł bez straty seta. W ćwierćfinale wygrał 6:2, 6:2, 6:7(5), 1:6, 7:5 ze Sjengiem Schalkenem, a w półfinale pokonał 7:5, 6:1, 7:5 Tima Henmana. W decydującym o mistrzostwie meczu przeciwnikiem Australijczyka był David Nalbandian. Spotkanie zakończyło się wynikiem 6:1, 6:3, 6:2 dla Hewitta. Tym samym został pierwszym Australijczykiem, który wygrał rozgrywki wielkoszlemowe na kortach trawiastych od czasów Pata Casha, który triumfował w roku 1987. W trakcie wręczania pucharu Hewitt oświadczył:

Na twardych kortach w Cincinnati Australijczyk doszedł do finału. Po drodze pokonał m.in. Robby'ego Ginepriego bez straty gema (6:0, 6:0), Andre Agassiiego oraz Fernando Gonzáleza. W meczu o tytuł nie sprostał Carlosowi Moyi przegrywając 5:7, 6:7(5). Ostatni w sezonie wielkoszlemowy turniej, US Open, Hewitt zaczął od zwycięstwa w trzech setach nad Nicolasem Coutelotem. W III rundzie pokonał Jamesa Blake'a po pięciosetowym meczu 6:7(5), 6:3, 6:4, 3:6, 6:3. W podobnym stylu wyeliminował Younesa El Aynaouiego. W półfinale zmierzył się po raz kolejny w sezonie z Agassim. Tym razem lepszy okazał się być Amerykanin, który wygrał pojedynek 6:4, 7:6(5), 6:7(1), 6:2. Do końca sezonu Australijczyk doszedł jeszcze do finału turnieju Masters Series w Paryżu, w którym nie sprostał Maratowi Safinowi.

W listopadzie Hewitt po raz drugi wygrał turniej Masters Cup. W grupie rywalizował z Maratem Safinem oraz Carlosem Moyą i Albertem Costą. Swój mecz przeciwko Moyi przegrał, ale pozostałe zakończył zwycięstwem. W półfinale pokonał 7:5, 5:7, 7:5 Rogera Federera, a w meczu o tytuł Juana Carlosa Ferrero wynikiem 7:5, 7:5, 2:6, 2:6, 6:4.

2003

Kolejny zawodowy sezon Hewitt rozpoczął od 1/8 finału w Melbourne. Po drodze pokonał m.in. Radka Štěpánka, ale w meczu o ćwierćfinał nie sprostał Younesowi El Aynaouiemu przegrywając 7:6(4), 6:7(4), 6:7(5), 4:6. Na początku marca wystartował w Scottsdale, gdzie osiągnął finał zarówno w singlu, jak i deblu. W grze pojedynczej pokonał w finałowym pojedynku Marka Philippoussisa, natomiast w grze podwójnej razem z Philippoussisem przegrali decydujący pojedynek z parą James Blake-Mark Merklein. Drugi tytuł w sezonie wywalczył w tym samym miesiącu na kortach w Indian Wells. Po drodze wyeliminował m.in. Younesa El Aynaouiego i Jewgienija Kafielnikowa, a w samym finale byłego lidera światowego rankingu, Gustavo Kuertena.

Na nawierzchni ziemnej w Hamburgu Australijczyk doszedł do III rundy, a w wielkoszlemowym French Open osiągnął ten sam rezultat. Walkę o dalszą fazę turnieju przegrał 6:4, 6:1, 3:6, 2:6, 3:6 z Tommym Robredo.

Tuż przed sezonem na kortach trawaistych Jason Stoltenberg przestał być trenerem Hewitta. Jego miejsce zajął Francuz Roger Rasheed. Zmagania o czwarty z rzędu tytuł w prestiżowym Queen's Clubie Hewitt zakończył na ćwierćfinale, po porażce z Sébastienem Grosjeanem. Jako obrońca tytułu na kortach Wimbledonu uległ w I rundzie kwalifikantowi Ivo Karloviciowi. Został w ten sposób pierwszym obrońcą wimbledońskiego tytułu, który w następnym roku odpadł w pierwszej rundzie. Przed 2003 w całej historii Wimbledonu tylko raz zawodnik broniący tytułu odpadł w pierwszej rundzie – w 1967 Manuel Santana uległ Charliemu Pasarellowi.

Pod koniec lipca Hewitt doszedł do finału rozgrywek w Los Angeles, jednak w finale nie sprostał Waynowi Ferreirze. W US Open Australijczyk uzyskał ćwierćfinał. Wcześniej zwyciężył nr 11. w rankingu singlistów, Paradorna Srichaphana. Mecz o półfinał przegrał z późniejszym finalistą imprezy, nr 3. w klasyfikacji generalnej, Juanem Carlosem Ferrero 6:4, 3:6, 6:7(5), 1:6. Był to ostatni rozegrany przez Hewitta turniej ATP Tour w sezonie.

Na koniec roku Australijczyk uplasował się na 17. pozycji w rankingu ATP Entry. W całym sezonie wygrał dwa turnieje (w Scottsdale i Indian Wells). Dnia 28 kwietnia 2003 stracił prowadzenie w klasyfikacji na rzecz Andre Agassiego. Po dwóch tygodniach powrócił na szczyt listy (12 maja 2003), jednak cztery tygodnie później – 16 czerwca 2003 został ponownie wyprzedzony przez Agassiego. Wtedy to po raz ostatni Hewitt zajmował pozycję lidera w zestawieniu najlepszych tenisistów.

2004

Lleyton Hewitt podczas Wimbledonu, 2004

Siódmy sezon w profesjonalnym Tourze Hewitt zainaugurował od zwycięstwa w turnieju na twardych kortach w Sydney. W finale pokonał Carlosa Moye. Przy stanie 4:3 w pierwszym secie dla Australijczyka Moyà poddał mecz z powodu kontuzji. W Australian Open Australijczyk odpadł z rywalizacji w 1/8 finału po porażce z późniejszym triumfatorem imprezy, Rogerem Federerem. W połowie lutego Hewitt wygrał turniej International Series Gold w Rotterdamie. W drodze po tytuł wyeliminował kolejno Fernando Gonzáleza, Thomasa Johanssona, Rainera Schüttlera, Tima Henmana, a w finale Juana Carlosa Ferrero.

Okres gry na nawierzchni ceglanej Hewitt zaczął od turnieju w Hamburguu, gdzie doszedł do półfinału. W pojedynku o finał uległ liderowi światowego rankingu, Rogerowi Federerowi. W French Open wyrównał swój najlepszy jak dotąd wynik – ćwierćfinał, który osiągnął wcześniej w roku 2001. Mecz, którego stawką był półfinał przegrał ze zwycięzcą całych rozgrywek, Gastónem Gaudio 3:6, 2:6, 2:6.

Sezon na kortach trawiastych Australijczyk zaczął od startu w Queen's, gdzie uzyskał półfinał, w którym przegrał z Andym Roddickiem. Na trawiastych kortach Wimbledonu osiągnął ćwierćfinał, gdzie po raz kolejny w sezonie nie sprostał Federerowi. Spotkanie zakończyło się rezultatem 6:1, 6:7(1), 6:0, 6:4 dla Szwajcara.

Podczas cyklu turniejów wchodzących w skład US Open Series Hewitt wygrał dwa turnieje. Pierwsze zwycięstwo odniósł w Waszyngtonie, pokonując w finale 6:3, 6:4 Gillesa Müllera. Drugi tytuł wywalczył w Long Island, gdzie w spotkaniu o tytuł wygrał z Luisem Horną 6:3, 6:1. Ponadto Aystralijczyk awansował do finału turnieju Masters Series w Cincinnati, lecz w pojedynku o mistrzostwo nie sprostał Andre Agassiemu. W wielkoszlemowym US Open Hewitt uzyskał finał, nie tracąc po drodze ani jednego seta. W decydującym starciu zmierzył się z Rogerem Federerem. Pierwszego seta Hewitt przegrał do zera. W drugiej partii o końcowym wyniku seta zadecydował tie-break wygrany przez Federera 7:6(3). W trzecim, jak się okazało ostatnim secie Australijczyk ponownie przegrał do zera. Końcowy wynik konfrontacji to 6:0, 7:6(3), 6:0 dla Szwajcara. W Tokio Hewitt doszedł do półfinału, w którym uległ Jiříemu Novákowi, a w turnieju Masters Series w Paryżu odpadł w ćwierćfinale z trzykrotnym zwycięzcą tych rozgrywek, Maratem Safinem.

Po roku nieobecności Hewitt wystąpił w zawodach Masters Cup. W meczach grupowych pokonał Carlosa Moyę i Gastóna Gaudio, a przegrał z Rogerem Federerem. W 1/2 finału wygrał pojedynek 6:3, 6:2 z Roddickiem. Finałowe spotkanie rozegrał z Federerem, który wynikiem 6:3, 6:2 pokonał Australijczyka.

We wrześniu Hewitt powrócił do czołowej trójki światowego rankingu tenisistów. Plasował się tuż za Rogerem Federerem i Andym Roddickiem i tą pozycję utrzymał do końca sezonu.

2005

Lleyton Hewitt w turnieju US Open, 2005

Nowy sezon Hewitt rozpoczął od ćwierćfinału w Adelajdzie (porażka z Taylorem Dentem). W Sydney wygrał po raz czwarty w karierze. W finale zwyciężył z Ivo Minářem 7:5, 6:0. W Australian Open doszedł po raz pierwszy w karierze do finału. Najpierw pokonał w trzech setach Arnauda Clémenta. W kolejnej fazie wyeliminował Jamesa Blake'a, a w III rundzie Juana Ignacio Chele. W 1/8 finału wygrał 7:5, 3:6, 1:6, 7:6(3), 6:2 z zajmującym wówczas 56. miejsce w rankingu ATP, Rafaelem Nadalem, a w ćwierćfinale pokonał 9. tenisistę świata, Davida Nalbandiana 6:3, 6:2, 1:6, 3:6, 10:8. W kolejnym etapie rozgrywek zmierzył się z rozstawionym z nr 2. Andym Roddickiem. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Hewitta 3:6, 7:6(3), 7:6(4), 6:1. Tym samym po 17 latach Australijczycy doczekali się swojego reprezentanta w finale turnieju. Ostatnim przedstawicielem gospodarzy w tej fazie rozgrywek był w roku 1988 Pat Cash, który przegrał wtedy z Matsem Wilanderem. Rywalem Hewitta w walce o mistrzostwo był Marat Safin. Mecz zakończył się wynikiem 1:6, 6:3, 6:4, 6:4 dla Safina. W marcu Hewitt awansował do finału imprezy w Indian Wells. Zanim doszedł do tej fazy rozgrywek, stoczył zwycięski pojedynek z Roddickiem, zakończony wynikiem 7:6(2), 6:7(3), 7:6(4). Mecz trwał ponad dwie i pół godziny, a główną przyczyną, dzięki której Hewitt okazał się być lepszy była skuteczność wygrywania piłek przy drugim serwisie – Australijczyk wygrał 63% piłek, przy 46% Roddicka. Finałowym przeciwnikiem Australijczyka był Roger Federer, który wygrał spotkanie w stosunku 6:2, 6:4, 6:4.

Z powodu kontuzji żebra Hewitt nie wystąpił we French Open. Do gry powrócił podczas turnieju na nawierzchni trawiastej w Queen's Clubie, gdzie doszedł do ćwierćfinału, w którym zmierzył się z Ivo Karloviciem. Chorwat wygrał mecz 7:6(4), 6:3. W Wimbledonie Hewitt awansował do półfinału, eliminując m.in. Taylora Denta oraz Feliciano Lópeza. W pojedynku o finał spotkał się z Federerem, który w trzech setach 6:3, 6:4, 7:6(4) pokonał Hewitta.

Na betonowej nawierzchni w Cincinnati Australijczyk osiągnął kolejny półfinał w sezonie, pokonując m.in. będącego na 7. miejscu w rankingu, Nikołaja Dawydienkę. W pojedynku o finał uległ Roddickowi 4:6, 6:7(4). US Open rozpoczął od wygranej w trzech setach nad Albertem Costą. W tym samym stosunku pokonał José Acasuso, a w kolejnym etapie zwyciężył w pięciu setach nad Taylorem Dentem. W 1/8 finału pokonał Dominika Hrbatego, a w ćwierćfinale stoczył kolejny pięciosetowy pojedynek zakończony zwycięstwem nad Jarkko Nieminenem. W półfinale spotkał się z Federerem, który wynikiem 6:3, 7:6, 4:6, 6:3 zapewnił sobie grę w półfinale. Ostatni turniej w jakim Hewitt brał udział sezonie miał miejsce w Bangkoku. Doszedł tam do ćwierćfinału, jednak uraz pachwiny spowodował rezygnację Australijczyka z kontynuowania rywalizacji w zawodach.

Od 31 stycznia do 18 lipca Hewitt był wiceliderem rankingu ATP, jednak ostatecznie sezon zakończył na 4. miejscu.

2006

Na początku nowego sezonu Hewitt uzyskał ćwierćfinał w Sydney (porażka z Andreasem Seppim). W Australian Open nie obronił punktów wywalczonych sprzed roku, odpadając w II rundzie z Juanem Ignacio Chelą. W lutym awansował do dwóch finałów rozgrywek International Series, najpierw w San José, gdzie uległ Andy'emu Murrayowi 6:2, 1:6, 6:7(3), a potem w Las Vegas, przegrywając w decydującym pojedynku z Jamesem Blakiem 5:7, 6:2, 3:6.

Turniej im. Rolanda Garrosa Hewitt zakończył na IV rundzie, po porażce z Rafaelem Nadalem 2:6, 7:5, 4:6, 2:6.

Pierwszym turniejem jaki Hewitt wygrał w sezonie odbył się w Queen's Clubie. W drodze po tytuł pokonał odpowiednio w trzech setach Fernando Vicente, Maksa Mirnego. W ćwierćfinale okazał się być lepszy od nr 2. w zestawieniu najlepszych tenisistów, Rafaela Nadala. W półfinale wygrał z Timem Henmanem, a w finale pokonał nr 7. na świecie, Jamesa Blake'a 6:4, 6:4. Wimbledon Australijczyk rozpoczął od pokonania Filippo Volandriego. W II rundzie stoczył blisko czterogodzinny pojedynek z będącym wówczas na 102. miejscu w rankingu ATP, Lee Hyung-taikiem, zakończony zwycięstwem Australijczyka 6:7(4), 6:2, 7:6(6), 6:7(5), 6:4. W kolejnym etapie wygrał z Olivierem Rochusem, a w IV rundzie z Davidem Ferrerem. W ćwierćfinale przeciwnikiem Hewitta był Marcos Baghdatis, który rezultatem 6:1, 5:7, 7:6(5), 6:2 zapewnił sobie udział w dalszej fazie rozgrywek.

Zawody w Waszyngtonie Hewitt ukończył na ćwierćfinale po porażce z Arnaudem Clémentem. Występ Hewitta w wielkoszlemowym US Open był niepewny z powodu kontuzji kolana jakiej doznał po turnieju w Waszyngtonie, jednak ostatecznie zdecydował się wziąć udział w imprezie. Dotarł tam do ćwierćfinału, w którym uległ Andy'emu Roddickowi 3:6, 5:7, 4:6. Jak się okazało był to ostatni w sezonie turniej ATP Tour w jakim wystartował.

Sezon Hewitt zakończył na 20. miejscu w klasyfikacji generalnej.

2007

Lleyton Hewitt w Cincinnati, 2007

Na początku roku doszło do zmiany trenera w sztabie Australijczyka. Rogera Rasheeda zastąpił na tym stanowisku Scott Draper. Rok 2007 Hewitt rozpoczął od III rundy w Melbourne, pokonując Michaela Russella oraz Franka Dancevica, a przegrywając z Fernando Gonzálezem. Pierwsze w sezonie zwycięstwo odniósł na twardych kortach w Las Vegas, eliminując odpowiednio Vincenta Spadeę, Thomasa Johanssona, Feliciano Lópeza, Marata Safina i w finale Jürgena Melzera.

W turnieju Masters Series Hamburg, rozgrywanym na nawierzchni ceglanej w Hamburgu Australijczyk doszedł do półfinału, pokonując m.in. nr 3. w światowym rankingu, Nikołaja Dawydienke. Przeciwnikiem Hewitta w meczu o finał był drugi tenisista świata, Rafael Nadal, który wynikiem 2:6, 6:3, 7:5 pokonał Australijczyka. Kolejny półfinał Hewitt osiągnął w austriackim Pörtschach (porażka z Gaëlem Monfilsem). W wielkoszlemowym Roland Garrosie doszedł do 1/8 finału, gdzie na jego drodze ponownie stanął Nadal. Hiszpan wygrał rywalizację 6:3, 6:1, 7:6(5).

Podczas Wimbledonu Australijczyk osiągnął 1/8 finału. Pogromcą Hewitta w walce o dalszy etap rozgrywek był Novak Đoković, który wynikiem 7:6(8), 7:6(2), 4:6, 7:6(5) wygrał rywalizację.

W połowie lipca ponownie doszło do zmiany trenera Australijczyka. Piątym szkoleniowcem Hewitta w karierze został Tony Roche. US Open Series Hewitt zaczął od awansu do ćwierćfinału w Montrealu (porażka z Federerem). W Cincinnati doszedł do półfinału, jednak po raz kolejny na drodze Hewitta stanął Federer, który okazał się być lepszy od Australijczyka, zwyciężając 6:3, 6:4. Na kortach Flushing Meadows w I rundzie pokonał w trzech setach Amera Delica. W kolejnym etapie zmierzył się z Agustínem Callerim, który wygrał pojedynek rezultatem 4:6, 6:4, 6:4, 6:2. Do końca sezonu Hewitt zagrał w dwóch ćwierćfinałach, najpierw w Bombaju (porażka z Rainerem Schüttlerem), a potem w Tokio (porażka z Ivo Karloviciem).

Na koniec sezonu zajmował 21. pozycję w światowym rankingu ATP Entry.

2008

Rok 2008 Hewitt zainaugurował od startu w Adelajdzie, gdzie uzyskał ćwierćfinał (porażka z Jo-Wilfriedem Tsongą). W Australian Open w I rundzie pokonał Steve'a Darcisa. W dalszej fazie wyeliminował Denisa Istomina, oraz finalistę z 2006 roku, Marcosa Baghdatisa. W meczu 1/8 finału zagrał z Novakiem Đokoviciem, który wygrał spotkanie 7:5, 6:3, 6:3 i jak się później okazało cały turniej. W marcu Hewitt awansował do IV rundy imprezy w Indian Wells (porażka z Mardym Fishem).

Drugi w sezonie wielkoszlemowy turniej, French Open, zaczął od zwycięstw w trzech setach nad Nicolasem Mahutem oraz Mardym Fishem, jednak w III rundzie przegrał 2:6, 6:3, 6:3, 3:6, 4:6 z Davidem Ferrerem.

W czerwcu wystartował w zawodach na trawiastych kortach Queen's Clubu dochodząc do ćwierćfinału. W meczu o półfinał rozstawiony z nr 11. Hewitt zagrał z Novakiem Đokoviciem, który w dwóch setach 6:2, 6:2 wyeliminował Australijczyka. Podczas Wimbledonu Hewitt w I rundzie stoczył pięciosetowy pojedynek z Robinem Haase, zakończony zwycięstwem Australijczyka 6:7(4), 6:3, 6:3, 6:7(1), 6:2. W II i III etapie w trzech setach wyeliminował Alberta Montañésa i Simone Bolelliego. W 1/8 finału przegrał z Rogerem Federerem.

Tego roku wystąpił również w igrzyskach olimpijskich w Pekinie. W I fazie pokonał Jonasa Björkmana, natomiast w II rundzie uległ Rafaelowi Nadalowi. Okazało się, że był to ostatni w sezonie turniej Hewitta. Doznał kontuzji biodra, która była na tyle poważna, że tenisista poddał się operacji.

Ostatecznie sezon zakończył na 67. miejscu w klasyfikacji generalnej.

2009

Hewitt podczas US Open, 2009

Nowy rok Australijczyk zaczął od turnieju w Sydney osiągając ćwierćfinał (porażka z Davidem Nalbandianem). W Australian Open przegrał swoje spotkanie w I rundzie z Fernando Gonzálezem 7:5, 2:6, 2:6, 6:3, 3:6. W połowie lutego Hewitt wziął udział w rozgrywkach na twardych kortach w Memphis. W I rundzie pokonał nr 13. na świecie, Jamesa Blake'a, w II fazie swojego rodaka Chrisa Guccione, a w ćwierćfinale Belga Christophe Rochusa. Mecz o finał przegrał z Andym Roddickiem 6:2, 6:7(4), 4:6. Podczas turniejów Masters Series w Indian Wells i Miami odpadał z rywalizacji w II fazie.

Na początku kwietnia Hewitt wygrał swój 27 zawodowy turniej ATP Tour, na ceglanych kortach w Houston nie tracąc żadnego seta. Po drodze pokonał odpowiednio Diego Junqueire, Sergio Roitmana, Guillermo Garcíe Lópeza, Jewgienija Korolowa oraz w finale Wayne'a Odesnika. W Monachium uzyskał ćwierćfinał (porażka z Tomášem Berdychem). We French Open doszedł do III rundy. W I etapie po pięciosetowej walce pokonał Ivo Karlovicia 6:7(1), 6:7(4), 7:6(4), 6:4, 6:3 (przegrywał w setach już 0:2). Ponadto w tym meczu chorwacki tenisista zaserwował 55. asów. W II rundzie pokonał Andrieja Gołubiewa, jednak w dalszym etapie nie sprostał Rafaelowi Nadalowi (nr 1. na świecie), przegrywając 1:6, 3:6, 1:6.

Rozgrywki inaugurujące okres gry na nawierzchni trawiastej w Queen's Clubie rozpoczął od zwycięstwa nad Eduardo Schwankiem. W II rundzie pokonał Frederico Gila, lecz w III uległ Roddickowi 6:7(2), 6:7(4). Podczas wielkoszlemowego Wimbledonu Australijczyk pokonał w I rundzie Robby'ego Ginepriego. W dalszej fazie wyeliminował piątego zawodnika na świecie, Juana Martína del Potro oraz również w trzech setach Philippa Petzschnera. W 1/8 finału pokonał Radka Štěpánka (mimo, że przegrywał w setach 0:2). W ćwierćfinale zmierzył się z dwukrotnym finalistą rozgrywek Andym Roddickiem. Trwający 3 godziny i 50 minut mecz zakończył się zwycięstwem Amerykanina 6:3, 6:7(10), 7:6(1), 4:6, 6:4.

W sierpniu Australijczyk nawiązał współpracę z Nathanem Healeyem i zarazem kończąc z Tonym Rochem. Cykl turniejów US Open Series Hewitt zaczął od występu na kortach w Waszyngtonie, dochodząc do III rundy (porażka z Juanem Martínem del Potro). W Montrealu przegrał w I rundzie z Juanem Carlosem Ferrero, natomiast w Cincinnati awansował do ćwierćfinału, w którym przegrał z Rogerem Federerem. Na kortach Flushing Meadows najpierw pokonał 6:0, 6:3, 6:4 Brazylijczyka Thiago Alvesa, a w następnym etapie Juana Ignacio Chelę 6:3, 6:3, 6:4. W III fazie ponownie zagrał przeciwko Federerowi, przegrywając 6:4, 3:6, 5:7, 4:6.

Podczas azjatyckiego Tourne Hewitt osiągnął półfinał rozgrywek 500 Series w Tokio, gdzie nie sprostał Michaiłowi Jużnemu. Ostatni w sezonie turniej rozegrał w imprezie rangi Masters Series w Szanghaju, eliminując w I rundzie Johna Isnera, a w kolejnej nie sprostał Gaëlowi Monfilsowi.

Rok zakończył na 22. pozycji w światowym rankingu tenisistów.

2010

Sezon 2010 Hewitt rozpoczął od turnieju w Sydney. W I rundzie rozgrywek miał wolny los i bezpośrednio przeszedł do dalszej fazy. W II rundzie wyeliminował Andreasa Seppiego. Mecz ćwierćfinałowy przegrał z Marcosem Baghdatisem 6:4, 2:6, 3:6. W rozpoczynającym się w połowie stycznia Australian Open został rozstawiony z nr 22. W I, II i III rundzie pokonał bez straty seta Ricardo Hocevara, Donalda Younga oraz Marcosa Baghdatisa. W meczu o ćwierćfinał spotkał się z Federerem. Spotkanie zakończyło się porażką Hewitta w trzech partiach 2:6, 3:6, 4:6. Po turnieju w Melbourne Hewitt przeszedł operację biodra, podobną do tej z roku 2008.

Do gry powrócił na początku kwietnia, na rozgrywki w Houston, gdzie bronił tytułu wywalczonego z 2009. Rozstawiony z nr 4. Hewitt doszedł do ćwierćfinału mając w I rundzie wolny los, a w kolejnej fazie pokonał Somdeva Devvarmana. Pojedynek o półfinał przegrał z późniejszym triumfatorem rozgrywek Juanem Ignacio Chelą. Kolejny start z udziałem Australijczyka miał miejsce w Barcelonie. Hewitt doszedł do II rundy, gdzie przegrał z Eduardo Schwankiem. Australijczyk wziął udział również w zawodach deblowych. Wraz z Markiem Knowlesem doszli do finału, w którym przegrali wynikiem 6:4, 3:6, 6-10 z liderami rankingu deblowego Danielem Nestorem i Nenadem Zimonjiciem. W turnieju rangi Masters Series w Rzymie Hewitt osiągnął II rundę po pokonaniu Michaiła Jużnego; przegrał z Guillermo Garcíą Lópezem. Wielkoszlemowy Roland Garros Hewitt rozpoczął od pokonania w trzech setach Jérémy'ego Chardy'ego. W II rundzie po pięciosetowym pojedynku wyeliminował Denisa Istomina, a w meczu o 1/8 finału zmierzył się z Rafaelem Nadalem, który wygrał spotkanie wynikiem 3:6, 4:6, 3:6.

Sezon gry na kortach trawiastych Hewitt rozpoczął od swojego premierowego występu w Halle. Hewitt rozstawiony z nr 8. osiągnął swój pierwszy w sezonie singlowy finał, eliminując odpowiednio bez straty seta Petera Luczaka, Thiemo De Bakkera, Andreasa Becka; w półfinale po trzysetowym meczu pokonał Benjamina Beckera, a w finale Rogera Federera wynikiem 3:6, 7:6(4), 6:4. Było to pierwsze zwycięstwo Australijczyka nad Federerem z ich ostatnich piętnastu meczów. Po meczu Australijczyk powiedział:

W wielkoszlemowym Wimbledonie Hewitt został rozstawiony z nr 15. Australijczyk doszedł do IV rundy, gdzie uległ Novakowi Đokoviciowi 5:7, 4:6, 6:3, 4:6.

Po Wimbledonie Hewitt wystartował w Atlancie, gdzie przegrał swój pojedynek już w II rundzie ze Słowakiem Lukášem Lacko, a następnie w Waszyngtonie, odpadając z rywalizacji również na II etapie z Kolumbijczykiem Alejandro Fallą. W trakcie meczu z Fallą Hewitt doznał urazu łydki, która wykluczyła go ze startu w Toronto. Podczas zawodów w Cincinnati Australijczyk doszedł do II rundy. W I fazie wyeliminował Lu Yen-hsuna, natomiast w kolejnym etapie turnieju przegrał w trzech setach z Robinem Söderlingiem. Na kortach Flushing Meadows rozstawiony z nr 32. Hewitt przegrał w I rundzie z Paulem-Henrim Mathieu. Jak się później okazało był to ostatni w sezonie turniej Australijczyka, ponieważ niebawem doznał kolejnej kontuzji, urazu prawej ręki.

Sezon ukończył będąc na 54. miejscu w zestawieniu ATP.

2011

Pomiędzy 2010/2011 w sztabie Australijczyka zaszła zmiana – w miejsce Nathana Healeya nowym szkoleniowcem został Tony Roche, który już po raz drugi trenuje Hewitta. Wcześniej współpracowali ze sobą od lipca 2007 do sierpnia 2009 roku. W połowie stycznia Hewitt wziął udział w Australian Open. W I rundzie zmierzył się z rozstawionym z nr 27. Davidem Nalbandianem. Mecz trwający ponad 4.30 godz. zakończył się porażką Hewitta 6:3, 4:6, 6:3, 6:7(1), 7:9, który w piątym secie nie wykorzystał dwóch piłek meczowych. W lutym doszedł do ćwierćfinału turnieju w San José. Będąc rozstawionym z nr 7. Hewitt pokonał w dwóch pierwszych rundach najpierw Björna Phau i Briana Dabula, a w meczu o półfinał przegrał z Juanem Martínem del Potro. Tego samego miesiąca Australijczyk uzyskał jeszcze jeden ćwierćfinał, w Memphis. Wyeliminował odpowiednio Lu Yen-hsuna oraz Adriana Mannarino; przegrał z Andym Roddickiem.

W marcu, w trakcie trwania turnieju Masters Series w Indian Wells Hewitt odpadł w I rundzie po porażce z Lu Yen-hsunem. Po tych zawodach Hewitt przeszedł operację stopy, a powrót do gry zapowiedział na Roland Garros, jednak i na paryskich kortach nie wystąpił, ponieważ doznał kontuzji kostki, na dzień przed rozpoczęciem zawodów.

Po wyleczeniu urazu Hewitt na początku czerwca wystąpił w Halle. Australijczyk doszedł do ćwierćfinału zawodów po wyeliminowaniu Leonardo Mayera i Andreasa Seppiego. Pojedynek o półfinał zakończył się porażką Hewitta z Philippem Kohlschreiberem. Podczas turnieju w Eastbourne Hewitt w meczu I rundy z Olivierem Rochusem poddał mecz przy stanie 6:2, 3:0 dla Rochusa, z powodu urazu stopy. Wimbledon Australijczyk rozpoczął od zwycięskiego pojedynku z Japończykiem Keim Nishikorim. W II rundzie Hewitt zmierzył się z Robinem Söderlingiem, z którym przegrał w pięciu setach.

W połowie lipca Australijczyk zagrał w Atlancie, odpadając z rywalizacji w II rundzie po porażce z Rajeevem Ramem. Później, Hewitt wycofał się z planowanego startu w Waszyngtonie z powodu urazu stopy. Pod koniec sierpnia Australijczyk zagrał w Winston-Salem, przegrywając w I rundzie z Blažem Kavčiciem. Po tych zawodach Hewitt wycofał się z US Open, podając jako przyczynę przewlekającą się kontuzję stopy. Jak się później okazało, był to również ostatni rozegrany przez Hewitta turniej w sezonie, a rok 2011 zakończył na 186. miejscu w zestawieniu ATP.

2012

Rok 2012 Hewitt rozpoczął od turnieju w Sydney, gdzie został pokonany w I rundzie przez Viktora Troickiego. Następnie Australijczyk wystartował z dziką kartą w Australian Open, dochodząc do IV rundy, po wyeliminowaniu m. in. Andy'ego Roddicka, z którym nie wygrał od 2005 roku, a także w III rundzie pokonał Milosa Raonicia. Pojedynek o awans do ćwierćfinału zawodów zakończył się porażką Hewitta z Novakiem Đokoviciem 1:6, 3:6, 6:4, 3:6.

Rozgrywki międzypaństwowe

(Puchar Davisa, Drużynowy Puchar Świata w tenisie ziemnym, Puchar Hopmana)

Do reprezentacji daviscup'owej po raz pierwszy Hewitt otrzymał powołanie w lipcu 1999 roku na mecze ćwierćfinałowe przeciwko zespołowi USA. W swoim debiutanckim spotkaniu pokonał 6:4, 6:7(1), 6:3, 6:0 Todd Martina, a w kolejnym Alexa O'Briena 7:5, 6:4. W 1/2 finału rywalami Australijczyków byli Rosjanie. Hewitt wygrał oba swoje spotkania (z Maratem Safinem i Jewgienijem Kafielnikowem), a jego drużyna wygrała konfrontację 4:1. W finale Australia pokonała Francję 3:2, zdobywając tym samym pierwszy raz od roku 1986 tytuł. Oba swoje pojedynki Hewitt przegrał, najpierw z Cédricem Pioline, a potem z Sébastienem Grosjeanem.

W edycji z roku 2000 awansował z reprezentacją do finału eliminując Szwajcarię, Niemcy i Brazylię. W finałowej rundzie przeciwnikami Australijczyków byli Hiszpanie. Rywalizacja zakończyła się zwycięstwem tenisistów z Półwyspu Iberyjskiego 3:1, a jedyny punkt dla swojej drużyny zdobył Hewitt, pokonując 3:6, 6:1, 2:6, 6:4, 6:4 Alberta Costę.

W 2001 Hewitt i jego zespół doszli po raz kolejny do finału rozgrywek. Australijczycy wyeliminowali odpowiednio Ekwador, Brazylię przeciwko której Hewitt wystąpił po raz pierwszy w deblu oraz Szwecję. W finale, przeciwko Francji, pokonał Sébastiena Grosjeana 6:3, 6:2, 6:3, a przegrał z Nicolasem Escudé oraz w grze podwójnej (w parze z Patrickem Rafterem) z duetem Cédric Pioline-Fabrice Santoro. Ostatecznie Francuzi wygrali 3:2.

Drugi triumf w rozgrywkach Hewitt odniósł w 2003 roku, nie przegrywając w drodze po tytuł żadnego meczu. Jego reprezentacja pokonała Wielką Brytanię, Szwecję, Szwajcarię a w finale Hiszpanię, przeciwko, której Hewitt pokonał Juana Carlosa Ferrero 3:6, 6:3, 3:6, 7:6(0) 6:2.

W sezonie 2004 australijska drużyna przegrała w I rundzie z Szwecją 1:4. Swój pojedynek Hewitt zakończył zwycięstwem nad Robinem Söderlingiem. Aby utrzymać się w tzw. "Grupie Światowej" Australijczycy musieli wygrać w play-offach z Marokiem. Hewitt pokonał w trzech setach Mehdiego Tahiriego, a jego zespół ostatecznie wygrał 4:1.

Podczas rozgrywek w 2005 doszedł do ćwierćfinału, w którym Australia uległa Argentynie 1:4. Hewitt rozegrał trzy spotkania, najpierw pokonując Guillermo Corię, a potem przegrywając z Davidem Nalbandianem i w grze podwójnej z parą David Nalbandian-Mariano Puerta. W kolejnym roku osiągnął półfinał, gdzie ponownie lepsi okazali się być Argentyńczycy, wygrywając konfrontację 5:0 (Hewitt przegrał mecz z José Acasuso).

W edycji z 2007 Australijczycy przegrali w I rundzie z Belgią 2:3 (Hewitt pokonał w singlu Oliviera Rochusa oraz w deblu parę Olivier Rochus-Kristof Vliegen, a przegrał mecz singlowy z Kristofem Vliegenem). W play-offach o utrzymanie w gronie najlepszych drużyn, reprezentacja Australii nie sprostała Serbii, przegrywając 1:4. Tym samym zespół Hewitta spadł do niższej klasy rozgrywek, Strefy Azja/Oceania.

W roku 2008 Hewitt awansował do ćwierćfinału Strefy Azja/Oceania, pokonując Chińskie Tajpej 4:1 oraz Tajlandię 5:0. W dalszej fazie rozgrywek nie wystąpił z powodu kontuzji biodra.

W 2010 roku Australia wraz z Hewittem była bliska powrotu do Grupy światowej, po wcześniejszym zwycięstwie nad Tajlandią 5:0. W play-offach o awans do najwyższej klasy rozgrywek Australijczycy zmierzyli się z Belgią, z którą jednak przegrali 2:3. Hewitt w swoim singlowym meczu pokonał Rubena Bemelmansa, a w deblu razem z Paulem Hanleyem parę Olivier Rochus-Ruben Bemelmans.

W połowie lipca 2011 roku Hewitt wystartował w Pucharze Davisa przeciwko Chinom, prowadząc zespół do wygrania zmagań 3:1. W połowie września Australijczycy zmierzyli się ze Szwajcarią w barażach o awans do Grupy światowej. Hewitt najpierw zmierzył się z Rogerem Federerem, ponosząc porażkę w czterech setach. Następnie zagrał w zwycięskim spotkaniu deblowym razem z Chrisem Guccionem przeciwko Rogerowi Federerowi i Stanislasowi Wawrince. Ostatni pojedynek, który miał wyłonić zwycięzcę rywalizacji zakończył się porażką Hewitta w pięciu setach ze Stanislasem Wawrinką.

W Drużynowym Pucharze Świata zatriumfował w 2001 roku, będąc w zespole ze Scottem Draperem, Wayne'em Arthursem oraz Patrickiem Rafterem. W finale Australijczycy pokonali reprezentację Rosji 2:1.

W Pucharze Hopmana, turnieju uznawanego za nieoficjalne mistrzostwa świata zespołów mieszanych, Hewitt doszedł do finału w roku 2003, grając w parze z Alicią Molik, eliminując Czechy, Włochy i Słowację. W finale rywalami Hewitta i Molik byli Amerykanie, Serena Williams i James Blake. Rywalizacja zakończyła się wynikiem 3:0 dla USA. Hewitt przegrał 3:6, 4:6 z Blakiem, Molik z Sereną Williams, a w deblu para amerykańska okazała się być lepsza od Australijczyków.

czytaj dalej: [2], [3]