Ludwik VI Gruby - Polski Serwis Naukowy

Ludwik VI Gruby (ur. 1 grudnia 1081 r. w Paryżu, zm. 1 sierpnia 1137 r. na zamku Bethisy), król Francji w latach 1108-1137 (zapewne koronowany po raz pierwszy około 1101), następnie w 1108 w Orleanie; hrabia Vexin. Syn Filipa I z dynastii Kapetyngów.

Ludwik VI starał się o dobre stosunki z papieżami Kalikstem II, Gelazjuszem II i Innocentym II, mimo że przejściowo utrzymywał także relacje z antypapieżem Grzegorzem VIII. Nie udzielił poparcia cesarzowi Henrykowi V w jego ostrym konflikcie z papiestwem - przeciwnie poparł Kaliksta II, a cesarz w odwecie najechał Francję w 1124.

Filip I (23 maja 1052 – 29 lipca 1108, Meulan) – król Francji (1060-1108, koronowany w 1059). Syn Henryka I (1031-1060), z dynastii Kapetyngów i Anny Kijowskiej.

Kalikst II wcześniej Guido (Guy de Vienne), (ur. Quingey Francja - zm. 13 grudnia 1124 w Rzymie) – papież w okresie od 2 lutego 1119 do 13 grudnia 1124.

Wykorzystywał rozsądnie rozwijające się szybko zakony (szczególnie zakon cystersów), do organizacji i usprawnienia administracji królewskiej. Dbał o powiększenie swej domeny, zajmując terytoria nieposłusznych wasali, hrabiów i kasztelanów. Ściślejsze podporządkowanie sobie wasalnych księstw i hrabstw było ułatwione przez zaangażowanie znacznej części baronów francuskich na zewnątrz kraju, a także wobec wyraźnego wzrostu zamożności królewskiego dworu. Spokój w państwie owocował dobrą pracą rzemieślników i chłopów. Znacznie wzrósł w królestwie areał gruntów uprawnych, dzięki intensyfikacji karczowania lasów i melioracji bagnistych terenów.

Reims, miasto i gmina w północno-wschodniej części Francji w regionie administracyjnym Szampania-Ardeny, w departamencie Marna. Położone w odległości ok. 160 km od Paryża nad rzeką Vesle.

Krucjata (łac. crux, krzyż) - określenie zbrojnej wyprawy średniowiecznego rycerstwa celem wyzwolenia Ziemi Świętej spod panowania Saracenów (zobacz: wyprawy krzyżowe), albo też określenie jakiejkolwiek wyprawy lub wojny prowadzonej przez chrześcijan przeciwko wyznawcom innej religii (np. islamu) lub heretykom (np. albigensi).

Głównym współpracownikiem i doradcą Ludwika VI pod koniec panowania był Suger, opat Saint-Denis w latach 1122-1151, późniejszy autor jego biografii: Gesta Ludovici Grossi regis. W okresie panowania Ludwika VI Grubego miał też miejsce znaczny wzrost świadomości i konsolidacji narodowej Francuzów spowodowany zagrożeniem ze strony Anglii, po zajęciu przez króla Anglii Henryka I w 1106 roku Normandii oraz w związku z kolejnymi krucjatami do Ziemi Świętej, w których rycerstwo francuskie brało liczny udział. Ludwik VI zmarł w 1137, a jego grób znajduje się w bazylice Saint-Denis.

Ludwik VII Młody (franc. Louis VII le Jeune) (ur. 1120, zm. 18 września 1180 w Saint-Pont) – król Francji w latach 1137-1180. Syn Ludwika VI, króla Francji z dynastii Kapetyngów, i Adelajdy z Maurienne, córki Humberta II Grubego, hrabiego Sabaudii.

Akwitania (fr. Aquitaine) - kraina historyczna i region administracyjny we Francji, położony na wybrzeżu atlantyckim w południowo-zachodniej części kraju. Dzieli się na 5 departamentów: Dordogne, Gironde, Landes, Lot-et-Garonne i Pyrénées-Atlantiques.

Małżeństwa i potomstwo

W 1104 Ludwik ożenił się z Lucienne de Rochefort. To małżeństwo zostało anulowane 23 maja 1107 przez papieża. W 1115 Ludwik ożenił się Adelajdą Sabaudzką (1092–1154), córką hrabiego Sabaudii Humberta II Grubego. Z drugą żoną doczekał się kilkorga dzieci:

de Courtenay - średniowieczna dynastia francuska wywodząca się od Atona, pierwszego pana Courtenay w dzisiejszym departamencie Loiret, który był prawdopodobnie potomkiem hrabiów Sens i samego króla Faramunda (założyciela francuskiej monarchii w 420 roku).

W starożytności tereny obecnej Francji były pod panowaniem Rzymian. Początki niepodległej Francji sięgają czasów rozpadu państwa Franków. Pierwszym władcą terenów francuskich został Karol II Łysy. Jego panowanie zapoczątkowało ponad tysiącletni okres monarchii w historii Francji. Pierwszy raz panowanie monarchii skończyło się wraz z wybuchem Rewolucji Francuskiej. A po jej upadku kilkunastoletnim panowaniem cesarza Napoleona. Po jego upadku doszło na krótko do restauracji monarchii i ogłoszenia II Republiki która trwała do czasu obalenia Napoleona III. Po którego obaleniu proklamowano III republikę. Istniała ona do 1946 roku gdy wprowadzono nową konstytucję. Po kolejnej zmianie konstytucji w 1958 roku Francja istnieje jako V Republika Francuska.

Filip (1116-1131), koronowany na króla Francji w 1129, zmarł na skutek upadku z konia

Ludwik VII (1120-1180), król Francji (1137-1180), książę Akwitanii (1137-1152)

Henryk (1121-1175), biskup Beauvais, arcybiskup Reims

Hugo (1123-zm. młodo)

Robert (1123-1188), hrabia de Dreux, du Perche i de Braine-sur-Vesle

Konstancja (ok. 1124–1176), żona Eustachego IV, hrabiego Boulogne i Rajmunda V, hrabiego Tuluzy

Filip (1125-1161), biskup Paryża.

Piotr (1126-1179/1183), pan de Courtenay, de Tanlay, de Champignelles

Z Marią de Breuillet, córką Renauda de Breuillet de Dourdan, Ludwik miał nieślubną córkę:

Eustachy IV (ur. ok. 1130, zm. 17 sierpnia 1153 niedaleko Bury St Edmunds), hrabia Boulogne i Mortain, najstarszy syn króla Anglii Stefana z Blois i Matyldy I, hrabiny Boulogne, córki hrabiego Eustachego III. W latach 1135-1153 następca tronu Anglii.

Archidiecezja paryska - archidiecezja Kościoła rzymskokatolickiego we Francji. Powstanie diecezji datuje się na III wiek, zaś za jej założyciela tradycja każe uważać świętego Dionizego. W 1622 została podniesiona do rangi archidiecezji. Od 1873 każdy kolejny arcybiskup Paryża otrzymuje godność kardynała. Oprócz funkcji rzymskokatolickiego arcybiskupa i metropolity, ordynariusz archidiecezji jest z urzędu zwierzchnikiem wszystkich żyjących we Francji wiernych katolickich obrządków wschodnich (z wyjątkiem obrządków ukraińskiego i ormiańskiego, które mają we Francji własnych biskupów).

Izabelę (ok. 1105–po 1175), żonę Wilhelma I de Chaumont

Zobacz też

Historia Francji