Ludolfingowie - Polski Serwis Naukowy

Ludolfingowie (niem. Liudolfinger) - dynastia władców Niemiec w latach 866-1024 i cesarzy, panujących w Świętym Cesarstwie Rzymskim w latach 962-1024.

Dzieje dynastii

Założycielem dynastii był Ludolf (zm. 866) książę Saksonii. Od jego imienia pochodzi nazwa dynastii, zwanej także czasami saską. Jego wnuk Henryk I Ptasznik (zm. 936) został wybrany w 919 na króla niemieckiego. Jego syn Otton I Wielki (zm. 973) w 962 został koronowany na cesarza. Niektórzy historiografowie uważają tę datę za początek Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego , (niem.) Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation, łac. Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicæ ,Sacrum Imperium 1157 , Sacrum Romanum Imperium - pierwsza wzmianka 1254, do 1512 Święte Cesarstwo Rzymskie, niem. Heiliges Römisches Reich , (łac.) Sacrum Romanum Imperium , nazwa odwołująca się do idei jak i tworu politycznego średniowiecznej i wczesnonowożytnej Europy.

Augsburg to miasto na prawach powiatu w Niemczech, w Bawarii, na południu kraju. Leży nad rzeką Lech, na przedgórzu alpejskim na wysokości 489 m n.p.m.

Ostatnim z głównej linii był Otton III (zm. 1002). Dążył do stworzenia uniwersalistycznego imperium obejmującego wszystkie kraje chrześcijańskiej Europy. Władca słowiańskiej części wg tej koncepcji miał być polski książę Bolesław I Chrobry. Spotkał się z nim przy okazji pielgrzymki do grobu św. Wojciecha w Gnieźnie w 1000. Ustanowiono tam (w porozumieniu z papieżem) m.in. samodzielną organizację kościelną z arcybiskupstwem w Gnieźnie.

Henryk II Kłótnik (niem. Heinrich II. der Zänker) (ur. 951, zm. 28 sierpnia 995 w Gandersheim) – książę bawarski (955-976 i 985-995) z dynastii Ludolfingów. Syn i następca Henryka I.

Ludolf (ur. ok. 806 - zm. 866), hrabia Saksonii od ok. 840 i książę Saksonii Wschodniej (dux orientalis Saxonum) od ok. 850, założyciel dynastii Ludolfingów.

Po śmierci Ottona III tron przejął Henryk II Święty z linii bawarskiej. Boczna linia rodu panowała w Bawarii w latach 947-1017 (z przerwami). Wywodziła się od Henryka I, brata cesarza Ottona I. Henryk IV (zm. 1024) został wybrany na króla niemieckiego jako Henryk II (od 1014). Wraz ze śmiercią jego brata Brunona, biskupa Augsburga w 1029 wygasła dynastia. Tron niemiecki przypadł dynastii salickiej.

Otton I Wielki (ur. 23 listopada 912, zm. 7 maja 973 w Memleben) – książę Saksonii 936–961, król niemiecki od 936 i cesarz rzymsko-niemiecki od 962, z dynastii Ludolfingów.

Cesarstwo Ottonów jest nieoficjalną nazwą jakiej używa się na określenie Świętego Cesarstwa Rzymskiego pod rządami Ottona I, zwanego Wielkim (panował w latach 936-973) oraz jego syna (973-983) i wnuka (983-1002), którzy również nosili imię Otton. Okres Cesarstwa Ottonów charakteryzuje się wzmocnieniem władzy królewskiej i cesarskiej wobec niemieckich książąt plemiennych oraz uzależnieniem papieży od cesarza, co w praktyce oznaczało desygnowanie przez niego kandydatów do tronu papieskiego. W dobie Cesarstwa Ottonów nastąpiła także odbudowa karolińskiej idei uniwersalnej monarchii chrześcijańskiej Europy. Interweniując dwukrotnie na rzecz papieża ( w 951 i 961 roku) w ogarniętej politycznym chaosem Italii Otto I koronował się w Mediolanie na króla Longobardów, po czym upomniał się o koronę cesarską. Otrzymał ją w 962 roku w Rzymie z rąk papieża Jana XII. Dzięki odnowieniu cesarstwa powstało państwo nawiązujące do tradycji starożytnego Rzymu oraz imperium Karola Wielkiego.

Przedstawiciele dynastii

Władcy Saksonii i Niemiec

Ludolf, graf wschodniej Saksonii, zm. 866

Bruno, graf wschodniej Saksonii 864-880, syn Ludolfa

Otto I Znakomity, książę Saksonii 880-912, syn Ludolfa

Henryk I Ptasznik, książę Saksonii 912-936, król Niemiec 919-936, syn Ottona I Znakomitego

Otto I Wielki, książę Saksonii i Turyngii od 936, król Niemiec od 936, król Włoch od 961, cesarz 962-973, syn Henryka I

Otto II, król Niemiec i król Włoch od 961, cesarz 973-983, syn Ottona I

Otto III, król Niemiec od 983, cesarz 996-1002, syn Ottona II

Henryk II Święty – książę Bawarii (jako Henryk IV) od 995, król Niemiec i król Włoch od 1002, cesarz 1014-1024, prawnuk Henryka Ptasznika

Książęta Bawarii

Henryk I 947-955, syn Henryka Ptasznika

Henryk II Kłótnik 955-976, syn Henryka I

Otton I Szwabski 976-982, wnuk cesarza Ottona I

Henryk III Młodszy 983-985 (spoza dynastii)

Henryk II Kłótnik 985-995 (ponownie)

Henryk IV 995-1005, syn Henryka II Kłótnika (późniejszy król i cesarz Henryk II)

Książęta Szwabii

Ludolf 948-957 (syn Ottona I Wielkiego)

Otto I 973-982 (syn)

Zobacz też

władcy Niemiec

cesarstwo Ottonów

Linki zewnętrzne

Genealogia dynastii w M.Marek, Genealogy.Eu. [dostęp 24 września 2008].

W. Dworzaczek, Genealogia, cz.2: Tablice, Warszawa 1959, tabl.43.