Małżeństwo

Dziadek Honoriusz II, czując nadchodzący koniec życia, postanowił ożenić wnuka z bogatą panną z koneksjami na dworze francuskim. Naradzając się z doradcami, wybrał Szarlotę Katarzynę de Gramont (1639-1678). Była ona córką Antoniego III, diuka de Gramont, Wielkiego Marszałka Dworu Ludwika XIV, króla Francji. Ślub Ludwika z Szarlotą Katarzyną odbył się w zamku Pau w prowincji Béarn 30 marca 1660 r. Ludwik XIV, król francuski, podarował parze na własność księstwo Valentinois w Delfinacie, księstwo Carladez w prowincji lyońskiej, markizat Baux i lordostwo (ordynację) Le Buis w Prowansji. Przynosiły one dochód 75 tys. liwrów rocznie. Małżonkowie zamieszkali w Paryżu.

Rządy w Monako

10 stycznia 1662 zmarł Honoriusz II, cierpiący na podagrę. Nowym księciem został wnuk Ludwik I, który przeniósł się z żoną i synem do Monako. Urodziła trzy córki, w odstępie corocznym. W 1666 żona wyjechała do Paryża. Zmęczyło jej monotonne życie w Monako. Prowadziła w stolicy swobodne życie. Była kochanką króla Ludwika XIV.

W armii królewskiej

Ludwik I pojechał do Hagi spotkać się z bratem żony Armandem, hrabią Guiche. Chciał z nim porozmawiać na temat zachowania żony. Szwagier służył w marynarce holenderskiej. Ludwik przyłączył się do niego. Popłynęli oni na statku „Duevenvoorde” do Dunkierki celem walki z flotą angielską. Obaj dzielnie walczyli, a ich okręt spalił się. Weszli w bieliźnie na pokład statku „Petite Hollande”. Nadal walczyli wraz z załogą okrętu, dopóki ich drugi statek nie zatonął. Ocaleli przez inny okręt holenderski. Po bitwie otrzymali od admirała gratulacje i nowe ubrania.

W marcu 1667 Ludwik I został pułkownikiem. Po powrocie do domu wystawił własny regiment i Kawalerię Monako. Brał udział jako dowódca w początkach wojny dewolucyjnej między Hiszpanią i Francją do maja 1668. Uczestniczył w oblężeniu Lille i Alost. Za zasługi wojenne został parem Francji 5 czerwca 1668.

Pobyt w Monako

Ludwik I wrócił z żoną do Monako. Szarlota Katarzyna de Gramont z powodu swojego zachowania znalazła się w izolacji od dworu. Małżonkowie przebywali w domu przez cztery lata. W 1672 doszło do ich separacji. Ludwik I wyjechał na wojnę, a żona ponownie zostawiła dzieci i wyruszyła do Paryża, gdzie zmarła na raka 4 czerwca 1678.

Podróże

Książę dzielił czas na służbę wojskową i podróże (Genua, Rzym, Wenecja i Londyn). W Rzymie spotkał Hortensję Mancini, diuszessę Mazarini, w której się zakochał. Pojechał za nią do Londynu i rywalizował o jej względy z Karolem II, królem Anglii i Szkocji. Po porażce o jej względy Grimaldi wyjechał z Anglii.

Pobyt w Paryżu

Po śmierci żony Ludwik I przyjechał do Paryża zająć się synem Franciszkiem Honoriuszem, który przebywał u rodziny Gramontów. Mieszkał przeważnie w Wersalu, przy zabudowaniach królewskich stajni. Pawilon odziedziczył po zmarłej żonie, która otrzymała go od króla Ludwika XIV. Otrzymał jeszcze w spadku jej dom w Saint-Germain. Grimaldi postanowił zabiegać o wyższą pozycję na dworze. Pragnął otrzymać nominację na ambasadora. Walka o pozycję na dworze trwała przez dziesięć lat. Zaaranżował ślub syna Antoniego z Marią de Lorraine, córką hrabiego Ludwika de Lorraine-Armagnac, bliskiego przyjaciela króla.

Ambasador w Rzymie

Cierpiał na reumatyzm i starzał się szybko. W 1698 po wielu latach spełniły się jego marzenia. Otrzymał nominację na ambasadora nadzwyczajnego Francji przy Stolicy Apostolskiej. Głównym jego zadaniem było uzyskanie poparcia papieża Innocentego XII w sprawie sukcesji tronu hiszpańskiego. Ludwik I wjechał do Rzymu z wielką pompą. Wydał na to swoją fortunę. Towarzyszyło mu trzech francuskich kardynałów w karocach z szóstką końmi podkutymi srebrnymi podkowami. Nie wiadomo, jak się przyczynił do realizacji planów króla francuskiego. Król Hiszpanii Karol II Habsburg słuchał się zdania papieża i wskazał na następcę wnuka Ludwika XIV.

Ludwik I zmarł w Rzymie w nocy z 2 na 3 stycznia 1701 na atak serca. Był prawie oślepły oraz unieruchomiony przez podagrę. Następcą został jego syn Antoni I.

Potomstwo

Ludwik I z żoną Szarlotą Katarzyną de Gramont (1639-1678) miał pięcioro dzieci:

Bibliografia

1. Brzeziński A. M., Historia Monako, [w:] Historia małych krajów Europy: Andora. Liechtenstein. Luksemburg. Malta. Monako. San Marino, pod red. J. Łaptosa, Ossolineum, Wrocław 2002, s. 410-412, ISBN 83-04-04590-7.
2. Edwards A., Ród Grimaldich z Monako, tłum. H. Wrońska-Zwolińska, Rachocki - s-ka, Pruszków 1995, s. 33-60, [455-556], ISBN 83-86379-02-2.