Lothar Herbert Matthäus (ur. 21 marca 1961 w Erlangen) – niemiecki trener piłkarski i były piłkarz, występujący na pozycji środkowego obrońcy lub defensywnego pomocnika.

Jako piłkarz dwa razy wystąpił w finale mistrzostw świata (1986 i 1990), a ogólnie na tej imprezie - jako jeden z dwu zawodników w historii (obok Antonia Carbajala) - zagrał pięciokrotnie. Łącznie w mistrzostwach świata zaliczył dwadzieścia pięć meczów, co także jest rekordem. Ponadto jest współrekordzistą pod względem liczby występów w mistrzostwach Europy (cztery turnieje) oraz samodzielnym liderem pod względem meczów w barwach reprezentacji Niemiec (150).

Kariera piłkarska

Kariera klubowa

Matthäus i Ulf Kirsten: zdobywcy tytułu najlepszego piłkarza Niemiec za rok 1990

Jest wychowankiem małego klubu FC Herzogenaurach z Bawarii, jednak już w wieku osiemnastu lat przeniósł się do znacznie bardziej utytułowanej Borussii Mönchengladbach. Już rok później - jako gracz pierwszej jedenastki - dotarł z nią do finału Pucharu UEFA, w którym Borussia przegrała w dwumeczu (3:2 i 0:1) z Eintrachtem Frankfurt. W zespole, prowadzonym wówczas przez młodego szkoleniowca, 35-letniego Juppa Heynckesa, grali m.in. Winfried Schäfer, Karl Del'Haye i kapitan Christian Kulik. W kolejnych latach zespół nie powtórzył tego osiągnięcia, a słabe występy w Bundeslidze (miejsca w środku tabeli) sprawiły, że Matthäus coraz bardziej zaczął się interesować zmianą otoczenia. W 1984 roku, po tym, jak Borussia osiągnęła dobre wyniki na koniec sezonu (III miejsce w lidze i finał Pucharu Niemiec), a zawodnik wystąpił na nieudanych Euro 1984, z propozycją transferu wystąpił Bayern Monachium.

Czteroletni okres, spędzony w Monachium, obfitował w trzy tytuły mistrza kraju oraz przegrany finał Pucharu Mistrzów. W maju 1987 roku Bayern, z Matthäusem w składzie, uległ 1:2 FC Porto. Partnerami Matthäusa, kapitana zespołu, byli wtedy m.in. Jean-Marie Pfaff, Andreas Brehme i Karl-Heinz Rummenigge, a na ławce szkoleniowej siedział Udo Lattek. Puchar Mistrzów jest jednym z nielicznych trofeów, jakie nie znalazły się w kolekcji Niemca. Drugi raz w finale tej imprezy wystąpił w 1999 roku, w wieku 38 lat. Tym razem Bayern również przegrał 1:2 (z Manchesterem United), chociaż do 91 minuty prowadził 1:0. Kiedy w ostatnich sekundach meczu padały zwycięskie bramki, Matthäusa nie było już na boisku. W czasie drugiej przygody z Bayernem (w latach 1992-2000) udało mu się za to wywalczyć Puchar UEFA: w maju 1996 roku po zwycięstwie w dwumeczu z Girondins Bordeaux (2:0 i 3:1). Matthäus, tak jak dziewięć lat wcześniej, był kapitanem zespołu, a trenerem zaś Franz Beckenbauer, nazywany przez niego przyjacielem i mistrzem. W tym okresie do kolekcji trofeów dołożył także cztery tytuły mistrza Niemiec.

W międzyczasie, czyli w latach 1988-1992, występował w Interze Mediolan, zdobywając z nim mistrzostwo i Superpuchar Włoch oraz Puchar UEFA. Jako zawodnik Interu został wybrany na najlepszego piłkarza Europy i najlepszego sportowca świata (1991), a także najlepszego piłkarza świata (1990). W zespole, trenowanym przez Giovanniego Trapattoniego, był częścią tzw. niemieckiego tercetu, który - oprócz niego - tworzyli Jürgen Klinsmann i Andreas Brehme.

Piłkarską karierę zakończył w 2000 roku, w barwach amerykańskiego MetroStars.

Kariera reprezentacyjna

Matthäus jako reprezentant Niemiec, 2000

Dziewiętnastoletni Matthäus został powołany przez Juppa Derwalla do kadry na Euro 1980. Na tej imprezie rozegrał swój pierwszy mecz w reprezentacji Niemiec: 14 czerwca w zwycięskim 3:2 spotkaniu grupowym z Holandią w 75 minucie zmienił na boisku Bernarda Dietza. Chociaż w kolejnych spotkaniach już nie wystąpił, to mógł świętować sukces drużyny, która po raz drugi w historii zdobyła tytuł mistrza Europy.

Na kolejny występ w kadrze czekał do listopada 1981 roku. W kolejnych miesiącach grał tylko w spotkaniach towarzyskich. Mimo to Derwall powołał go - znowu jako rezerwowego - na następny turniej, Mundial 1982. Matthäus zagrał w dwu grach grupowych: przeciw Chile (4:1) i Austrii (1:0). W obu wchodził z ławki rezerwowych, zmieniając odpowiednio Paula Breitnera i Karla-Heinza Rummenigge. Po raz kolejny mógł jednak cieszyć się z dobrego występu zespołu: Niemcy po porażce w finale z Włochami wywalczyli wicemistrzostwo świata.

Dopiero po tym turnieju awansował do pierwszej jedenastki. Występował w niej aż do 2000 roku, z prawie czteroletnią przerwą między 1995 i 1998 rokiem. Do 1995 roku wywalczył wicemistrzostwo (1986) i mistrzostwo świata (1990), a także brał udział - jako kapitan - w Euro 1988 (półfinał) i Mundialu 1994 (ćwierćfinał). Z udziału w Euro 1992 wyeliminowała go ciężka kontuzja.

Matthäus strzela gola Borisławowi Michajłowowi z rzutu karnego, mecz Niemcy-Bułgaria, Mundial 1994. Obaj zawodnicy spotkali się szesnaście lat później, kiedy Michajłow, jako prezes BFS, powołał Matthäusa na stanowisko selekcjonera reprezentacji Bułgarii.

Po Mundialu 1994 popadł jednak w konflikt z selekcjonerem Bertim Vogtsem. Według niektórych komentatorów osobą, która przyczyniła się do jego eskalacji był Jürgen Klinsmann, który także nie lubił Matthäusa i już wcześniej doprowadził do odsunięcia go z funkcji kapitana Bayernu Monachium. W efekcie Matthäus przez prawie cztery lata nie otrzymywał powołań do kadry. Ominął go w ten sposób udział w Euro 1996, na którym Niemcy zdobyli mistrzostwo Europy.

Kolejne lata upłynęły pod znakiem powrotów do kadry. Vogts pogodził się z nim i powołał go ponownie w maju 1998 roku, po tym jak urazu doznał dotychczasowy podstawowy libero, Olaf Thon. Miesiąc później 37-letni Matthäus po raz piąty zagrał w mistrzostwach świata. Powrót nie był udany: Niemcy po porażce 0:3 z Chorwacją odpadli już w ćwierćfinale. Jednak, mimo porażki, dla Matthäusa liczyło się to, że pobił rekord występów w mundialach: rozegrał w nich dwadzieścia pięć spotkań i do dziś jest liderem tej klasyfikacji. Po meczu z Chorwacją po raz kolejny ogłosił zakończenie reprezentacyjnej kariery.

Jednak szybko dał się namówić Erichowi Ribbeckowi i znalazł się w kadrze najpierw na Puchar Konfederacji 1999, a następnie na Euro 2000. W wieku 39 lat wystąpił we wszystkich spotkaniach Niemców na tym ostatnim turnieju, jednak ich gra była jeszcze mniej skuteczna niż na mistrzostwach świata. Podopieczni Ribbecka odpadli już po fazie grupowej. Ich ostatni mecz w tym turnieju był jednocześnie sto pięćdziesiątym (i ostatnim) w kadrze dla Matthäusa. Mimo tego rekordu, zawodnik żałował, że zgodził się na propozycję Ribbecka. Nie tylko dlatego, że Niemcy zagrały słabo, ale także dlatego, że po mistrzostwach został oskarżony o prowokowanie konfliktów w drużynie. Jednak nieoczekiwanie wziął go wtedy w obronę ówczesny kanclerz Niemiec, Gerhard Schröder, który przypomniał, że krytykowany zawodnik dziesięć lat wcześniej był najlepszym piłkarzem świata.