|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Pod hasłem "Grecja - narodziny Europy" rozpocznie się w sobotę 17. Festyn Archeologiczny w Biskupinie (woj. kujawsko-pomorskie). W tym roku przez dziewięć dni można będzie oglądać pokazy i zwiedzać ekspozycje dotyczące kultury i historii starożytnych Grekó... W dniach 23 - 27 czerwca 2012 r. w Istambule, Turcja, odbędzie się konferencja nt. dyrektywy INSPIRE
Dyrektywa INSPIRE weszła w życie 15 maja 2007 r. i będzie wdrażana etapowo, aż do jej pełnej implementacji wymaganej do roku 2019. Jej cel... W dniach 13-14 września 2010 r. w Salonikach, Grecja, odbędzie się piąta konferencja doktorantów z Europy Południowo-Wschodniej (SEERC).
Ta edycja wydarzenia bazuje na sukcesie poprzednich konferencji, gdzie na każdą z nich zgłoszono ponad 100 odczytów z krajów z Południowo-W... W dniach 1 - 3 czerwca 2011 r. w Heraklionie, Grecja, odbędą się piąte warsztaty nt. teorii i praktyki bezpieczeństwa informacji.
Udoskonalenia techniczne mobilnych infrastruktur sieciowych oraz dostępność wydajnych urządzeń przenośnych szybko zmieniają sposób, w jaki użytkownicy... W dniach 5 - 7 września 2011 r. w Kos, Grecja, odbędzie się czwarta międzynarodowa konferencja nt. harmonizacji architektury z naturą.
Rozwój tzw. eko-architektury napędzany jest przez wyczerpywanie się zasobów naturalnych oraz potrzebę zachowania równowagi w naturze. Dostarcza ona tw...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 LocriCzy wiesz że...? Kalabria (wł. Calabria) to region administracyjny w południowych Włoszech o powierzchni 15 080 km² i 2,05 milionach mieszkańców, ze stolicą w Catanzaro (102,5 tys. mieszkańców). Gęstość zaludnienia 142 osób na km². Sycylia (wł. Sicilia) – największa wyspa na Morzu Śródziemnym (25 710 km²), leżąca na południowy zachód od Półwyspu Apenińskiego, od którego oddziela ją wąska Cieśnina Mesyńska. Wyspę zamieszkuje około 5 milionów mieszkańców. Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8. Locri – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Kalabria, w prowincji Reggio di Calabria. Według danych na rok 2004 gminę zamieszkuje 13 069 osób, 522,8 os./km². HistoriaZałożone ok. 700-680 p.n.e. przez kolonistów doryckich z Lokrydy w środkowej Grecji. Oficjalnie nosiło nazwę Lokroi Epizephyrioi, Lokry Epizefyryjskie (czyli Zachodnie). Po wyparciu z tych terenów rdzennych mieszkańców, Sykulów, osadnicy greccy ustanowili sprawne rządy oligarchii, tzw. sto domów. W Lokrach powstał pierwszy w świecie greckim spisany kodeks praw, który przypisywano mężowi stanu Zaleukosowi (ok. 662 p.n.e.). Zaleukos (I poł. VII wieku p.n.e.) – władca Lokrów Epizefiryjskich, greckiej kolonii w południowej Italii (Wielka Grecja); pierwszy prawodawca, którego starożytni Grecy zachowali w pamięci.
Sykulowie (łac.: Siculi; klas. gr.: Σικελοί) – jedno z trzech wielkich plemion zamieszkujących Sycylię w okresie przed kolonizacją fenicką i grecką. Ich pochodzenie jest sporne, ale z całą pewnością byli ludem indoeuropejskim, zapewne Italikami, w przeciwieństwie do innych mieszkańców ówczesnej Sycylii - Elymian i Sykanów. Jedna z hipotez mówi, że przybyli na wyspę około 1400 p.n.e. z południowej Italii. Tukidydes twierdzi, że przed zasiedleniem Sycylii Sykulowie zamieszkiwali tereny środkowej i południowej Italii (Lacjum, Liguria, Kampania, Kalabria), z których zostali wyparci przez Sabinów i Umbrów. Na terenie Włoch Sykulowie identyfikowani są z archeologiczną kulturą Fossa Grave. Osiedlili się we wschodniej Sycylii, sąsiadując od zachodu z Sykanami. Granicą między plemiennymi ziemiami była rzeka Salso. Przez część badaczy Sykulowie są identyfikowani z ludem Szekelesz, jednym z Ludów Morza, które atakowały Egipt Ramzesa III. Rozrastająca się społeczność, chroniona murami długości ponad 6 km, toczyła walki z sąsiednimi ludami italskimi oraz z Krotoną i Region, pobliskimi miastami, zamieszkanymi przez niedoryckich Greków. Ok. 500 p.n.e. Lokryjczycy, jak głosi legenda, wspomagani przez boskie bliźnięta Kastora i Polideukesa, odnieśli zwycięstwo nad wojskami Krotony w bitwie nad rzeką Sagras. Wśród sojuszników Lokrów znajdowały się potężne wówczas Syrakuzy. Około 387 p.n.e. Lokry pomogły tyranowi Syrakuz Dionizjosowi I w zniszczeniu Region. Port w Lokrach Epizefyryjskich był ostatnim przystankiem dla okrętów na drodze z Grecji na Sycylię. Aleksander Krawczuk (ur. 7 czerwca 1922 w Krakowie) – polski historyk starożytności i eseista, profesor UJ, były minister kultury, poseł na Sejm I i II kadencji.
Wielka kolonizacja – termin "wielka kolonizacja" utworzony został przez historyków dla odróżnienia ruchu osadniczego, w którym brały udział . W odróżnieniu od poprzednich ruchów migracyjnych w których brały udział całe plemiona, podczas "Wielkiej kolonizacji" ruch kolonizacyjny organizowany był przez małe greckie miasta-państwa (gr. polis). Kolonizacja obejmowała wybrzeża Morza Śródziemnego i Morza Czarnego od VIII do VI w. p.n.e. Terminem "kolonia" historycy oznaczają osadę grecką założoną poza granicami Grecji w VIII. Podczas ekspansji Rzymu na Półwyspie Apenińskim miasto, osłabione wojnami, uległo Rzymianom w 205 p.n.e. Pod panowaniem rzymskim zachowało swe znaczenie. BibliografiaPublikacje Strony WWW Rhegion - kolonia Chalkis na południu Italii. Założona w latach 730-720 p.n.e. Elitę rządzącą stanowili przybyli z osadnikami z Chalkis Meseńczycy. Po roku 280 zajęta przez rzymski Legio campana, który pod wodzą Wibeliusza Decjusza dopuścił się zdrady, dokonał masakry tamtejszych mężczyzn, po czym biorąc sobie ich żony ustanowił tam tyranię, która trwała do 270 roku, gdy po oblężeniu miasto zdobyły wojska rzymskie.
Dionizjos I, Dionizjos Starszy, Dionizjusz I Starszy (ur. około 430 p.n.e., zm. 367 p.n.e.) – tyran Syrakuz panujący od 405 p.n.e. do swojej śmierci, ojciec Dionizjosa II. Zobacz też
Czy wiesz że...? beta Wielka Grecja (łac. Magna Graecia z gr. ἡ Ἑλλάς ἡ Μεγάλη he Hellas he Megale) - w starożytności południowa część Półwyspu Apenińskiego oraz większość Sycylii skolonizowanych przez Greków w VII/VI wieku p.n.e. w okresie wielkiej kolonizacji. Inaczej nazywana Wielką Helladą. Głównym plemieniem kolonizującym te tereny byli Jonowie, stąd najprawdopodobniej wywiedziona została także nazwa oblewającego te tereny od wschodu i południa Morza Jońskiego.
Dorowie - lud grecki mówiący dialektem doryckim, który pod koniec II tysiąclecia p.n.e. zajął Helladę achajską. Pierwotnie, kiedy przebywali w górach Pindos, nazywali się Makednoi, a Dorami- Dorieis stali się w trakcie inwazji.
Pod terminem starożytny Rzym rozumie się zazwyczaj państwo stworzone przez mieszkańców miasta Rzym, leżącego w Italii nad rzeką Tyber. Historia starożytnego Rzymu zaczyna się wraz z założeniem miasta w 753 roku p.n.e., a kończy obaleniem cesarza Romulusa Augustulusa w 476 roku n.e.
Dioskurowie (zw. także Tyndarydami, gr. Διόσκουροι Dióskouroi, "synowie Zeusa", łac. Dioscuri, Gemini, "bliźnięta"), Kastor (gr. Κάστωρ Kástōr, łac. Castor) i Polideukes (także Polydeukes, Polluks, gr. Πολυδεύκης Polydeúkēs, łac. Pollux) – bliźniacy, herosi, Argonauci w mitologii greckiej.
Bitwa nad rzeką Sagras (Sagros) – bitwa stoczona nad rzeką Sagras między Grekami z kolonii południowoitalskich (Wielka Grecja) - Lokryjczykami i Regiończykami z jednej strony a Krotończykami z drugiej.
Starożytna Grecja – cywilizacja, która w starożytności rozwijała się w południowej części Półwyspu Bałkańskiego, na wyspach okolicznych mórz (Egejskiego, Jońskiego), wybrzeżach Azji Mniejszej, a później także w innych rejonach Morza Śródziemnego. W epoce brązu powstały na tym obszarze wysoko rozwinięte kultury: minojska na wyspie Krecie, a w Grecji właściwej mykeńska, która później zdominowała Kretę. Wraz z końcem epoki brązu nastąpił gwałtowny upadek cywilizacji mykeńskiej i nastały tzw. wieki ciemne, z których wyłoniła się (ok. VIII w. p.n.e.) kultura Grecji archaicznej z ludnością żyjącą w miastach-państwach zwanych polis. Za okres szczytowego rozwoju cywilizacji greckiej uznaje się okres klasyczny (V-IV w. p.n.e.), kiedy to Grecy odepchnęli zagrożenie perskie, a najpotężniejsze polis (Ateny, Sparta, Teby) toczyły wojny o hegemonię. W drugiej połowie IV w. p.n.e. dominację nad Grekami uzyskało zhellenizowane państwo macedońskie, a jego władca - Aleksander Wielki - podbijając imperium perskie rozprzestrzenił kulturę grecką na ogromne obszary Azji i zapoczątkował okres hellenistyczny. W wiekach II i I p.n.e. państwa greckie dostały się pod panowanie imperium rzymskiego.
Kolonia – w starożytnej Grecji kolonią (gr. ἀποικία apoikia) nazywano osadę lub miasto zakładane przez osadników z jednej z polis greckich poza granicami Hellady. Kolonie utrzymywały ze swoimi macierzystymi polis, zwanymi metropoliami, więzi polityczne, religijne, gospodarcze, choć same tworzyły najczęściej odrębny organizm państwowy, często o dużym znaczeniu politycznym i gospodarczym (np. Tarent - kolonia Sparty, Massalia - kolonia Fokidy). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
