Mahomet nie był jedynym prorokiem działającym wśród Arabów na przełomie VI i VII w. Arabowie w tym okresie znajdowali się na etapie formowania feudalizmu, i w związku z zachodzącymi przemianami społecznymi wśród ludności pojawiło się wielu reformatorów, zarówno społecznych, jak i religijnych, oraz proroków, głoszących nowe religie, lub reformujących już istniejące. Najważniejszym spośród licznych konkurentów Mahometa był prorok Musajlima, a o fakcie, iż to religia Mahometa, a nie Musajlimy zatriumfowała na terenie Półwyspu, zadecydowała całodniowa, krwawa bitwa pod Jamamą, w której najważniejszy z konkurentów założyciela islamu zginął, a jego wojska zostały rozbite przez armię następcy Mahometa - Abu Bakra, dowodzoną przez Chalida ibn al-Walida.

Pod koniec VI w. n.e. ludność Półwyspu Arabskiego wyznawała po części rodzimą, politeistyczną religię, po części chrześcijaństwo, a po części judaizm (żydówką była m.in. pierwsza żona Mahometa - Chadidża). Silne były także wpływy zaratusztrianizmu, wywodzącego się z pobliskiego Iranu. Sam Mahomet przyszedł na świat w rodzinie wyznawców religii pogańskiej. Zaznaczyć należy, że zarówno lokalne chrześcijaństwo, jak i lokalny judaizm zawierały naleciałości pochodzące z lokalnych wyznań pogańskich. Wpływy wszystkich tych religii są wyraźnie widoczne w stworzonym przez Mahometa islamie.