|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Wyniki nowych międzynarodowych badań nad samicami makaków rezusów i ich zachowaniem w stosunku do młodych pokazują, że matki makaków stanowią niemal lustrzane odbicie zachowania ludzkich matek w stosunku do swoich dzieci. Odkrycia, opisane... Pod hasłem "Grecja - narodziny Europy" rozpocznie się w sobotę 17. Festyn Archeologiczny w Biskupinie (woj. kujawsko-pomorskie). W tym roku przez dziewięć dni można będzie oglądać pokazy i zwiedzać ekspozycje dotyczące kultury i historii starożytnych Grekó... Rola powstań śląskich jest marginalizowana, choć powinny być ważnym elementem budowy regionalnej tożsamości i wiedzy o Śląsku - uważa specjalizujący się w dziejach regionu historyk z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach prof. Zygmunt Woźniczka. W latach 1919-1... Wraz ze wzrostem zainteresowania na całym świecie czystą energią, naukowcy nie ustają w poszukiwaniach jej najobfitszych, dostępnych dla nas zasobów. Większość ekspertów zwróciła się w tym celu w kierunku światła słonecznego. Wyzwanie jednak pol... Wokół katastrofy w Czarnobylu narosło przez lata wiele mitów - podkreślają polscy atomiści. Wyolbrzymianie skali skażenia i liczby ofiar katastrofy prowadzi, ich zdaniem, do nieuzasadnionego lęku przed elektrowniami jądrowymi. Czarnobylska katastr...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
MandaneCzy wiesz że...? Wasal (łac. vassus, z celt. gwas – sługa) – początkowo (wczesne średniowiecze) wolny oddający się pod opiekę seniora w akcie komendacji. W zamian za lenno wasal zobowiązywał się służyć wiernie seniorowi radą i pomocą orężną. Uroczystą ceremonią przekazania lenna była inwestytura. Później wasal to osoba, która złożyła hołd i przysięgę na wierność. Z uwagi na obowiązywanie zasady w feudalizmie europejskim "Wasal mojego wasala nie jest moim wasalem", stosunki lenne tworzyły skomplikowaną strukturę społeczną na terenach kontynentalnej Europy. Azja (gr. Ἀσία Asia) – część świata, razem z Europą tworząca Eurazję, największy kontynent na Ziemi. Z powodów historycznych i kulturowych sama Azja bywa również nazywana kontynentem (zob. alternatywne listy kontynentów). Mandane (ur. 555 p.n.e.) to medyjska księżniczka, córka króla Medów Astyagesa i Aryenis, żona Kambyzesa I, matka twórcy imperium perskiego Cyrusa II. Biografia wg HerodotaWedług historyka Herodota, krótko po narodzinach Mandane, Astyages miał dziwny sen - jego córka oddawała mocz, aż cała Azja została zalana. Król skonsultował się z magami, którzy zinterpretowali sen w następujący sposób - syn Mandany obali swojego dziadka i zagarnie jego królestwo. Aby zapobiec ziszczeniu się snu, Astyages zaręczył Mandanę ze swoim wasalem - księciem achemenidzkim Kambyzesem I z Anszanu - "mężczyzną z dobrej rodziny i z cichymi nawykami". Astyages nie obawiał się zagrożenia ze strony Kambyzesa. Cyrus II Wielki, zwany także Starszym (ok. 590-529 p.n.e.), król Persji z dynastii Achemenidów, syn króla Anszanu Kambyzesa I i medyjskiej księżniczki Mandane. Zjednoczył w ramach swojego imperium wiele ówczesnych państw i narodów. Znany nie tylko z wielkich osiągnięć militarnych, lecz także z tolerancji i sprawiedliwości. W ciągu niespełna 25 lat swojego panowania Cyrus podbił większość krajów Bliskiego Wschodu z wyjątkiem Egiptu oraz plemion Wyżyny Irańskiej.
Pasargady (pers. پاسارگاد Pāsārgād; gr. Πασαργαδών Pasargadốn) - miasto w starożytnej Persji, obecnie Maszhad-e Murghab w środkowym Iranie. Założył je perski król Cyrus II Wielki. Było ono stolicą Persji do czasu zbudowania Persepolis, do którego przeniesiono stolicę achemenidzkiego imperium. Tutaj Cyrus II wzniósł około 550 p.n.e. zespół pałacowy, na który składały się: Potem Astyages miał drugi sen z brzemienną Mandaną, która urodziła winne grono, które podbiło cały świat. Przerażony, Astyages wezwał do siebie córkę z Persji i kazał jej pilnować. Rozkazał swojemu powiernikowi Harpagosowi zgładzić dziecko po jego narodzeniu ten jednak nie chciał przelewać królewskiej krwi osobiście i zamiast zabić dziecko własnoręcznie, kazał to zrobić pasterzowi wołów Astyagesa o imieniu Mitradates. Ten jednak nie wykonał rozkazu, wiedziony współczuciem. Żona Mitradatesa (Kynio/Spako), poprosiła go by zrodzone przez nią w tych dniach martwe dziecko, dał na dowód wykonania rozkazu, a królewskie dziecko postanowili wychować jako własne. Astyages (inaczej Isztuwegu, Arsztiwajga), syn Kyaksaresa, był ostatnim władcą państwa Medów (585 p.n.e.- 550 p.n.e.). Przegrał wojnę z władcą perskim a zarazem swym wnukiem Cyrusem II Wielkim i państwo Medów dostało się pod panowanie Achemenidów. Uważa się, że Cyrus przyjął państwowy ceremoniał królewski, a liczni Medowie zachowali pozycję społeczną równą Persom.
Przez starożytny . Należy jednak tutaj zauważyć że mieszkający na terenie Ukrainy Scytowie i Sarmaci znaleźli się już w V w. p.n.e. pod silnym wpływem kultury greckiej i zaangażowani w sprawy europejskie zaczęli mieć odrębną od reszty Irańczyków historię. Lata później, Cyrus - syn Mandany, rzeczywiście podbił królestwo swojego dziadka. Mało brakowało a przegrałby wojnę z Astyagesem, ale wygrał dzięki ucieczce Harpagusa z pola walki pod Pasargady. Sen Astyagesa spełnił się. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |