Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać:
Zmarł prof. Roman Juszkiewicz, wybitny polski kosmologW sobotę, 28 stycznia w szpitalu im. Św. Anny w Piasecznie po długiej i ciężkiej chorobie zmarł prof. Roman Juszkiewicz - jeden z najwybitniejszych polskich astrofizyków i kosmologów - poinformowała Astronomia.pl. Naukowiec zajmował się m.in. teorią pows...
Turyści "zwiedzają" rejon Morza Śródziemnego bez wychodzenia z domuTuryści nie będą musieli rozstawać się ze swoim wygodnym fotelem, aby zasmakować wspaniałości wysp śródziemnomorskich dzięki projektowi, finansowanemu ze środków unijnych, w ramach którego powstało oprogramowanie udostępniające trójwymiarowe (3D) wersje piaszczystych...
125 lat temu urodził się gen. Kazimierz Sosnkowski19 listopada 1885 r. w Warszawie urodził się Kazimierz Sosnkowski, generał WP, szef sztabu I Brygady Legionów Polskich. W okresie II RP minister spraw wojskowych i inspektor armii. W latach 1939-1940 Komendant Główny ZWZ. Od lipca 1943 do września 19...
Plebiscyt Muzeum Historii Polski na Wydarzenie Historyczne RokuUhonorowanie organizatorów, twórców oraz inicjatorów najciekawszych przedsięwzięć historycznych minionego roku jest celem plebiscytu na Wydarzenie Historyczne Roku, organizowanego przez Muzeum Historii Polski wspólnie z portalem historia.org.pl.Zgłoszenia mogą do...
Reklama:
Lwów To hasło encyklopedii posiada podstrony: [1][2] 3
Czy wiesz że...?Adam Robert Fischer (ur. 1889, zm. 1943) – etnograf i folklorysta, profesor Uniwersytetu Lwowskiego w latach 1924-39, sekretarz Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego ( 1910- 1939), redaktor pisma " Lud" ( 1914- 1939) i wydawca serii "Prace Etnograficzne" ( 1934). Przedstawiciel szkoły kulturowo-historycznej, autor szeregu prac z zakresu folkloru, sztuki ludowej, monografii ludów słowiańskich i biografii etnografów polskich. Bolesław Jerzy II, ukr. Юрій II Болеслав Тройденович (ur. ok. 1310, zm. 7 kwietnia 1340) – natus dux et dominus Russiae, książę halicko-wołyński w latach 1323- 1340. Ożeniony z córką wielkiego księcia Giedymina (dziadek Jagiełły) księżniczką Eufemią, siostrą królowej Aldony Anny Giedyminówny, pierwszej żony Kazimierza Wielkiego. Bolesław Jerzy był po kądzieli i po mieczu praprawnukiem księcia Konrada mazowieckiego. Sport
Przed I wojną światową Lwów był jednym z najważniejszych polskich ośrodków sportowych. Powstały tu pierwsze polskie kluby piłkarskie i wielosekcyjne.
Polskie kluby przedwojenne
LKS Pogoń Lwów – mistrz Polski w latach 1922, 1923, 1925, 1926, nieoficjalnie w 1924
Czarni Lwów – drugi najstarszy klub piłkarski, mistrz Polski w hokeju 1935
Lechia Lwów – najstarszy polski klub piłkarski, założony w 1903
Sparta Lwów – finalista pierwszych rozgrywek o Puchar Polski
RKS Lwów – klub, którego wychowankiem był Kazimierz Górski
Inne kluby przedwojenne
Hasmonea Lwów – żydowski klub sportowy
Ukraina Lwów – ukraiński klub sportowy
VIS Lwów – niemiecki klub sportowy
Obecnie istniejące kluby lwowskie
LKS Pogoń Lwów – reaktywowana 10 października 2009
Karpaty Lwów
FK Lwów
Współpraca zagraniczna
Zobacz też
Cmentarz Obrońców Lwowa
Gwara lwowska
Haren (Ems)
Kościoły we Lwowie
Lwowska szkoła matematyczna
STS Lwów (żaglowiec)
Grand Prix Lwowa
Radio Lwów
Synagogi Lwowa
Akademicki Klub Turystyczny we Lwowie
Wiek Nowy (dziennik)
Przypisy
- Чисельність населення на 1 листопада 2009 року. Зведені дані Управління статистики Львівської області.
- Dz. U. z 1920 r. Nr 117, poz. 768 – Ustawa z dnia 3 grudnia 1920 r. o tymczasowej organizacji władz administracyjnych II instancji (województw) na obszarze b. Królestwa Galicji i Lodomerji z W. Ks. Krakowskiem oraz na wchodzących w skład Rzeczypospolitej Polskiej obszarach Spisza i Orawy
- Od 22 września 1939 do 30 czerwca 1941 pod okupacją ZSRR w konsekwencji agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 i paktu Ribbentrop-Mołotow, jednostronnie anektowany przez ZSRR, od 30 czerwca 1941 do 22 lipca 1944 pod okupacją III Rzeszy w konsekwencji ataku Niemiec na ZSRR, od 22 lipca 1944 do 16 sierpnia 1945 ponownie pod okupacją sowiecką. Po konferencji jałtańskiej (4–11 lutego 1945), wyłoniony w konsekwencji jej ustaleń Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej podpisał 16 sierpnia 1945 umowę z ZSRR, uznając nieco zmodyfikowaną linię Curzona za wschodnią granicę Polski, w oparciu o porozumienie o granicy zawarte pomiędzy PKWN i rządem ZSRR 27 lipca 1944. W konsekwencji umowy Lwów i wschodnią część województwa lwowskiego włączono do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.
- Antoni Schneider, Badania i poszukiwania archeologiczne w Galicji w ostatnich latach, Przegląd Archeologiczny, R.1.: 1876, z.1, s. 16–22; Oleksij Onysymowyć Ratyć, Drevnorus'ki materiały z rozkopok 1955–1956 rr. na Zamkovij hori u L'vovi, Materiały i Doslidżennja z Archeologii Prykarpatt'ja i Vołyni 1961, t. 3, s. 115–127 [w:] Łukasz Walczy, Początki Lwowa w świetle najnowszych badań [w:] Lwów wśród nas, cz. 2, 2006, s. 20–21.
- ↑ Vołodymyr Vujcyk, Derżavnyj Istoryczno-Architekturnyj Zapovidnyk u L'vovi. Lwów 1991 r. s. 9 [w:] Łukasz Walczy, Początki Lwowa w świetle najnowszych badań [w:] Lwów wśród nas, cz. 2, 2006, s. 20–21.
- Jan Buraczyński, Roztocze – dzieje osadnictwa, Lublin 2008, s. 73.
- Karol Grunberg, Bolesław Sprengel Trudne sąsiedztwo, Warszawa 2005, s. 31.
- Przemysław Włodek, Adam Kulewski, Lwów, przewodnik, Pruszków 2006, s. 33.
- Jacek Tokarski Lwów i okolice, Pascal, Bielsko-Biała 2005
- Podczas oblężenia Lwowa w 1648 przez wojska Chmielnickiego i sprzymierzonych z nimi Tatarów, jednym z warunków odstąpienia wojsk było wydanie lwowskich Żydów. Obrońcy nie zgodzili się na to, oświadczając, że Żydzi „równo z nimi wszystkie nakłady i niewczasy ponoszą”.
- patrz Historia Lwowa.
- patrz Historia Lwowa.
- Odznaczone Orderem Virtuti Militari oprócz Lwowa są tylko miasta: Warszawa i Verdun.
- 22 IX w Winnikach przedstawiciele Armii Czerwonej przyjęli bez dyskusji warunki wysunięte przez gen. Langnera. Przyjęto protokół o przekazaniu miasta Lwowa Armii Czerwonej, w którym m.in. stwierdzono, że Wojsko Polskie opuści poszczególne sektory. O dalszych losach wojska była mowa w pkt. 6 i 8, które głosiły: „6. Jeńcy szeregowi i młodsi oficerowie kolumnami pieszymi, starsi oficerowie autami opuszczą miasto wzdłuż szosy Lwów–Kurowice [...] 8. Oficerom Wojsk Polskich gwarantuje się osobistą swobodę i nietykalność ich osobistej własności. Przy przejazdach do Państw Obcych rozstrzyga Władza Miejska wraz z przedstawicielami władz dyplomatycznych danego Państwa”. Protokół ten podpisali przedstawiciele Armii Czerwonej: kombryg Kuroczkin, kombryg Jakowlew, płk Diedow, płk Fotczenkow i komisarz pułkowy Makarow; ze strony Wojska Polskiego gen. Langner i płk dypl. Rakowski[1], por. też Wojciech Roszkowski, Najnowsza historia Polski 1914–1945, Świat Książki, Warszawa 2003, ISBN 83-7311-991-4, s. 411. Lwowscy policjanci zostali wymordowani ogniem karabinów maszynowych na szosie prowadzącej na Winniki.
- Wagonami kolejowymi przygotowanymi do wywózek ewakuowało się NKWD i funkcjonariusze sowieccy.
- Lwów od środka, Wydawnictwo RM, Warszawa 2007, s. 16.
- Sławomir Kalbarczyk, Czystka na uczelniach. Zagłada polskiego środowiska naukowego we Lwowie po ’44, Biuletyn IPN, nr 3/2011
- Włodzimierz Bonusiak, Kto zabił profesorów lwowskich?, Rzeszów 1989, s. 112.
- Prezydenci obchodzą 750 lat Lwowa.
- Lwów obchodzi 750-lecie pierwszej pisanej wzmianki o mieście.
- Bandera i Szuchewycz zostali honorowymi obywatelami Lwowa.
- Stepan Bandera za swoją „narodową postawę” otrzymał z rąk władz ukraińskich honorowe wyróżnienie wielu innych miast na terenie dzisiejszej Ukrainy Zachodniej (których liczba stale rośnie), są to oprócz Lwowa m.in. Iwano-Frankiwsk (dawny Stanisławów), Łuck, Tarnopol, Truskawiec, Kowel, Sokal, Czerwonogród (dawny Krystynopol), Chust, Brody, Żółkiew, Trembowla, Jaworów, Nowojaworowsk, Borysław, Radziechów, Dublany, Rawa Ruska, Kuźniecowsk, Dolina, Stebnik, Kołomyja, Morsztyn, Wołświn, Zborów. Natomiast Roman Szuchewycz otrzymał tytuł honorowego obywatela m.in. miast: Lwowa, Iwano-Frankiwska, Tarnopola, Chustu, Trembowli, Jaworowa, Nowojaworowska, Borysławia, Kuźniecowa
- Do 1923 uznawany za stolicę przez Zachodnioukraińską Republikę Ludową. Rada Ambasadorów uznała suwerenność Polski nad Galicją Wschodnią 15 marca 1923 roku. Zmiana granicy polsko-sowieckiej na przebiegającą wzdłuż tzw. Linii Curzona (faktycznie tzw. Linii Namiera) nastąpiła poprzez podpisanie umowy o przebiegu granicy pomiędzy rządem ZSRR a Tymczasowym Rządem Jedności Narodowej.
- Historia, kultura. W: Elżbieta i Andrzej Lisowscy: '. Warszawa: Wydawnictwo RM, 2007, s. 96. ISBN 978-83-7243-467-8.
- ↑ Przedwojenne lwowskie pomniki
- ↑ Grzegorz Rossoliński-Liebe, "Die Stadt Lemberg in den Schichten ihrer politischen Denkmäler", Lviv 2009
- Kolumna zachowała się do dziś
- ↑ Pomniki lwowskie
- Cmentarz Łyczakowski
- Tarik Cyril Amar, Different but the Same or the Same but Different? Public Memory of the Second World War in Post-Soviet Lviv, Journal of Modern European History, Volume 9, Number 3 / November 2011, s.374-375
- odsłonięty 13 października 2007 r
- odsłonięty w lipcu 2011 r.,[2].
- Oprac. na postawie hasła Mirosława Perza „Lwów” w The Grove Dictionary of Music and Musicians, wyd. 2, 2001.
- Korzenie Uniwersytetu sięgają roku 1608, kiedy to założona została szkoła jezuicka, której w 1661 roku król polski Jan Kazimierz nadał prawa akademickie.
- Львовская епархия.
- EPISCOPATE OF THE UKRAINIAN ORTHODOX CHURCH – KYIV PATRIARCHATE.
- Strażnica 15.03.2012 s. 5, 6
- P. Włodek, A. Kulewski, Lwów : przewodnik, Pruszków 2006, s. 23–24. ISBN 83-89188-53-8.
- Dane za: Towarzystwo Kultury Polskiej Ziemi Lwowskiej we Lwowie.
- Sprawozdanie departamentu polityki gospodarczej Rady Miejskiej Lwowa za lata 2006-2008(język ukraiński).
- krótki opis przedsiębiorstw Lwowa (język ukraiński).
- МИКОЛА НАЗАРУК РОЛЬ ПРОМИСЛОВОСТІ У ФОРМУВАННІ СОЦІОЕКОСИСТЕМИ МІСТА ЛЬВОВА У ХХ СТОЛІТТІ(Mykola Nazaruk. The industrial role in the formation of the Lviv socioecosystem during the XX century) Historia przemysłu lwowskiego w wieku XX (język ukraiński).
- , za czasów sowieckich Feliksa Dzierżyńskiego.
Bibliografia
Grzegorz Mazur, Jerzy Skwara, Jerzy Węgierski: Kronika 2350 dni wojny i okupacji Lwowa 1 IX 1939 – 5 II 1946, Katowice 2007, Wyd. Unia Katowice, ISBN 978-83-86250-49-3;
Księga adresowa miasta Lwowa 1913, Lwów 1912
Jaworski Franciszek: Cmentarz Gródecki we Lwowie, Lwów 1908
Jaworski Franciszek: Ratusz lwowski, Lwów 1907
Białynia-Chołodecki Józef: Cmentarz Stryjski we Lwowie, Lwów 1913
Antoni Schneider: Przewodnik po Lwowie, Lwów 1875
Antoni Schneider: Przewodnik po mieście Lwowie, Lwów 1871
Urzędnicy grodzcy i ziemscy lwowscy w latach 1352 – 1783. Karol Maleczyński, Lwów 1938
Linki zewnętrzne
„Mój Lwów” – polska strona o Lwowie (historia, polonica, zabytki, aktualności)
Polski plan Lwowa z 1937
Zdjęcia przedwojennego Lwowa
Linki do polskich stron związanych z Ukrainą w katalogu Open Directory Project
Blog Obrazów Lwowa – Obrazy dawnego i dzisiejszego Lwowa (ukr.)
Lwowskie Reminiscencje – fotogaleria Ołeny Kruszyńskiej (ukr. • ang. • wł.)
Lwów w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom V (Kutowa Wola – Malczyce) z 1884 r.
Oficjalna strona Rady Miejskiej Lwowa (ukr.)
Oficjalna turystyczna strona miasta (historia, zabytki, aktualności) (ukr. • ang.)
Kościół św. Piotra i Pawła i klasztor Jezuitów we Lwowie, popularnie zwany kościołem jezuitów ( ukr. Костел Святих Петра і Павла та монастир єзуїтів)– jest położony przy ul. Teatralnej ( ukr. вул. Театральна) 11, przed 1945 – ul. Rutowskiego, na Starym Mieście. Po 1945 zamknięty i przeznaczony na magazyn książek. Narodowy socjalizm (z pewnymi elementami wewnętrznej polityki . Ideologia państwowa w czasie sprawowania władzy w Niemczech przez NSDAP w latach 1933- 1945. Ideologami narodowego socjalizmu byli: Adolf Hitler (Mein Kampf) oraz Alfred Rosenberg i Joseph Goebbels.
przejdź do podstrony: [1][2] 3
Czy wiesz że...? beta
Katedra ormiańska pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny we Lwowie ( ukr. Вірменський кафедральний собор Успіння Пресвятої Богородиці ) – jeden z najstarszych i najcenniejszych zabytkowych kościołów Lwowa, do 1945 roku katedra katolicka obrządku ormiańskiego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.
Art déco – styl w sztuce: architekturze, malarstwie, grafice oraz w architekturze wnętrz, rozpowszechniony w latach 1919– 1939. Nazwa wywodzi się od francuskiego art – sztuka i décoratif – dekoracyjny, w rozumieniu jakie język polski łączy z urządzaniem wnętrz (czyli "dekorowaniem"); termin décoratif nie oznacza w tym wypadku "zdobienia".
|