Magnus Larsson (ur. 25 marca 1970 w Olofström) - tenisista szwedzki, zwycięzca turniejów zawodowych w grze pojedynczej i podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa i Pucharu Świata, finalista wielkoszlemowego French Open w deblu.

Życiorys

Kariera zawodowa Larssona przypadła na lata 1989-2003. Pierwsze turniejowe zwycięstwo w grze pojedynczej odniósł w 1990 we Florencji (w drodze po tytuł pokonał m.in. znanego i wysoko wówczas klasyfikowanego Argentyńczyka Guillermo Peréza Róldana), co otworzyło mu drogę do awansu do pierwszej setki rankingu światowego. Latem tegoż roku osiągnął finał międzynarodowych mistrzostw Szwecji w Båstad, w którym musiał uznać wyższość jednego z nielicznych australijskich specjalistów tenisa na nawierzchni ziemnej, Richarda Fromberga. Udanie rozpoczął również sezon 1991, osiągając półfinał w Adelajdzie po pokonaniu m.in. Borisa Beckera, ale nie udało mu się dojść do żadnego finału turniejowego w dalszej części roku. Na uwagę zasługuje start w dużym turnieju w Monte Carlo, gdzie w drodze do 1/8 finału Larsson pozostawił w pokonanym polu swojego rodaka Stefana Edberga, ówczesnego lidera rankingu.

Sezon 1992 przyniósł Szwedowi dwa zwycięstwa turniejowe. W hali w Kopenhadze pokonał w finale swojego rodaka Andersa Järryda, a na ziemi w Monachium wyeliminował m.in. piątą rakietę świata Niemca Michaela Sticha, by w finale pokonać Czecha Petra Kordę, również sklasyfikowanego w czołowej dziesiątce na świecie (co ciekawe, Korda zrewanżował się Larssonowi m.in. w tej samej imprezie rok później i to już w spotkaniu I rundy). W 1993 Larsson pozostał bez zwycięstwa czy choćby finału turniejowego, ale zaliczył pierwszy ćwierćfinał w imprezie wielkoszlemowej; w US Open pokonał m.in. Borisa Beckera, a odpadł z australijskim weteranem Wally Masurem.

Najlepszy sezon w karierze Magnusa Larssona przypadł na rok 1994. Szwed nie zaczął go udanie, w pierwszych pięciu turniejach odpadając już w I rundzie. W marcu 1994 wygrał halowy turniej ATP Tour w Saragossie. Nie prezentował się najlepiej w pierwszych imprezach europejskiego sezonu na kortach ziemnych, ale właśnie na mączce ceglanej w tymże roku zaliczył swój najlepszy występ w Wielkim Szlemie. Doszedł do półfinału French Open, eliminując m.in. Amerykanina Todda Martina i Peruwiańczyka Jaime Yzagę, a niezwykły mecz stoczył w ćwierćfinale z młodym Niemcem Hendrikiem Dreekmannem. Przez prawie trzy sety spotkania Larsson wyglądał na kompletnie rozbitego, co pozwoliło Dreekmannowi na wypracowanie znaczącej przewagi 2:0 w setach oraz przełamania serwisu w trzeciej partii; po obronie kilku piłek meczowych Szwed uporządkował grę, zdołał obronić trzeciego seta w tie-breaku, a w pozostałych partiach to on dominował zdecydowanie, pozwalając rywalowi na ugranie zaledwie jednego gema. Po wygranym ćwierćfinale Larsson nie poszedł za ciosem, ulegając w kolejnej rundzie zdecydowanie Hiszpanowi Alberto Berasategui. Sukcesy Larssona w sezonie 1994 nie zakończyły się na Paryżu; był w finale na trawie w Halle (pokonał m.in. Rosjanina Jewgienija Kafelnikowa, uległ Michaelowi Stichowi), wygrał turniej w Tuluzie, doszedł do finału turnieju o diamentową rakietę w Antwerpii (przegrał z Pete Samprasem). Na zakończenie sezonu wystąpił w pozostającym poza punktacją ATP Tour Pucharze Wielkiego Szlema w Monachium, zakwalifikowany dzięki paryskiemu półfinałowi, i pokonał kolejno Stefana Edberga, Andre Agassiego, Todda Martina, a w finale Pete Samprasa.

Rezultaty uzyskane w 1994, a także na początku 1995, dały Larssonowi znaczny awans w klasyfikacji ATP Tour; w kwietniu 1995 Szwed znalazł się na najwyższym w karierze miejscu 10. W sezonie 1995 nie odniósł zwycięstwa turniejowego, ale był stale w czołówce - w finale w Ad-Dausze przegrał z Edbergiem, w finale w Barcelonie nie sprostał niekwestionowanemu liderowi gry na kortach ziemnych sezonu Thomasowi Musterowi, był w półfinałach m.in. w Key Biscaine, Pinehurst i Atlancie, a w Australian Open i French Open kończył starty na 1/8 finału (w Australii nie wykorzystał prowadzenia 2:0 w setach z Pete Samprasem). Dużo mniej udanie startował w kolejnym sezonie, kiedy zaliczył jedynie finał w Tuluzie, przegrany do Marka Philippoussisa.

Magnus Larsson nie nawiązał już w dalszej części kariery do sukcesów z 1994. W kolejnych latach odnosił pojedyncze sukcesy, m.in. w 1997 był w ćwierćfinale US Open (przegrał ze zmierzającym po tytuł Australijczykiem Patrickiem Rafterem), a w Monte Carlo i Indianapolis wyeliminował lidera rankingu Samprasa. W 1998 powtórzył ćwierćfinał US Open, pokonując m.in. rozstawionego z drugim numerem Chilijczyka Marcelo Ríosa i przegrywając z Hiszpanem Carlosem Moyą, a także był w finale w Halle, gdzie wygrał z dawnym mistrzem Wimbledonu Richardem Krajickiem i uległ Rosjaninowi Kafelnikowowi; zanotował ponadto swój najlepszy w karierze start na kortach wimbledońskich, gdzie doszedł do IV rundy (1/8 finału), a wyeliminował go leworęczny Holender Jan Siemerink. Ostatnie znaczące sukcesy Larsson odniósł w 2000. Wygrał wówczas turniej w Memphis (w finale z Byronem Blackiem z Zimbabwe), a także był w finale w Kopenhadze, gdzie przegrał z młodszym rodakiem Andreasem Vinciguerrą (w półfinale pokonał wschodzącą gwiazdę tenisa Rogera Federera). Po kilku latach, w czasie których dalszemu obsuwaniu się w rankingu światowym sprzyjały liczne kontuzje, Larsson podjął w 2003 decyzję o zakończeniu kariery zawodniczej. Jeszcze w styczniu 2003 potrafił zmusić lidera klasyfikacji ATP Tour Lleytona Hewitta - przed jego własną publicznością - do pięciosetowej walki w I rundzie Australian Open.

Popularność zapewniły Szwedowi przede wszystkim występy w grze pojedynczej, ale miał on na koncie także liczne sukcesy deblowe. W styczniu 1995 był klasyfikowany na 26. miejscu rankingu deblistów. Wygrał łącznie 6 turniejów w deblu, w dalszych dwóch dochodził do finałów, tworząc pary głównie z rodakami Edbergiem, Enqvistem, Gustafssonem i przede wszystkim Kultim. Z tym ostatnim triumfował w dużym turnieju w Monte Carlo, w 1994 był w półfinale US Open (po zwycięstwach nad takimi parami, jak Byron Black i Jonathan Stark czy Patrick McEnroe i Jared Palmer, Szwedzi ulegli Markowi Woodforde'owi i Toddowi Woodbridge'owi), a w 1995 osiągnął jedyny wielkoszlemowy finał - w międzynarodowych mistrzostwach Francji (zwycięstwa m.in. nad Blackiem i Starkiem, Joshuą Eaglem i Andrew Florentem, Jimem Grabbem i Jaredem Palmerem, porażka w finale 7:6, 4:6, 1:6 z Holendrami Jacco Eltinghiem i Paulem Haarhuisem). Sezon 1995 para Larsson-Kulti zakończyła na 11. miejscu w klasyfikacji debli.

Bogatą kartę Larsson zapisał również w reprezentacji Szwecji, przede wszystkim w Pucharze Davisa. Grał w tych rozgrywkach w latach 1992-2003, zarówno jako singlista jak i deblista, notując bilans 13 zwycięstw i 6 porażek (w grze pojedynczej - 12 zwycięstw i 4 porażki). Wniósł znaczący wkład w zdobycie przez Szwecję Pucharu Davisa w 1994 i 1997. W finale w 1994 pokonał Rosjan Kafelnikowa i Wołkowa, a trzy lata później Amerykanów Samprasa i Changa. W 1995 zdobył razem z reprezentacją Drużynowy Puchar Świata. Ponadto w barwach narodowych startował w 1992 na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie, gdzie w grze pojedynczej doszedł do III rundy, eliminując m.in. Francuza Guya Forgeta i ulegając Hiszpanowi Emilio Sánchezowi.

Magnus Larsson, wysoki i potężnie zbudowany, był zawodnikiem praworęcznym, najlepiej czującym się w głębi kortu. Swoją grę budował przede wszystkim na mocnym serwisie i strzałach forhendowych, ale potrafił także zaskoczyć delikatniejszym zagraniem, szczególnie skrótem z bekhendu. Uderzenia bekhendowe grał oburęcznie.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych

Zwycięstwa turniejowe

Finały turniejowe

Linki zewnętrzne