London Calling - Polski Serwis Naukowy

London Calling – trzeci album studyjny brytyjskiego zespołu punkowego The Clash wydany 14 grudnia 1979 za pośrednictwem CBS Rcords w Wielkiej Brytanii oraz przez Epic Records w USA w styczniu 1980. Album zmienił styl prezentowany przez The Clash na poprzednich albumach i zawiera elementy takich stylów w muzyce jak ska, pop, soul, rockabilly i reggae. Album porusza problemy bezrobocia, rasizmu i konfliktów rasowych, zażywania narkotyków, a także odpowiedzialności za dorosłe życie.

Śpiew - czynność polegająca na wytwarzaniu dźwięków o charakterze muzycznym za pomocą głosu. Każda osoba potrafiąca mówić potrafi też śpiewać, ponieważ śpiew pod wieloma względami jest jedynie formą przedłużonej mowy.
Billboard 200 - zestawienie, przedstawiające 200 najlepiej sprzedających się albumów studyjnych i EP w Stanach Zjednoczonych. Lista publikowana jest każdego tygodnia w magazynie muzycznym Billboard i zazwycznaj stanowi wyznacznik popularności poszczególnych wykonawców w oparciu o pozycje, na których się aktualnie znajdują.

Album został doceniony przez krytyków oraz zebrał dobre oceny od magazynów muzycznych. Umieszczony został na 8. miejscu listy 500 albumów wszech czasów wg magazynu Rolling Stone w 2003. Album uplasował się w pierwszej 10. list przebojów w Wielkiej Brytanii, zaś pierwszy utwór promujący album o tym samym tytule znalazł się w pierwszej 20. notowań. London Calling sprzedał się na całym świecie w nakładzie 2 milionów kopii oraz zdobył status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych.

Narkotyk – potoczna nazwa niektórych . Ze względu na poglądy społeczne, różnice kulturowe, stany prawne itp. nie ma jednoznacznej definicji słowa narkotyk. Narkotykami nazywa się:
Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang.: United States, United States of America, US, USA) – państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu, Oceanem Atlantyckim od wschodu.

Nagrywanie i produkcja

Po wydaniu w 1978 albumu Give 'Em Enough Rope The Clash zerwał kontrakt z producentem Bernardem Rhodesem. Koniec współpracy z Rhodesem oznaczał obowiązek opuszczenia studia w Camden Town i poszukania nowego studia w celu nagrania kolejnego albumu. Czerpiąc inspirację z takich rodzajów muzyki jak rockabilly, ska, reggae i jazz, grupa rozpoczęła nagrania latem 1979. Manager formacji, Johnny Green, znalazł dla zespołu nowe miejsce prób (Vanilla Studios w Pimlico, które było umiejscowione na tyłach garażu. Grupa w szybkim tempie skomponowała i nagrała kilka dem - komponowaniem i aranżowaniem muzyki zajął się Jones, zaś Strummer napisał teksty piosenek.

Instrument dęty – instrument muzyczny, w którym źródłem dźwięku jest drgający wewnątrz instrumentu słup powietrza. Wysokość dźwięku zależy od długości rury, która instrument tworzy. Im dłuższa rura, tym niższy maksymalny dźwięk można uzyskać, natomiast dźwięki wyższe uzyskuje się skracając wysokość słupa powietrza na różne sposoby (w zależności od instrumentu). Barwa dźwięków zależy od konstrukcji instrumentu, rodzaju materiału, z którego jest wykonany, rodzaju wibratora, sposobu zadęcia itd. Wybór dźwięku odbywa się poprzez otwieranie lub zamykanie otworów położonych wzdłuż rury (np. flet, klarnet), przełączanie odcinków rur o różnych długościach za pomocą wentyli (np. trąbka) lub regulowanie długości rury w postaci suwaka (np. puzon). Podział instrumentów dętych na dwie zasadnicze grupy, drewnianych i blaszanych, nie odnosi się do materiału, z którego są wykonane. Większość instrumentów drewnianych wykonanych jest niemal w całości z metalu, np. saksofon lub flet. Podział odnosi się do elementu wzbudzającego wibrację. W instrumentach dętych drewnianych jest to stroik wykonany z drewna, w instrumentach blaszanych - metalowy ustnik. Ludzki aparat głosowy jest uważany za najdoskonalszy instrument dęty.
Fender Precision Bass (znany także jako P-Bass lub precel) jest najprostszym i zarazem najstarszym typem elektrycznej gitary basowej, opatentowanej na początku lat 50. przez Leo Fendera. Instrument ten został zaprojektowany z myślą o kontrabasistach, których problemem było zbyt słabe nagłośnienie kontrabasu oraz jego duża masa. P-Bass szybko znalazł swoje miejsce wśród sprzętu muzycznego, po który sięgały grupy artystów grających rock and rolla, wówczas debiutującego na scenie.

W sierpniu 1979 grupa zaczęła nagrania do London Calling w Wessex Studios. Zespół poprosił Guya Stevensa o wyprodukowanie albumu, co wywołało konsternację wśród działaczy CBS Records. Stevens miał w przeszłości problemy z alkoholem i zażywaniem narkotyków, zaś jego metody produkcji były niekonwencjonalne. W czasie nagrywania zrzucał drabiny na ziemię i ciskał krzesłami po studiu nagraniowym w celu uzyskania odpowiedniej atmosfery. Cały album został nagrany w ciągu kilku tygodni, niektóre piosenki skończono za pierwszym lub drugim podejściem.

Rolling Stone Magazine – czasopismo założone w 1967 r. w San Francisco przez Janna Wennera i Ralpha J. Gleasona, jako organ ideowy kultury, a przede wszystkim muzyki hippisowskiej.
Rasizm, dyskryminacja rasowa (z . Przetrwanie tych "wyższych" ras staje się wartością nadrzędną i z racji swej wyższości dążą do dominowania nad rasami "niższymi". Rasizm opiera się na przekonaniu, że różnice w wyglądzie ludzi niosą za sobą niezbywalne różnice osobowościowe i intelektualne (ten pogląd znany jest w ).

Oprawa graficzna

Okładka albumu przedstawia Simonona rozbijającego swoją gitarę basową (Fender Precision Bass) o scenę podczas koncertu w Nowym Jorku 21 września 1979 w ramach amerykańskiego etapu trasy koncertowej "Clash Take the Fifth". Pennie Smith, autorka grafik dołączonych do albumu, pierwotnie nie chciała umieścić tej ilustracji. Twierdziła, ze fotografia nie ma wiele wspólnego z albumem, jednak Strummer i designer odpowiedzialny za oprawę graficzną albumu, Ray Lowry, uznali, że fotografia będzie stanowić dobrą okładkę albumu. W 2002 magazyn Q uznał grafiki Smith za najlepsze rock & rollowe fotografie w historii, swój wybór uzasadniając: "te fotografie doskonale pokazują kulminacyjny punkt w historii rock & rolla - całkowitą utratę kontroli".

UK Singles Chart to notowania opracowywane przez The Official UK Charts Company, w oparciu o aktualną sytuację na brytyjskim rynku muzycznym. Obejmują one okres od niedzieli do soboty każdego tygodnia, a sporządzone na podstawie otrzymanych danych listy drukowane są w magazynie Music Week oraz publikowane w Internecie w brytyjskim oddziale Yahoo! Music. Dane dotyczące sprzedaży poszczególnych singli czy albumów pochodzą ze współpracy z ok. 6,500 sklepów oraz części internetowych stron, oferujących muzykę cyfrowo. W przeciwieństwie do amerykańskich zestawień statystyki radiowe i telewizyjne nie są brane pod uwagę przy tworzeniu notowań.
Paul Simonon (ur. 15 grudnia 1955 Brixton, Londyn) muzyk, basista zespołu punkrockowego The Clash, który założył wraz z Joe Strummerem i Mickiem Jonesem w 1976.

Okładkę skomponował Lowry - układ i kolor liter zaczerpnięty został z debiutanckiego albumu Elvisa Presleya. Magazyn Q umieścił okładkę London Calling na 9. miejscu na liście najlepszych okładek wszech czasów w 2001.

Wydanie

Don Letts, reżyser filmu DVD dołączonego do London Calling: 25th Anniversary Legacy Edition.

Pomimo tego, ze album wydany został jako "album podwójny" (dwupłytowy), jego cena była zbliżona do wydawnictw jednopłytowych. CBS Records początkowo nie chciała się zgodzić na wydanie albumu w wersji podwójnej. Wytwórnia ostatecznie zgodziła się na dołączenie do albumu 12-calowego winylowego singla. W rezultacie jednak zespół dołączył do albumu płytę winylową zawierającą 9 utworów.

Fortepian – klawiszowy, młoteczkowy, strunowy instrument muzyczny. Współczesny fortepian dysponuje skalą od A2 (niektóre modele C2) do c5 (88 dźwięków/klawiszy).
Dorosłość – określenie stanu dojrzałości psychicznej, społecznej i fizycznej, (w biologii odnosi się do organizmu), zwykle dotyczy człowieka, który nie jest dzieckiem - mężczyzną lub kobietą.

London Calling sprzedał się nakładzie ok. 2 milionów. Album uplasował się na 9. miejscu list przebojów w Wielkiej Brytanii oraz uzyskał tam status platynowej płyty. Album zaistniał również na scenach muzycznych poza Wielką Brytanią. Znalazł się na 2. miejscu notowań w Szwecji oraz na 4. w Norwegii. W Stanach Zjednoczonych album uplasował się na 27. miejscu listy Billboard 200 i osiągnął status platynowej płyty w lutym 1996.

Złota płyta jest powszechnie stosowaną na świecie nazwą wyróżnienia przyznawanego wydawnictwom muzycznym. Warunkiem uzyskania przez płytę statusu złotej jest osiągnięcie przez nią określonego progu sprzedaży.
The Vanilla Tapes – dysk zawierający utwory demo nagrane przez zespół The Clash. The Vanilla Tapes był roboczą wersją albumu London Calling (chociaż utwór "Remote Control" został wydany na debiutanckiej płycie grupy). Roadie Johnny Green został zobligowany do przekazania utworów producentowi London Calling, Guyowi Stevensowi. Jadąc pociągiem do studia, Green zasnął – po wyjściu z pociągu spanikował i pozostawił nagrania na stacji. Do marca 2004 nagranie było uznawane za zaginione, kiedy Mick Jones znalazł jedną z kopii w trakcie przeprowadzki.

W 2000 London Calling, podobnie jak reszta repertuaru The Clash, został zmasterowany i wydany na CD w Stanach Zjednoczonych przez Epic Records. Cztery lata później wydano tzw. Legacy Edition (w 25. rocznicę wydania albumu), która zawierała bonusowy dysk CD i DVD. CD zawiera tzw. The Vanilla Tapes - utwory niewykorzystane i dema nagrane przez The Clash latem 1979. DVD zawiera film autorstwa Dona Letts pt. The Last Testament - The Making of London Calling oraz kompilację teledysków zespołu.

Gitara basowa − instrument strunowy szarpany, najczęściej elektryczny, z progami na podstrunnicy (gryfie); stosuje się także gitary basowe bezprogowe (fretles, z ang. fretless). Gitara basowa — podobnie jak kontrabas — transponuje o oktawę w dół. Tradycyjne gitary basowe mają cztery struny E1, A1, D, G, czyli wydają dźwięki odpowiednio: 41,2 Hz, 55 Hz, 73,4 Hz i 98 Hz. Łączna skala gitary basowej obejmuje dźwięki (w brzmieniu) od E1 do g, jest więc identyczna ze skalą kontrabasu 4-strunowego. Oprócz tradycyjnego stroju EADG, głównie w muzyce cięższej stosuje się strój obniżony, gdzie o ton niżej stroi się całą gitarę (DGCF) lub tylko najniższą strunę (DADG). Oprócz czterostrunowych, istnieją także modele pięciostrunowe (z dodatkową dolną struną H2 lub C1) (jak kontrabas 5-strunowy, orkiestrowy), sześciostrunowe (jak pięciostrunowy plus górna struna C), ośmiostrunowe (gdzie dla każdej struny, takiej jak w gitarze czterostrunowej jest dodana druga strojona o oktawę wyżej) oraz dwunastostrunowe, spokrewnione z Chapman stickami. Firma Modulus wyprodukowała w latach 80 XX w. osiemnastostrunową gitarę basową (jej szyjka ma 6 cali szerokości). Osoba grająca na gitarze basowej to basista. Gitara basowa zazwyczaj należy do sekcji rytmicznej zespołu muzycznego w muzyce rozrywkowej, jednak obecnie jest często wykorzystywana jako instrument solowy.
Mastering - finalny etap procesu realizacji produkcji muzycznej, podczas którego wydobywa się niuanse brzmieniowe realizowanego materiału. Ma to na celu ujednolicenie brzmienia wszystkich utworów (zwłaszcza, gdy materiał nagrywany był w różnych studiach) oraz dostosowanie brzmienia materiału do obowiązujących standardów. Podstawą dla masteringu jest poprzednio przeprowadzone poprawnie brzmiące miksowanie.

London Calling dostarczył The Clash dwa hity. "London Calling" został wydany 9 dni przed wydaniem albumu, 7 grudnia 1979 i uplasował się na 17. miejscu listy UK Singles Chart. Teledysk, którego reżyserem był Letts, przedstawia zespół grający piosenkę stojąc na łódce pływającej po Tamizie w czasie ulewy. "Train in Vain" został wydany jako singiel w lutym 1980 w Stanach Zjednoczonych. Znalazł się na 23. miejscu listy Billboard Pop Singles i 30. miejscu na liście Billboard Club Play.

Entertainment Weekly (czasem skracany do EW) to amerykański magazyn wydawany przez główną filię medialną Time Inc. w Stanach Zjednoczonych od 1990 roku.
The Clash – brytyjski zespół z Londynu utworzony w 1976 roku. W początkowym okresie działalności muzycy przedstawiali repertuar punkrockowy, który w następnych latach stopniowo rozwijali, wzbogacając go innymi stylami muzycznymi, tj. reggae, ska, dub, funk, rap czy rockabilly. W czasach największej popularności The Clash tworzyli: Joe Strummer (wokalista, gitarzysta), Mick Jones (gitarzysta, wokalista), Paul Simonon (basista) i Nicky "Topper" Headon (perkusista).

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)