Ludwik Kamieniecki - Polski Serwis Naukowy

Ludwik Kamieniecki herbu Pilawa (ur. 1758 na Podolu – zm. 1816 Warszawa) – generał dywizji armii Księstwa Warszawskiego, zaufany, bliski współpracownik i towarzysz walk ks. Józefa Poniatowskiego. Mason.

Wychowywał sie na dworze Franciszka Potockiego w Krystynopolu. W l. 1778 – 1785 służył w wojsku saskim, po czym kupił patent kapitana w 14 regimencie koronnym im. Potockich. Szybko awansował przez kupno kolejnych szarż.

Uczestnik wojny polsko-rosyjskiej 1792. odznaczył się w bitwie pod Boruszkowcami, Zieleńcami i Włodzimierzem wołyńskim. Odznaczony Virtuti Militari i mianowany na pułkownika. W insurekcji kościuszkowskiej 1794 zastępował księcia Józefa Poniatowskiego na stanowisku dowódcy dywizji w obronie Warszawy. Generał z 1794. Po upadku powstania poza wojskiem.

14 Regiment Pieszy im. Potockich – jednostka wojskowa wchodząca w skład wojsk koronnych. Była to jednostka taktyczna składająca się z kilku kompanii piechoty, będąca odpowiednikiem późniejszego pułku piechoty.

Konfederacja Generalna Królestwa Polskiego – konfederacja przywracająca Królestwo Polskie, której powstanie ogłoszono na sesji Sejmu nadzwyczajnego Księstwa Warszawskiego 28 czerwca 1812. Na początku sesji sejmowej minister skarbu księstwa Tadeusz Matuszewicz miał powiedzieć: Powstanie więc Polska, co mówię? Jest Polska, a raczej nigdy ona być nie przestała.

Powrócił do wojska w 1807, czasowo szef sztabu armii Księstwa Warszawskiego, potem dowódca Brygady Piechoty, następnie gubernator Warszawy. Generał dywizji z 1810 roku. W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego.

W wyprawie na Moskwę 1812 dowódca (obok Dąbrowskiego i Zajączka) jednej z trzech dywizji (18.) V Korpusu Wielkiej Armii. Gubernator Grodna po zastąpieniu go na tym stanowisku przez Kniaziewicza.

1813 w kampanii niemieckiej ks. Józefa dowódca 1. Dywizji Piechoty VIII Korpusu, walczył pod Lipskiem. Ranny pod Lipskiem dostał się do niewoli rosyjskiej. Po uwolnieniu formalnie zaliczony do generalicji Królestwa Polskiego, ale ze względu złego stanu zdrowia do służby nie powrócił.

Karol Otto Kniaziewicz herbu własnego (ur. 4 maja 1762 w Asītes (Assieten) w ówczesnej Kurlandii – zm. 9 maja 1842 w Paryżu) – generał dywizji Wojsk Polskich, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej, jeden z dowódców Legionów Polskich we Włoszech, twórca i dowódca Legii Naddunajskiej, uczestnik kampanii napoleońskiej, działacz emigracyjny.

Order Virtuti Militari (łac. Cnocie wojskowej - (męstwu) dzielności żołnierskiej) – najwyższe polskie odznaczenie wojskowe (order), nadawane za wybitne zasługi bojowe. Jest najstarszym orderem wojskowym na świecie, spośród nadawanych do chwili obecnej. Ustanowiony przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego 22 czerwca 1792 dla uczczenia zwycięstwa w bitwie pod Zieleńcami, po rozpoczęciu wojny polsko-rosyjskiej przeciwko konfederacji targowickiej, w obronie Konstytucji 3 Maja.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Virtuti Militari (1792) i Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej.

Bibliografia

H. P Kosk Generalicja polska t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998

Przypisy

Dziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 7, s. 57.