Luigi Longo - Polski Serwis Naukowy

Luigi Longo (pseud. Gallo) (15 marca 1900 Fubine – 16 października 1980 Rzym) – włoski i międzynarodowy działacz komunistyczny

Urodził się w miejscowości Fubine, gdzie spędził lat młodości. Następnie podjął studia na Politechnice w Turynie, gdzie wstąpił do Włoskiej Partii Socjalistycznej.

W trakcie swojej działalności związał się z działaczami lewego skrzydła partii – Antonio Gramsci i Palmiro Togliatti. W 1921 roku był uczestnikiem kongresu Włoskiej Partii Socjalistycznej w trakcie którego doszło do podziału partii, działacze którzy odeszli z partii utworzyli Włoską Partię Komunistyczną. Wśród jej założycieli był Luigi Longo.

Brygady Międzynarodowe - formacje zbrojne zagranicznych ochotników, które walczyły po stronie republikańskiej w czasie wojny domowej w Hiszpanii, w latach 1936-1939.

Enrico Berlinguer (?/i) (ur. 25 maja 1922 w Sassari, zm. 11 czerwca 1984 w Padwie) – polityk włoski. Od 1972 do śmierci przywódca Włoskiej Partii Komunistycznej (WPK).

Został wtedy przywódcą młodzieżówki partii – Włoskiej Komunistycznej Federacji Młodzieży. Jako zdecydowany przeciwnik Mussoliniego musi w 1922 roku opuścić Włochy udając się na emigrację do Francji. W 1927 roku wszedł w skład kierownictwa Włoskiej Partii Komunistycznej i kierował jej nielegalną działalnością. W trakcie pobyty we Francji kilkakrotnie udaje się do Moskwy. W 1933 roku wchodzi w skład kierownictwa Kominternu. W 1934 roku uczestniczył w rozmowach a następnie podpisał porozumienie między Włoską Partią Komunistyczną a Włoską Partią Socjalistyczną.

Włoska Partia Komunistyczna (wł. Partito Comunista Italiano, PCI) – nieistniejąca już włoska partia polityczna, utworzona w wyniku rozłamu w 1921 wewnątrz włoskiej partii socjalistycznej, należała do Międzynarodówki Komunistycznej (Kominternu) i dążyła do wywołania we Włoszech rewolucji komunistycznej. W okresie powojennym należała do głównych ugrupowań politycznych w kraju. Od 1948 do 1992 partia komunistyczna była we Włoszech największym ugrupowaniem opozycyjnym. W latach 1948 - 1956 blisko współdziałała z partią socjalistyczną. W 1968 potępiła inwazję wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. Na przełomie lat 60. i 70. doszło do rozluźnienia związków z KPZR co w rezultacie zaowocowało powstaniem eurokomunizmu opierającego się na odrzuceniu przywództwa Moskwy w ruchu komunistycznym oraz rezygnacji z marksizmu-leninizmu jako podstawy działania. W połowie lat 70. lewe skrzydło chadecji próbowało dokonać porozumienia z komunistami jako czołową siłą opozycji aby doprowadzić do przejęcia przez nią części odpowiedzialności za politykę państwa. Był to tzw. "historyczny kompromis". Fiasko tej koncepcji wiąże się z porwaniem i śmiercią chadeckiego polityka Aldo Moro. Partia komunistyczna razem z chadekami ostro występowała przeciwko terroryzmowi skrajnej lewicy (Czerwone Brygady). W 1991 uległa przekształceniu w socjalistyczną i proeuropejską Demokratyczną Partię Lewicy (Partito democratico della Sinistra, PDS). W tym samym roku grupa radykałów zamierzających zachować komunistyczną tożsamość partii opuściła PDS, powołując Odrodzenie Komunistyczne (Partito della Rifondazione Comunista).

Międzynarodówka Komunistyczna (zwana także III Międzynarodówką) w skrócie Komintern (od ros. Коммунистический Интернационал, Kommunisticzeskij Internacionał) – międzynarodowa organizacja, która powstała z inicjatywy Lenina w Moskwie w dniach 2–6 marca 1919. Została ona założona przez 19 partii komunistycznych, a wśród nich także KPP.

Po wybuchu hiszpańskiej wojny domowej w 1936 roku udaje się do Hiszpanii, gdzie jest organizatorem a następnie w latach 1936 – 1939 inspektorem generalnym brygad międzynarodowych wtedy używa pseudonimu Gallo. Po zakończeniu wojny w Hiszpanii wraca do Francji, gdzie zostaje zatrzymany i internowany w obozie w Vernet. Przebywa tam w latach 1939 – 1941, kiedy zostaje przekazany do Włoch. We Włoszech zostaje on internowany w obozie w Ventotene. W obozie tym przebywa do momentu upadku Mussoliniego i opuszcza obóz 25 lipca 1943 roku

Benito Amilcare Andrea Mussolini (ur. 29 lipca 1883 w Dovia di Predappio, zm. 28 kwietnia 1945 w Giulino di Mezzegra) – włoski polityk i dziennikarz początkowo socjalistyczny, główny założyciel i przywódca ruchu faszystowskiego; premier Włoch w latach 1922–1943, później do 1945 przywódca Włoskiej Republiki Socjalnej.

Włoska Republika Socjalna (wł. Repubblica Sociale Italiana, RSI, tzw. Republika Salò – od nazwy siedziby rządu faszystowskiego) – istniejące w latach 1943-1945 marionetkowe państwo w północnych Włoszech. Zostało utworzone przez Benito Mussoliniego przy pomocy Niemców po obaleniu rządów faszystów we Włoszech. Zlikwidowane po wybuchu powstania, którego uczestnicy zamordowali Mussoliniego.

Po zajęciu północnych Włoch przez Niemców i powstaniu tam Republiki Salò Longo stanął na czele organizowanych przez Włoską Partię Komunistyczną brygad im. Garibaldiego, które w krótkim czasie stały się główną siłą włoskiego ruchu oporu. Po utworzeniu w 1944 roku dowództwa wszystkich oddziałów wojskowych na terenach okupowanych przez Niemców – CVL (Corpo Vollontari della Liberta – Korpus Ochotników Wolności) wspólnie z Ferruccio Parrim jest faktycznym ich dowódcą.

W 1945 roku zostaje zastępcą sekretarza generalnego Włoskiej Partii Komunistycznej, a od 1946 roku posłem do parlamentu.

W 1964 roku po śmierci Palmiro Togliattiego zostaje najpierw sekretarzem generalnym, później przewodniczącym Włoskiej Partii Komunistycznej. Funkcję tę pełni do 1972 roku, gdy ustępuje ze stanowiska z uwagi na stan zdrowia, a na swoje miejsce wyznacza Enrico Berlinguera. Jest jednak aż do śmierci w 1980 roku honorowym przewodniczącym partii. Zmarł w Rzymie.