Gaius Iulius Verus Maximinus, Maksymin I, Maksymin Trak ur. 172 albo 173, zm. 238) – cesarz rzymski od marca 235 do czerwca 238.

Był synem chłopa z Tracji. Prawdopodobnym miejscem jego urodzenia był obóz pierwszego legionu italskiego Novae (dziś Swisztow) na granicy współczesnej Bułgarii i Rumunii. Maksymin jest uważany za pierwszego barbarzyńcę (nie-Rzymianina), który nosił cesarską purpurę; był też pierwszym cesarzem, który nigdy nie pojawił się w Rzymie. Jest pierwszym z całego szeregu tzw. cesarzy-żołnierzy, zaś jego rządy uważa się za początek kryzysu cesarstwa rzymskiego w III wieku.

Maksymin został obwołany cesarzem przez pretorianów w 235 roku. Wybór został zatwierdzony przez senat rzymski. Rządy Maksymina spotkały się z niezadowoleniem – w Afryce wybuchło przeciw niemu powstanie, które zostało poparte przez senat. Po pewnym czasie powstanie przeniosło się do Italii. Maksymin zginął podczas walk z powstańcami, zamordowany przez własnych żołnierzy.

W literaturze

Maksymin jest bohaterem powieści Ewy Nowackiej pt. Maksymin Trak (Warszawa 1975).