Książę – tytuł monarchów państw nie będących królestwami, tytuł feudalny władców wielkich jednostek terytorialnych w ramach monarchii, podległych królowi lub cesarzowi, tytuł członków rodziny monarchy i tytuł arystokratyczny. Jego źródłosłów związany jest ze staropolskim słowem kniądz (ksiądz), staroruskim kniaź, czeskim knieze czy południowosłowiańskim knez. Książę różnił się od króla tym, że nie był koronowany. Książę może władać lub być właścicielem księstwa. Na terenie pogańskiej Słowiańszczyzny wyraz książę oznaczał po prostu władcę terytorialnego lub plemiennego, bez jakiegokolwiek odniesienia do godności chrześcijańskich książąt (princepsów, duksów), królów (reksów) i cesarzy (cezarów, imperatorów).

Książę Franciszek Pius Radziwiłł herbu Trąby ( ur. 1 lutego 1878 w Rzymie, zm. 1 grudnia 1944 w Oberglogau, ob. Głogówku ), syn Macieja Józefa i Jadwigi Krasińskiej, brat Macieja Mikołaja. Studia odbył w Szwajcarii. Działacz polityczny, od 1915 naczelnik Milicji Miejskiej w Warszawie, od 1917 członek Tymczasowej Rady Stanu oraz dyrektor komisji wojskowej w gabinecie Jana Kantego Steczkowskiego.

Maciej Józef Konstanty Radziwiłł (ur. 17 września 1842 w Połoneczce, zm. 11 maja 1907 w Konstancy) – polski szlachcic herbu Trąby. Był ziemianinem i właścicielem majątku Zegrze. Urodził się jako trzecie dziecko (drugi syn) Konstantego Mikołaja. Jego matką była Adela Kranicka.

Trąby (Trąbki, Tuba, Tres Tubae, Tria Cornua, Trzy Trąby, Tubae) - polski herb szlachecki o zawołaniach Brzezina i Trąba. Występował głównie w ziemi krakowskiej, łęczyckiej, przemyskiej i na Rusi.