Maciej Terlecki (ur. 9 marca 1977 w Pruszkowie), polski piłkarz, mistrz Europy w 1993 w kategorii U-16. Jednokrotny reprezentant kraju (mecz z Nową Zelandią w 1999). Syn Stanisława Terleckiego.

Swoją karierę rozpoczął w Zniczu Pruszków. W wieku 15 lat przeprowadził się z rodzinnego miasta do Warszawy, aby grać w drugoligowej Polonii. Młody pomocnik był jedną z gwiazd młodzieżowej reprezentacji Polski, która zdobyła mistrzostwo Europy, a na Mistrzostwach Świata była czwarta. Terlecki po tych sukcesach wyjechał do RSC Anderlecht. Niepowodzenie w nowym klubie zmusiło go do powrotu do kraju. Trafił do ŁKS-u. Po dwu i pół-letniej grze w klubie z alei Unii przeniósł się do Widzewa. Piłkarz został nieprzychylnie powitany przez część kibiców. Szybko jednak przekonał ich o swoich umiejętnościach piłkarskich. Zawsze waleczny, dobry technicznie. Jednak często puszczały mu nerwy. Z powodu zaległości finansowych opuścił Widzew zimą 2000 roku. Od tego czasu słuch o nim zaginął. Dopiero po półrocznej przerwie postanowił powrócić do grania w piłkę. Najpierw próbował dostać się do Śląska Wrocław, a gdy to mu się nie powiodło pojechał do Płocka, by grać w Orlenie. Miał spore zaległości treningowe i nadwagę, dlatego też nie grał zbyt często. Bieżący sezon rozpoczął w Ruchu Chorzów, jednak dalej nie prezentował swoich dawnych umiejętności. Dopiero po przyjściu do Stomilu Olsztyn Terlecki zaczął odbudowywać formę i był jednym z najlepszych piłkarzy tej drużyny w rundzie wiosennej. Ponieważ klub z Warmii spadł do drugiej ligi, zawodnik postanowił poszukać nowego pracodawcy. Szybko ofertę piłkarzowi złożyli działacze Widzewa. Równie szybko Terlecki przystał na warunki łódzkiej drużyny i po ponad dwóch latach powrócił do klubu z alei Piłsudskiego. Zapewne spodziewano się po nim dużo więcej, jednak nie zawsze wychodziła gra widzewskiemu pomocnikowi. Po zakończeniu sezonu przeszedł do Wisły Płock. Potem grał przez pół roku w Pogoni Szczecin. W 2005 roku uznano przejście do Radomiaka Radom, który bronił się przed spadkiem z zaplecza ekstraklasy, jako sportową zsyłkę. Radomianie utrzymali się w lidze, a w przerwie zimowej następnego sezonu wrócił na I-ligowe boiska, podpisując półroczny kontrakt z warszawską Polonią. W następnej edycji rozgrywek wrócił na rok do już III-ligowca, Radomiaka.

Uznany jako jeden z najbardziej zmarnowanych wielkich talentów w polskiej piłce nożnej. Wróżono mu, jako młodemu zawodnikowi, wielką karierę, miewał często przebłyski świadczące o jego naprawdę ogromnym potencjale. Polscy kibice nierzadko oskarżają go jednak o to, że sam zmarnował swój potencjał, prowadząc według nich niesportowy tryb życia i traktując piłkę nożną z niezbyt dużym zaangażowaniem z jego strony.

W pierwszej lidze polskiej rozegrał 200 spotkań, zdobywając w nich 18 bramek.

czytaj dalej: [2], [3]