Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Ludwik Pasteur
Ludwik Pasteur, francuski chemik i biolog, jest powszechnie uważany za najważniejszą postać w historii medycyny. Pasteur dokonał wielu odkryć naukowych, ale zasłynął przede wszystkim jako rzecznik zakaźnej teorii c...
 
400. rocznica hołdu lennego elektora Jana Zygmunta Hohenzollerna
Elektor brandenburski Jan Zygmunt Hohenzollern złożył 16 listopada 1611 roku przed stołecznym kościołem św. Anny hołd lenny z Prus Książęcych królowi Zygmuntowi III Wazie. W tym roku mija 400 lat od tego wydarzenia. Po porażce poniesionej w wojnie z Rzeczpospolitą...
 
Zdaniem naukowców leczenie przeciwretrowirusowe HIV lepiej zacząć wcześniej niż później
Nowe badania pokazują, że pacjenci zakażeni HIV-1 powinni być wcześniej poddawani złożonej terapii przeciwretrowirusowej (cART). Na dzień dzisiejszy próg liczby komórek T (białych krwinek) wykorzystywany do określania, kiedy należy rozpocząć terapię przeciwretrowirusową jest ustalony zb...
 
Marcin Zaborski autorem najlepszej pracy doktorskiej z politologii
Dr Marcin Zaborski z Instytutu Politologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie został laureatem konkursu na najlepszą pracę doktorską w Polsce z zakresu nauk politycznych za rok 2009. Nagrodę przyznał Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Nauk Poli...
 
Kandydat w konkursie Popularyzator Nauki 2011 - Marcin Włodarczyk
Prezentowanie nowatorskich konstrukcji polskich naukowców to sposób Marcina Włodarczyka z Centrum Innowacji i Transferu Technologii Politechniki Śląskiej na popularyzację nauki. To dzięki jego zaangażowaniu elektryczny bolid skonstruowany przez studentów trzech wyd...

Reklama:


Ludwik Decjusz

Czy wiesz że...?
Habsburgowiedynastia niemiecka (von Habsburg). Założycielem dynastii był Guntram Bogaty (X wiek). Nazwa rodziny wywodzi się od pierwszej posiadłości rodu, zamku Habsburg (niem. Habichtsburg znaczy Jastrzębi Gród, Zamek Jastrzębia) położonego w kantonie Aargau w Szwajcarii. Przedstawiciele dynastii panowali m.in. w krajach niemieckich i włoskich, Świętym Cesarstwie Rzymskim, Czechach, Hiszpanii, Portugalii, Burgundii, na Węgrzech (a co za tym idzie także w Chorwacji) i w Siedmiogrodzie, w Niderlandach, na Śląsku oraz hiszpańskich i portugalskich koloniach w Azji i obu Amerykach. Dynastia w linii męskiej wygasła w 1740. Ostatnia z rodu Maria Teresa Habsburg wraz z mężem cesarzem Franciszkiem I Lotaryńskim założyła nową dynastię Habsbursko-Lotaryńską.

Wieliczkamiasto powiatowe w województwie małopolskim, w powiecie wielickim, siedziba władz gminy miejsko-wiejskiej Wieliczka oraz władz powiatu. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa krakowskiego. Według danych z 30 czerwca 2009 miasto miało 19 753 mieszkańców. Powierzchnia miasta wynosi 13,41 km².

Kraków – i pod względem powierzchni. Jedno z najstarszych miast Polski, o ponad tysiącletniej historii. Kraków posiada wartościowe zabytki architektury, działa w nim wiele instytucji i placówek kulturalnych.

Justus Ludwik Decjusz (ur. ok. 1485 w Wissembourgu, zm. 26 grudnia 1545), znany także jako Jost Ludwig Dietz, Just, Jodocus Ludovicus Decius, Ludwik Decjusz Jodok – pochodzący z Alzacji krakowski dyplomata, historyk, ekonomista, finansista i sekretarz króla Zygmunta Starego, później jego doradca i zwierzchnik mennic koronnych.

Dyplomata lub przedstawiciel dyplomatyczny (ang. diplomatic representative, fr. représentant diplomatique, niem. diplomatischer Vertreter) – oficjalny przedstawiciel państwa za granicą, czyli zatrudniony w dyplomacji.

Stowarzyszenie Willa Decjusza − stowarzyszenie naukowo-kulturalne założone w 1996 roku. Nazwa pochodzi od Willi Decjusza, renesansowego pałacyku na krakowskiej Woli Justowskiej, zbudowanego w 1535 roku przez Justusa Ludwika Decjusza. Od 20 lutego 2007 roku stowarzyszenie jest organizacją pożytku publicznego.

Życiorys

Syn Jakuba, burmistrza rodzimego Wissembourga. Nigdy nie ukończył studiów wyższych. W wieku 15 lat opuścił swój kraj i osiadł na Morawach, gdzie parał się kupiectwem, zajmował się problemami górnictwa i sprawami monetarnymi. Rok 1507 spędził w w Tyrolu, skąd wyruszył na Węgry, by na przełomie 1507/1508 przybyć do Krakowa. Początkowo był protegowanym, sekretarzem i współpracownikiem Jakuba Bonera, królewskiego bankiera, twórcy i zarządcy żup solnych Wieliczki i Bochni. Będąc człowiekiem wszechstronnie utalentowanym i wytrawnym dyplomatą, Justus Decjusz w krótkim czasie stał się w Krakowie bardzo wpływową postacią, cieszył się także szacunkiem i przyjaźnią najwybitniejszych humanistów Europy, m.in. Marcina Lutra i Erazma z Rotterdamu. Bliskie stosunki łączyły go z dworem Habsburgów.

Marcin Luter (niem. Martin Luther, ur. 10 listopada 1483 r. w Eisleben, zm. 18 lutego 1546 r. tamże) – niemiecki reformator religijny, teoretyk i inicjator reformacji, mnich augustiański, doktor teologii. Autor 95 tez potępiających praktykę sprzedaży odpustów, w których odrzucał możliwość kupienia łaski Bożej.

Wola Justowska - obszar Krakowa wchodzący w skład Dzielnicy VII Zwierzyniec, dawna wieś (do XVI wieku Wola Chełmska) ulokowana między tzw. przełęczą Przegorzalską znajdującą się między Sikornikiem (Wzgórzem św. Bronisławy - 297 m n.p.m.), Pustelnikiem (362 m n.p.m.) w Lesie Wolskim i Rudawą. Od wschodu graniczy ze Zwierzyńcem, od południa z Przegorzałami, zaś od zachodu z Chełmem. Stanowiła własność Chełmskich, Kmitów. Około 1528 r. Wolę Chełmską kupił Justus Ludwik Decjusz, dyplomata, historyk, sekretarz Zygmunta I Starego, i od jego imienia przyjęła się pierwotna nazwa Wola Decjuszowa, a następnie Wola Justowska.

W roku 1528 Justus Decjusz zakupił część Przegorzał i Wolę Chełmską pod Krakowem (obecnie dzielnica miasta nazywana Wolą Justowską), i przy pomocy włoskich architektów wybudował tam podmiejską willę. Rezydencja była gotowa w roku 1535, stając się miejscem spotkań przedstawicieli różnych narodowości i kultur, wymiany poglądów i twórczej konfrontacji przekonań.

Europaczęść świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.

Alzacja (fr. Alsace, niem. Elsass, al. Elsàss) – kraina historyczna i region administracyjny we Francji, położony w północno-wschodniej części kraju nad Renem. Składa się z dwóch departamentów: Dolny Ren na północy oraz Górny Ren na południu. Historyczna Alzacja obejmowała jeszcze niewielki obszar wokół miasta Belfort, który obecnie tworzy departament Territoire-de-Belfort.

Obecnie w kompleksie historycznym Willa Decjusza prowadzi działalność Stowarzyszenie w którego skład wchodzą znane osobistości ze świata nauki, gospodarki i kultury.

Twórczość

Jest autorem 3-tomowego dzieła O starożytności Polaków (De vetustatibus Polonorum). W utworze tym, pisanym świetną, humanistyczną łaciną, Decjusz wiąże najdawniejsze dzieje Polski z obrazem początkowych dziejów narodów Europy. Powołując się na nieistniejące dzieła bądź falsyfikaty, Alzatczyk skomponował długą listę królów sarmackich, rzekomo władców Sarmatów od których pochodzili Polacy.

Mennica to zakład zajmujący się produkcją (biciem) monet, medali oraz stempli. Pojęcie mennicy jest z reguły utożsamiane z pojęciem mennicy państwowej mającej monopol na bicie monet obiegowych i medali oraz odznaczeń państwowych.

Zygmunt I Stary, lit. Žygimantas Senasis, biał. Жыгімонт Стары (ur. 1 stycznia 1467 w Kozienicach, zm. 1 kwietnia 1548 w Krakowie) – od 1506 król polski i wielki książę litewski. Przedostatni z dynastii Jagiellonów na tronie polskim.

Najważniejszym jego dziełem jest Księga o czasach króla Zygmunta, będąca podstawowym źródłem historycznym o panowaniu Zygmunta I Starego do 1516 r. Opierał się w swej pracy na własnych obserwacjach, osobistych notatkach i trudnych do ustalenia źródeł obcych. Szczególny walor mają w niej opisy wojen Polski z Rosją (bitwa pod Orszą 1514) i Tatarami krymskimi (bitwa pod Łopusznem 1512), oraz Zjazdu wiedeńskiego (1515). Zawarł też w niej epizod z historii swojego rodzinnego miasta, Wissenburgu, krótki zarys granic Rzeczypospolitej, zamieszkujących go różnych narodach, wyznaniach, zainteresowaniach i przywarach szlachty polskiej oraz charakterystykę postaci Zygmunta I Starego.

Bochniamiasto i gmina w południowej Polsce, w województwie małopolskim, siedziba powiatu bocheńskiego. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa tarnowskiego.

Erazm z Rotterdamu (łac. Desiderius Erasmus Roterodamus, właściwie Gerrit Gerritszoon [Gerhard Gerhardson], urodzony 27 lub 28 października 1467 roku w Rotterdamie, zmarł 12 lipca 1536 w Bazyleiholenderski filolog, filozof, pedagog, jeden z czołowych humanistów renesansu (książę humanistów), propagator kultury antycznej, pisarz, myśliciel chrześcijański, katolicki duchowny (oskarżony o herezję). Głosił, że człowiek z natury jest dobry, zło zaś pochodzi z niewiedzy.

Przed przyszłym dziejopisarzem stawiał następujące zadania w jego pracy badawczej: trzymanie się prawdy historycznej, obiektywizm, wykorzystywanie różnych źródeł i krytyczny do nich stosunek, dbałość o formę stylistyczną i językową dzieła.

Ważniejsze utwory

  • Diarii et earum quae memoratu digna in splendidissimis... Sigismundi... et... Bonae...nuptiis gesta, Kraków 1518, drukarnia H. Wietor, (pt. "Nuptiarum Sigismundi regis et Bonae reginae Poloniae descriptio", Acta Tomiciana, t. 4, 1855)
  • De vetustatibus Polonorum liber I; de Jagellonum familia liber II; de Sigismundi regis temporibus liber III, wyd. wraz z: Miechowita Chronica Polonorum, Kraków 1521, drukarnia H. Wietor, (przedr. J. Pistoriusz Polonicae historiae corpus, t. 2, Bazylea 1582; cz. 3, powst. 1517-1521, wyd. kryt. W. Czermak, Kraków 1901, BPP nr 31), przekł. polski: całość (cz. I-III), J. Łoziński, poł. XIX w., niewydany rękopis: Ossolineum, sygn. 6118/II, (dzieło historyczne: cz. I do objęcia tronu przez Władysława Jagiełłę, cz. II panowanie Jagiellonów do Aleksandra włącznie, cz. III ważne źródło do pierwszych lat panowania Zygmunta Starego po rok 1516)
  • De monete cussione ratio, powst. koniec 1525, z rękopisu wraz z przekł. polskim ogł.: J. Dmochowski M. Kopernika rozprawy o monecie oraz J. L. Decjusza traktat o biciu monety, Warszawa 1926
  • Sendbrief von der grossen Schlacht, 1527, (list do W. Weydolta w Norymberdze, Kraków, 21 lutego 1527, opisujący zwycięstwo K. Ostrogskiego nad Tatarami w 1527)
  • Worumb das Geld im Lande teuer wurde, traktat powst. w 1532-1533, niewydany, rękopis Archiwum w Tybindze, (z dawn. Herzogliches Briefarchiv w Królewcu, t. 4, 23, 25), mikrofilm w ośrodku mikrofilmów PAN
  • Listy i materiały

  • 2 listy do W. Ecka i M. Drzewickiego, Kraków, 15 lutego 1518, wyd. na początku dzieła: W. Eck Ad Sigismundum Regem... threni neglectae religionis, Kraków 1518
  • Do J. Dantyszka, Kraków: 11 sierpnia 1522; 25 kwietnia 1530; 9 maja 1532; 27 marca, 10 maja i 16 sierpnia 1533; 13 kwietnia 1534; wyd. Acta Tomiciana, t. 6 (1857), t. 12 (1906), t. 14 (1952), t. 15 (1957), t. 16 cz. 1 (1960)
  • Do Erazma z Rotterdamu, Kraków: 28 lutego 1528, 21 sierpnia 1534, ogł. K. Miaskowski "Erasmiana. Die Korrespondenz des Erasmus von Rotterdam mit den Polen (Beiträge und Untersuchungen). II", Jahrbuch f. Philosophie u. Speculative Theologie, Paderborn 1901
  • Do Posłów Stanów Pruskich, Gniezno, 28 kwietnia 1528, tekst polski przytacza H. Dunajewski "Mikołaj Kopernik. Studia nad myślą społeczno-ekonomiczną i działalnością gospodarczą", Warszawa 1957, PAN Zakład Nauk Ekonomicznych. Aneksy historyczno-źródłowe, s. 414-416, nr 8
  • Do Ferdynanda I, Kraków, 1 maja 1528, fragm. przytacza W. Pociecha "Królowa Bona (1494-1557). Czasy i ludzie Odrodzenia", t. 4, poz. 1958, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Wydział Historii i Nauk Społecznych, s. 333, przypis 16, autograf: Haus-, Hof- und Staatsarchiv w Wiedniu, sygn. Polonica fasc. I (1528), f. 44-45
  • Do M. Ferbera, Kraków: 1 kwietnia 1529, 8 kwietnia 1533, wyd. Acta Tomiciana, t. 11 (1901), t. 15 (1957)
  • Do Z. Herbersteina, Kraków, 6 maja 1533, wydano fragm.: W. Pociecha "Królowa Bona (1494-1557). Czasy i ludzie Odrodzenia", t. 4, poz. 1958, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Wydział Historii i Nauk Społecznych, s. 333, całość: Acta Tomiciana, t. 15 (1957)
  • Do księcia Albrechta, Kraków, 27 kwietnia 1540, ogł. T. Wotschke "Johann Laski, seine Kandidatur für den Posener Bischofsstuhl und sein Reinigungseid", Correspondenzblatt d. Vereins f. Geschichte d. Evangelischen Kirche Schlesiens 10 (1906), nr 1 i odb.
  • Od Erazma z Rotterdamu, wyd. w: Epistolarum opus, Bazylea 1538; listy: Bazylea, 24 października 1523; Fryburg, 22 sierpnia 1534; wyd. K. Miaskowski "Erasmiana. Die Korrespondenz des Erasmus von Rotterdam mit den Polen (Beiträge und Untersuchungen). II", Jahrbuch f. Philosophie u. Speculative Theologie, Paderborn 1901
  • Listy z 1524-1529, 1533-1534, od: J. Dantyszka, M. Ferbera, J. Łaskiego, P. Tomickiego, Zygmunta Starego, wyd. Acta Tomiciana, t. 7-11, t. 15 (1957), t. 16, cz. 1 (1960)
  • Epistola consiliariorum Prussie... de ratione restituende monete pruthenice, Gdańsk, 18 lipca 1526, (prawdopodobnie pióra M. Kopernika), fragm. przytacza H. Dunajewski "Mikołaj Kopernik. Studia nad myślą społeczno-ekonomiczną i działalnością gospodarczą", Warszawa 1957, PAN Zakład Nauk Ekonomicznych. Aneksy historyczno-źródłowe, s. 404-405, nr 2; rękopis Biblioteka Czartoryskich nr 259, s. 93-95
  • Od Zygmunta Starego, Wilno, 15 czerwca 1529, tekst polski przytacza H. Dunajewski "Mikołaj Kopernik. Studia nad myślą społeczno-ekonomiczną i działalnością gospodarczą", Warszawa 1957, PAN Zakład Nauk Ekonomicznych. Aneksy historyczno-źródłowe, s. 417-421, nr 9
  • Dokumenty różne z lat 1516-1531 (m.in. przywileje drukarskie), ogł. J. Ptaśnik "Cracovia impressorum XV et XVI saeculorum", Lwów 1922, Monumenta Poloniae Typographica XV et XVI Saeculorum, t. 1
  • Dekret królewski w sprawie zatargu między J. Decjuszem i Wawrzyńcem Międzyleskim, Kraków, 10 sierpnia 1521, wyd. W. Zakrzewski Powstanie i wzrost reformacji w Polsce 1520-1572, Lipsk 1870, s. 226-227
  • Dokument królewski, poświadczający dług J. L. Decjusza względem mennicy toruńskiej, Kraków, 20 grudnia 1532, wyd. Acta Tomiciana, t. 14 (1952), s. 830-831
  • Pokwitowanie pieniężne, Kraków, 12 maja 1535 (z podobizną podpisu); deklaracja podatkowa, Kraków, 4 maja 1538, wyd. T. Wierzbowski Materiały do dziejów piśmiennictwa polskiego, t. 1, Warszawa 1900
  • Przywilej królewski dotyczący żupy w Olkuszu, Wilno, 20 lipca 1555, ogł. H. Łabęcki Górnictwo w Polsce, t. 2, Warszawa 1841, s. 278
  • Mandat królewski dotyczący żupy ponikowskiej, Warszawa, 25 stycznia 1564, ogł. H. Łabęcki Górnictwo w Polsce, t. 2, Warszawa 1841, s. 286-287
  • Listy P. Tomickiego dotyczące J. L. Decjusza do: S. Borka, Iłża, 22 czerwca 1953; rady miasta Krakowa, Bodzentyn, 8 lipca 1533; Ottae de Chodecz, Bodzentyn, 8 lipca 1533; wyd. W. Pociecha Acta Tomiciana, t. 15 (1957), nr 327, 349, 350
  • Bibliografia

  • Aleksander Hirschberg, O życiu i pismach Justa Ludwika Decyusza. 1485-1545, Lwów 1874
  • Jodok Ludwik Decjusz – Księga o czasach króla Zygmunta, przekład zespołowy pod kierunkiem K. Kumanieckiego, wstęp T. Bieńkowski, „Biblioteka Meandra” 28, PWN, Warszawa 1960
  • Bibliografia Literatury Polskiej – Nowy Korbut, t. 2 Piśmiennictwo Staropolskie, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1964, s. 120-123
  • Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).






    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.