Lucky Luciano

Charles "Lucky" Luciano, właściwie Salvatore Lucania (ur. 24 listopada 1897 w Lercara Friddi na Sycylii, zm. 26 stycznia 1962 w Neapolu) − amerykański gangster włoskiego pochodzenia, uważany za twórcę nowoczesnej przestępczości zorganizowanej w Stanach Zjednoczonych tzw. Narodowego Syndykatu.

Biografia

Urodził się w Lercara Friddi 26 km na wschód od Corleone na Sycylii. Miał czworo rodzeństwa (dwóch braci i dwie siostry); Bartolomeo (ur. 1890), Giuseppe (ur. 1898), Filippia (ur. 1901) i Concetta (ur. 1903).

Kiedy miał 10 lat, jego rodzice Antonio and Rosalia Lucania wraz z dziećmi wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych w czasie tzw. Wielkiej Emigracji. Widok Statuy Wolności stojącej u wrót nowego, lepszego świata musiał wywrzeć na młodym Luciano niebagatelne wrażenie i chęć osiągnięcia czegoś wielkiego.

Pobyt w USA rozpoczął nie za dobrze. W 1907 roku za włamanie został aresztowany, w tym samym roku wymuszał w szkole po kilka centów od każdego ucznia, któremu oferował „ochronę” przed pobiciem, głównie żydowskim dzieciakom, które były obiektem ataków ze strony włoskich i irlandzkich rówieśników. W razie odmowy zapłacenia okupu – bił kolegów wraz ze swoimi kolegami z gangu. Okres ten jest dla Luciano zaprawą w przestępczym rzemiośle.

Pewnego dnia jeden z uczniów odmówił płacenia haraczu gangowi "szczęściarza" – jest to Żyd polskiego pochodzenia Meyer Lansky, którego odwaga i sprzeciw wywarły na Luciano spore wrażenie. Tym samym jest to początek najtrwalszej przyjaźni w historii amerykańskiej mafii.

W wieku 18 lat Luciano został aresztowany i skazany na pół roku za handel heroiną i morfiną. W 1916 roku wraz Meyerem Lanskim, Bugsym Siegelem (socjopatycznym mordercą, bliskim przyjacielem Lanskiego), a także Frankiem Costello przystał do Five Points Gang. Już wówczas podejrzewany przez policję o szereg zabójstw, których prawdopodobnie był zleceniodawcą, a które w jego imieniu wykonywał Siegel. Okres ten był dla Luciano i jego ekipy wdrapywaniem się w przestępczej hierarchii. Luciano, Lansky i Costello byli w owym czasie „wychowankami” Arnolda Rothsteina – to od niego poznali tajniki świata przestępczego (min. korumpowanie sędziów, prokuratorów i policjantów).

Z czasem dzięki roztropności, ostrożności i kontaktom Costello, geniuszowi finansowemu Lanskiego, bezwzględności Siegela, a także własnej charyzmie i dalekowzroczności ekipa Luciano stała się zauważalna w całym Nowym Yorku a o jej przyłączenie do własnych rodzin zaczęli zabiegać Giuseppe "Joe Boss" Masseria oraz Salvatore Maranzano; Maranzano przebywał w Nowym Jorku w 1918, 1925 i 1927 roku, kiedy to ostatecznie osiadł – jako wysłannik bossa sycylijskiej mafii, Don Vito Cascio Ferro.

W wieku lat 23, w 1920 roku przyłączył się do największej przestępczej rodziny w USA – do rodziny kierowanej przez Giuseppe "Joe Boss" Masserię. Wynikało to z faktu, że pozycja gangu Luciano nie była jeszcze na tyle silna i wpływowa, musiał się jeszcze liczyć z dwoma dominującymi na arenie półświatka nowojorskiego wrogimi sobie bossami – Maranzanną i Masserią, których osobiście nie cierpiał (pogardliwie nazywani byli Wąsatymi Piotrkami). Luciano snuł już własne plany (razem z Lanskim) zreorganizowania mafii amerykańskiej. Byli obaj zwolennikami nowej formy zorganizowanej przestępczości na terenie Stanów Zjednoczonych (wieloetniczne gangi, które pod względem struktury i organizacji miały odbiegać od Starej Mafii amerykańskiej utworzonej na wzór sycylijskiej). Uczestniczył w obradach słynnej Konferencji w Atlantic City, obok Lanskiego i Jognny'ego Torrio był jej głównym rozgrywającym.

W tym czasie, w 1929 roku Masseria rozpoczął wojnę z przywódcą znanej brooklyńskiej rodziny mafijnej – Salvatore Maranzano. Wojna ta przeszła do historii jako Wojna Castellammarese (z ang. Castellammarese War) i trwała ponad 2 lata. W trakcie jej trwania Luciano potajemnie – za plecami 'Joe Bossa' – skupił wokół siebie gangsterów tzw. Young Turks niezadowolonych ze sposobu prowadzenia mafijnych interesów przez ówczesnych dwóch głównych bossów. Przy okazji liczył, że obaj prędzej czy później staną ofiarami tej wojny. Jednakże końca jej nie było widać i obaj nadal żyli. Wówczas Luciano razem z innymi żydowskimi gangsterami (m.in. Lanskim i Siegelem) wdrożył plan działania, który przewidywał w pierwszej kolejności wyeliminowanie Masserii. Stało się to 15 kwietnia 1931 roku. "Joe Boss" został zastrzelony przez czterech napastników: Vito Genovese, Joego Adonisa, Alberta Anastasia i Bugsy'ego Siegela w restauracji na Coney Island. Maranzano został zwycięzcą i ogłosił się szefem wszystkich szefów. Panowanie jego nie trwało zbyt długo. Luciano zlecił następnie zabicie Maranzano, zabójstwa dokonali wynajęci 'cyngle' od Lanskiego (10 września 1931 roku).

Po zakończonej Wojnie Castellammarese doprowadził do zniesienia stanowiska Bossa nad bossami Capo di tutti capi, podzielił nowojorski półświatek przestępczy na Pięć Rodzin. Stanął wówczas na czele jednej z nich (obok Rodziny Mangano, Rodziny Bonanno, Rodziny Gagliano i Rodziny Profaci). Intronizacja Luciano na przywódcę nowoczesnej mafii amerykańskiej odbyła się jesienią 1931 roku w chicagowskim Blackstone Hotel, z kraju przybyły liczne delegacje. Al Capone pełnił rolę gospodarza – był jeszcze szefem mafii chicagowskiej, ale w tym czasie toczył się proces przeciwko niemu (niepłacenie podatków).

Będąc wówczas najpotężniejszym gangsterem, przy wydatnej pomocy Lanskiego, znacznie rozszerzył przestępczą działalność na inne miasta USA, a także na Kubę. Stworzył także specjalny oddział egzekucyjny nazwany potem przez dziennikarzy Murder Incorporated pod kierownictwem Alberta Anastasii (zwanego Lord High Executioner lub Kapelusznikiem) przeznaczony do likwidacji gangsterów, którzy zdradzili lub z innych przyczyn popadli w niełaskę Murder, Inc. Nie było jej wolno stosować natomiast do likwidacji urzędników, policjantów czy polityków lub dziennikarzy. Luciano uważał bowiem, że zabójstwa takich ludzi mogą zwrócić zbyt wielką uwagę władz i opinii publicznej na przestępczość zorganizowaną.

Skazanie w 1936 roku

Oficjalnie na czele rodziny mafijnej stał do roku 1936, kiedy to został skazany min. za sutenerstwo na 30 do 50 lat więzienia i umieszczony w ciężkim więzieniu Clinton Correctional Facility w Dannemora, w stanie Nowy Jork. Wielu członków świata przestępczego uważało, że cała sprawa został ukartowana przez prokuratora stanowego Thomasa E. Deweya.

Luciano na swojego następcę wskazał Franka Costello. Inny czołowy boss Vito Genovese miał problemy z wymiarem sprawiedliwości (groził mu zarzut zabójstwa) i musiał uciekać do Włoch.

czytaj dalej: [2], [3]