Ludwik Królikowski (ur. 16 sierpnia 1799 roku w Piotrkowicach koło Kielc, zm. 1878-1881? w Ameryce) – polski publicysta i poeta, wydawca i redaktor Polski Chrystusowej. Przedstawiciel polskiego mesjanizmu. Komunista i myśliciel religijny.

Biografia

Królikowski urodził się 16 sierpnia 1799 roku w Piotrkowicach koło Kielc jako syn chłopa Józefa, czynszownika hr. Stanisława Tarnowskiego. Uczył się w gimnazjum w Kielcach, w latach 1823-1827 studiował na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie przyjaźnił się z Todorem Olechowskim (który pomagał mu finansowo) i z Bogdanem Jańskim. Na UW studiował na wielu kierunkach, tytuł magistra zdobył w 1827 roku.

W latach 1827-31 przebywał w Paryżu, gdzie miał kontakt z saintsimonistami.

Gdy wybuchło powstanie listopadowe wrócił do Warszawy. Związał się z Towarzystwem Patriotycznym i współpracował z „Gazetą Polską”, w której prowadził krytykę społeczną i propagandę religijną. Po upadku powstania osiedlił się w Wolnym Mieście Krakowie, gdzie założył pensję dla młodzieży gimnazjalnej i akademickiej. Zdobyła znaczną renomę, lecz z powodu zatrudniania byłych powstańców i wspierania konspiracyjnego ruchu młodzieży Królikowski naraził się władzom. Pensja została zamknięta w 1839 roku, a właściciel musiał emigrować. W Krakowie Królikowski napisał dwa utwory: List Apostolski z Warszawy (inspirowany Księgami Narodu i Pielgrzymstwa Polskiego Mickiewicza), ogłoszony anonimowo w „Pielgrzymie Polskim” w 1833 w Paryżu, gdzie zawarł swoje podstawowe idee oraz konkretyzujące je Westchnienie pobożne za dynastię Czartoryskich w Polsce, przesłane z ziemi ucisku do synów jej w rozproszeniu, ogłoszone anonimowo we Francji.

W 1839 Królikowski wraz z żoną i dwójką dzieci wyemigrował do Paryża, gdzie związał się z Gminą Le Havre, należącą do Zjednoczenia Emigracji Polskiej, choć zachowującą autonomię. Redagował jej organ „Zjednoczenie”, skąd szerzył komunizm. Z Gminy próbował uczynić gminę wzorcową. W 1842 roku kupił Oficynę Sławiańską, w której wydał w 1843, 1844 i 1846 roku rocznik Polska Chrystusowa. Redagował go i zamieszał w nim niemal wyłącznie własne artykuły, w których szerzył oryginalną interpretację ewangelii: mesjanistyczną wizję przyszłego, religijnie uzasadnianego komunizmu (który miał być Królestwem Bożym na Ziemi). Polska Chrystusowa stała się głośna, idee Królikowskiego komentował m.in. Adam Mickiewicz podczas wykładów w Collège de France. W latach 1844-1846 Królikowski próbował bezskutecznie tworzyć Konfederację Narodu Polskiego, która miała jednoczyć naród i ludzkość w jedną Chrystusową rodzinę. W 1847 roku organizował Gminę Braci Zjednoczonych i pismo „Zbratnienie”, również bez sukcesu.

Następnie związał się z ruchem ikaryjskim Étienne'a Cabeta (z jego organem „Le Populaire” współpracował już od 1842 roku), stając się jednym z najważniejszych działaczy ruchu. Współzakładał Towarzystwo dla Emigracji Ikaryjskiej. W 1848 roku, gdy Cabet wraz z dużą grupą ikaryjczyków wyemigrował do Ameryki, Królikowski został jego zastępcą i pełnomocnikiem w Paryżu: kierował Towarzystwem, „Le Populaire” i innymi wydawnictwami, publikował. Ruch liczył już wtedy 100 000 ludzi, co niepokoiło rząd francuski. W 1849 roku Królikowski i Cabet zostali postawieni w stan oskarżenia, ale Królikowski wykorzystał swój proces do propagowania własnych poglądów i ikaryzmu; proces umorzono. W 1851 Cabet powrócił do Francji, co doprowadziło do rozłamu ruchu na zwolenników Cabeta i Królikowskiego, który ostatecznie odsunął się od niego.

Królikowski w 1856 roku podjął pracę w biurze budowy okrętów. Współpracował z Aliance Chrétnienne Universelle i współorganizował Towarzystwo Zbratnienia Wszystkich Wyznań Religijnych. Wiele pisał i wydawał, m.in. poemat Pochwała Rodu Gęsiego wypowiedziana przed obliczem Boga ku przestrodze i zbudowaniu braci szukających zbawienia wiecznego swojej Ojczyzny (Paryż 1862), w którym opisywał gęsie stado, nie potrzebujące soborów, sejmów, pisanych praw i proroków – stawiał je za wzór wspólnotom ludzi, tak samo jak same gęsi: samodzielne i odważne, nie uginające się przed armatami i mocarzami – człowiekowi; zbiór utworów Zbawienie Ojczyzny hasłem naszym! Słowo z powodu pisma jakiegoś jegomościa, niby Anioła Bożego z Amatei, a rzeczywiście najemnego służalca ciemięstwa habsburskiego w Polsce (Bendikon 1866), które było reakcją na klęskę powstania styczniowego i list biskupa krakowskiego Gałeckiego potępiający je. Głosem w dyskusji o panslawizmie było dzieło Do panslawistów. Pogłos odwiedzin niby-słowiańskich w Moskwie w 1867 roku (Zurych 1868-1874), będące summą poglądów Królikowskiego i odezwą do Rosjan.

Na początku lat ’70 Królikowski zafascynował się rosyjskim mistykiem Korobowem, którego uznał za apostoła, jednakże próba założenia wokół niego bractwa nie powiodła się.

W 1877 roku Królikowski wyemigrował do Ameryki, gdzie nadal zajmował się Korobowem i ikaryzmem, publikował. Dokładna data jego śmierci nie jest znana, stało się to pomiędzy rokiem 1878 a 1881.