Ludwik Slaski - Polski Serwis Naukowy

Ludwik Slaski (ur. 11 lipca 1898 w Broniszowie, zm. 24 stycznia 1976 w Poznaniu) – ziemianin, właściciel majątku Turnawiec, mgr inż. rolnik, oficer kawalerii, znany działacz społeczny i gospodarczy w kieleckiem, a po II wojnie światowej w Poznaniu.

Pochodził z gałęzi małopolskiej rodziny Slaskich herbu Grzymała. Był synem Juliusza Joachima Slaskiego, właściciela majątku Broniszów i jego drugiej zony Heleny z Woynarowskich herbu Strzemię.

W listopadzie 1918 r. przerwał studia na SGGW w Warszawie i wstąpił jako ochotnik do 9 Pułku Ułanów Małopolskich. W pułku tym walczył w latach 1918-1920 w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-sowieckiej. Otrzymał odznaczenia: Krzyż Walecznych, Orlęta Lwowskie, Gwiazda Przemyśla, Polska swemu Obrońcy. W 1921 r. został przeniesiony do rezerwy w stopniu podporucznika kawalerii.

Warszawa (miasto stołeczne Warszawa) (wymowa ?/i) – stolica i największe miasto Polski, położone w środkowo-wschodniej części kraju, na Mazowszu nad Wisłą.

Krzyż Armii Krajowej był pierwotnie odznaką pamiątkową wprowadzoną 1 sierpnia 1966 przez generała Tadeusza Bora-Komorowskiego dla upamiętnienia wysiłków żołnierzy Polski Podziemnej 1939 - 45. Nadawany był żołnierzom Armii Krajowej oraz organizacji ją poprzedzających (Służba Zwycięstwu Polski, Związek Walki Zbrojnej).

W latach międzywojennych gospodarował w swoim majątku Turnawiec i dzierżawionym majątku Michałowice. Pracował społecznie w Towarzystwie Organizacji i Kółek Rolniczych. W latach 1933-1939 był dyrektorem Kieleckiej Izby Rolniczej. Zmobilizowany w 1939 r. w stopniu rotmistrza rezerwy został komendantem Obrony Przeciwlotniczej Okręgu Kieleckiego. Po ewakuacji na wschód objął w Stanisławowie dowództwo szwadronu liniowego 9 pułku ułanów, na czele którego przekroczył 19 września granicę z Węgrami, gdzie został internowany. Po zwolnieniu z obozu jesienią 1940 r. wrócił do Turnawca. Wstąpił do Armii Krajowej, gdzie został kwatermistrzem 120 pułku piechoty w 106 Dywizji Piechoty AK. Organizował też zaczątek 9 pułku ułanów. Został awansowany do stopnia majora rezerwy i odznaczony Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami i Krzyżem Armii Krajowej.

Juliusz Slaski (niewłaściwie Ślaski, niekiedy błędnie Śląski), ps. Hubert Grzymała, Jan Zaleski (ur. 15 kwietnia 1920 w Broniszowie, zm. 15 lipca 1990 we włoskich Alpach) – polski antropolog, dziennikarz i alpinista.

Po II wojnie światowej, pozbawiony majątku w wyniku reformy rolnej, objął stanowisko Powiatowego Biura Rolnego w Rawiczu, a w styczniu 1946 r. dyrektora Działu Rolnego Państwowych Nieruchomości Ziemskich w Poznaniu. W 1948 został aresztowany i w 1949 po właczeniu do pokazowego procesu generalnego dyrektora PNZ Wilotda Maringe (byłych ziemian) skazany w 1951 r. na 10 lat pozbawienia wolności. Przebywał w więzieniach w Poznaniu, na Mokotowie w Warszawie, we Wronkach i w kopalni Andaluzja na Śląsku. Zwolniony w 1956, został wkrótce potem zrehabilitowany.

W latach 1956-1970 był weryfikatorem w Biurze Projektów Organizacji Gospodarstw Rolnych w Poznaniu. Na zakończenie pracy otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Po przejściu na emeryturę pisał wspomnienia ze swojego życia. Pozostawił ponad 1000 stron maszynopisów, złożonych w Dziale Rękopisów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu.

Jest pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Bibliografia

Ziemianie polscy XX wieku. Słownik biograficzny, cz. 2, Warszawa 1994

Ludwik Slaski, Lata wykreślone z życia : proces polityczny i więzienia PRL, Kraków 1992, ISBN 8385158618

Stanisław M. Przybyszewski, Ziemianie, pałace, dwory i dworki nad Nidzicą i Szreniawą, Kaziemirza Wielka 2007, ISBN 839139722X

Linki zewnętrzne

Genalogia Ludwika Slaskiego