Lucjusz Juniusz Brutus - Polski Serwis Naukowy

Brutus (po prawej) na denarze z roku 54 n.e.

Liktorzy sprowadzają do domu synów Brutusa (obraz Jacques-Louisa Davida, 1789)

Lucjusz Juniusz Brutus (Lucius Iunius Brutus) – półlegendarny rzymski patrycjusz.

Według legendy król Tarkwiniusz Pyszny zgładził ojca i starszego brata Brutusa, natomiast Lucjusz uniknął takiego losu udając głupca, stąd przydomek Brutus – tępy. Wysłany wraz z synami królewskimi do wyroczni Apollina w Delfach, których zadaniem było nakłonienie kapłana, by oznajmił im, w imieniu bóstwa, który z braci zostanie królem. Kapłan, odpowiedział: „ten, który pierwszy wyciśnie pocałunek na obliczu matki”. Brutus nagle upadł na ziemię, czym rozweselił królewiczów — „nie będziemy się sprzeczać — rzekł jeden z nich drugiemu — wrócimy razem do Rzymu i za pomocą losów rozstrzygniemy, który z nas ma pocałować naszą matkę”. Lecz Brutus upadłszy, jakby niechcący, wycisnął nieznacznie pocałunek na obliczu Matki-Ziemi. Zbrodnie Tarkwiniuszy – ojca i jego dwóch synów, wywołały powstanie ludu, podburzanego przez Brutusa, dla którego czarę goryczy przepełnił gwałt dokonany przez Sekstusa, syna Tarkwiniusza na Lukrecji, żonie Tarkwiniusza Kollatyna, a krewniaczce Brutusa. Lukrecja znana powszechnie z cnoty, nie mogąc znieść hańby popełniła samobójstwo - przeszyła swoją pierś sztyletem.

Tarkwiniusz Pyszny, Lucius Tarquinius Superbus (żył na przełomie VI i V wieku p.n.e). Według przyjętej tradycji siódmy ostatni król rzymski pochodzenia etruskiego (535 p.n.e.-509 p.n.e.). Syn lub wnuk Tarkwiniusza Starszego, ożenił się z córką Serwiusza - Tulią.

Decimus Juniusz Brutus, Decimus Iunius Brutus (85 p.n.e. - 43 p.n.e.), oficer i adiutant Juliusza Cezara. W 44 p.n.e. brał udział w spisku na jego życie jako jeden z zamachowców. W 43 p.n.e. walczył przeciwko Markowi Antoniuszowi w bitwie pod Mutiną. Po przegranej bitwie został z jego rozkazu zamordowany.

W 509 p.n.e. Brutus jako przywódca powstania przeciw Tarkwiniuszowi, doprowadził do wypędzenia króla (ten, chcąc wrócić do Rzymu, znalazł wrota miasta przed sobą zamknięte).

Na miejsce monarchii wprowadził republikę – oddając władzę Senatowi, w skład którego wchodziło dwóch corocznie wybieranych konsulów. Na pierwszych konsulów comitia centuriata wybrało Brutusa i Lucjusza Tarkwiniusza Kollatyna. Długo jescze musiał on stawiać czoła spiskowcom, którzy chcieli przywrócenia Tarkwiniusza na tron, do spiskowców należeli również jego synowie Tytus i Tyberiusz. Za zasługi Rzymianie wystawili mu posąg na Kapitolu.

Patrycjusze (łac. patres - ojcowie) to uprzywilejowana, wyższa warstwa społeczna, która pojawiła się w okresie republiki, w starożytnym Rzymie. Posiadali pełne prawa polityczne (do pewnego momentu) i wyłączność na obejmowanie urzędów. Wywodzili się oni z zamożnych rodzin. Początkowo prawdopodobnie potomkowie arystokracji rodowej (zamknięta liczba rodów - "gentes"), która we wczesnym okresie państwa (okres królewski i wczesnej republiki) cieszyła się pełnią praw politycznych.

Republika rzymska – państwo powstałe w starożytnym Rzymie, istniejące w latach 509 p.n.e.–27 p.n.e., które rozwinęło się z niewielkiego, monarchicznego państwa-miasta w środkowej części Półwyspu Apenińskiego do największej potęgi świata antycznego kontrolującej cały basen Morza Śródziemnego, po czym przekształciło się w cesarstwo rzymskie.

Jego potomkiem był Marek Juniusz Brutus, jeden z zabójców Juliusza Cezara.

Zobacz też

Decimus Juniusz Brutus

Gnejusz Marcjusz Koriolan

Marek Juniusz Brutus

republika rzymska

Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
Lucjusz Juniusz Brutus