Ludwika de Marillac (ur. 12 sierpnia 1591 w Paryżu – zm. 15 marca 1660) – francuska święta, założycielka Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia.

Narodziny i dzieciństwo

Ludwika de Marillac całe życie mieszkała w Paryżu. Pochodziła ze starego rodu z Owernii, któremu nadano szlachectwo dopiero w 1569 roku w osobie jej dziadka Wilhelma II de Marillac (1518-1573). Urodziła się w okolicznościach okrytych tajemnicą. W akcie notarialnym sporządzonym 15 sierpnia, Ludwik I de Marillac (1556-1604), rycerz, pan na włościach Ferrières-en-Brie i Villiers-Adam, kapitan kompanii 50 kopii ordynansów króla, przyznał Ludwice pensję i nazwał ją swoją "córką naturalną". Możliwym jest jednak, że wziął na siebie odpowiedzialność za te narodziny jedynie, by oszczędzić skandalu jednemu ze swoich braci. W każdym razie w chwili, gdy żenił się powtórnie 15 stycznia 1595 roku, to z pewnością umieścił już małą Ludwikę na pensji w klasztorze królewskim Świętego Ludwika w Poissy. Tam dominikanki uczyły małą Ludwikę poznawać Boga, czytać, pisać i malować. Otrzymała solidną formację humanistyczną, pod kierownictwem jednej ze swoich ciotek, Matki Ludwiki de Marillac, starszej nazwiskiem (1556-1629). Prawdopodobnie wtedy Ludwika poznała duchowość Katarzyny Sieneńskiej, która później będzie przebijać w jej pismach duchowych.

Wkrótce jednak, a było to z pewnością po śmierci Ludwika de Marillac (25 lipca 1604), Ludwika została umieszczona przez Michała de Marillac (1560-1632), przyszłego kanclerza Francji, który stał się jej opiekunem, w pensjonacie dla dziewcząt w Paryżu. Tam uczyła się prowadzenia domu i korzystała z klimatu reformy katolickiej, która rozpalała pobożny Paryż. Bywała wówczas u Kapucynek "córek Krzyża" na Przedmieściu Saint-Honoré, i pragnęła zostać jedną z nich. Złożyła ślub służenia Bogu i bliźniemu.

Dawny członek Ligii, Michał de Marillac został adwokatem generalnym w parlamencie. Wziął wtedy aktywny udział w założeniu Karmelu reformowanego we Francji. Przebywał stale w otoczeniu pani Acarie i tam poznał księży Piotra de Bérulle (1575-1629) i Karola Bochard de Champigny (1568-1624), znanego "Honoriusza Paryża". Ten ostatni w 1612 roku był prowincjałem Kapucynów. To on wziąwszy pod uwagę złożoną słabość Ludwiki de Marillac, poradził jej, by porzuciła zamiar pozostania Kapucynką, zapewniając ją, że Bóg ma względem niej "inny plan".

Niebawem kierownikiem na duchowej drodze Ludwiki został Piotr Camus (1584-1652), biskup Belley, wielki przyjaciel św. Franciszka Salezego i siostrzeniec, przez powinowactwo, Ludwika de Marillac. Mimo długich nieobecności, Ludwika przywiązała się bardzo do tego Bożego człowieka o licznych cechach, który zakończył swoje życie wśród "Nieuleczalnie chorych". Między licznymi pobożnymi powieściami, które wydał biskup Camus, kilka ma na celu "ukazanie zazdrości Boga poprzez sprawiedliwe kary, które daje On odczuć tym, którzy przez siłę, albo przez przebiegłość usiłowali wyrać Mu oblubienice z Jego ramion".

Lata małżeństwa

Michał de Marillac i jego szwagier Oktawian II Doni d’Attichy (zmarły w 1614), z pochodzenia Florentyńczyk, widząc w Ludwice nową sprzyjającą okazję, by przybliżyć się do władzy, wybrali jej za małżonka sekretarza dekretów królowej matki Marii Medycejskiej. Takim sposobem, 5 lutego 1613 roku, Ludwika de Marillac, w kościele Św. Gerwazego, poślubiła Antoniego Le Gras (urodzonego w 1575 lub 1580), wywodzącego się ze starego rodu z Montferrand, który doszedł do stanu szlacheckiego. Antoni chciał związać się ze szlachtą Le Gras, której nazwisko i herb nosił bardziej niż jego przodkowie. Jego małżonka nazywana była "panną", tytułem zarezerwowanym wówczas dla żon i córek osób pełniących wysokie zadania i funkcje, ale nie posiadających tytułu szlacheckiego. W październiku, młoda żona urodziła przedwcześnie małego Michała. Jednak szczęście rodziny Le Gras trwało krótko. W 1622 roku, Antoni ciężko zachorował. Myśląc, że przez tę chorobę Bóg ją karze, że nie oddała się Jemu, jak Mu to przyrzekła w młodości, Ludwika doświadczyła długiego okresu depresji i nocy ducha.

Jednakże w dzień Zesłania Ducha Świętego 1623 roku, w czasie modlitwy w kościele Świętego Mikołaja des Champs, duch jej został oświecony i wątpliwości zniknęły w jednej chwili. Z zapisu na pergaminie, gdzie szczegółowo opisała to "Światło Pięćdziesiątnicy" i który nosiła przy sobie przez resztę życia, dowiadujemy się, że tego dnia zdobyła pewność, że jej miejsce jest u wezgłowia łóżka jej chorego męża i że przyjdzie czas kiedy będzie mogła złożyć śluby, żyć we wspólnocie, i że znajdzie nowego kierownika duchowego. Dokładnie pod koniec 1624 lub na początku 1625 roku, spotkała Świętego Wincentego a Paulo (1581-1660), który zakładał właśnie bractwa Miłosierdzia pod koniec misji głoszonych w licznych parafiach posiadłości państwa Gondich i który z pomocą des Gondich założył wkrótce Zgromadzenie Misji, nazywane Lazarystami. Chory na gruźlicę, Antoni Le Gras zmarł 21 grudnia 1625 roku, pozostawiając Ludwikę i małego Michała w niepewnej sytuacji finansowej. Niemniej Ludwika umieściła wtedy Michała w internacie Świętego Mikołaja du Chardonnet.