Madziaryzacja – proces asymilowania się ludności niemadziarskiej do narodowości węgierskiej.

Madziaryzacja była szczególnie istotnym zjawiskiem społecznym na obszarze Królestwa Węgierskiego, obejmującego od czasów średniowiecznych – poza Węgrami właściwymi – Siedmiogród, Słowację, Banat (w XVIII wieku szlachta tych krajów, nie wliczając napływowej niemieckiej, była prawie w całości zmadziaryzowana) i Chorwację (której elity w znacznej części oparły się madziaryzacji). Szczególnie burzliwy przebieg miała madziaryzacja w wiekach XIX i XX (np. w 1899 zmadziaryzowano dziesiątki nazw miejscowości na terenie dzisiejszej Słowacji, a 2 czerwca 1907 sejm węgierski uchwalił tzw. Lex Apponyi, w myśl którego język węgierski stał się wykładowym we wszystkich szkołach powszechnych), kiedy nasiliły się zarówno dążenia narodowe nacji niewęgierskich na obszarze krajów korony świętego Stefana, jak i dążenia madziaryzacyjne Pesztu, mające w zamierzeniu nie dopuścić do przyszłego oderwania się tych krajów (de facto ich skutek był odwrotny od zamierzonego).

Madziaryzacją szczególnie objęte były narody: serbski, rumuński, rusiński, chorwacki i słowacki.

Przypisy

Zobacz też