Kreda – ostatni okres ery mezozoicznej, trwający około 80 milionów lat (od 145,5 ± 4,0 do 65,5 ± 0,3 mln lat temu). Kreda dzieli się na dwie epoki: wczesną kredę i późną kredę.

Witim (ros. Витим) – rzeka w azjatyckiej części Rosji, w Buriacji i obwodzie irkuckim; prawy dopływ Leny; długość 1837 km (z Witimkanem 1978 km); powierzchnia dorzecza 225 tys. km²; średni roczny przepływ u ujścia 2200 m³/s.

Jura – drugi okres ery mezozoicznej. Trwała od 208 do 145 milionów lat temu. Nazwa pochodzi od gór Jura leżących we Francji i Szwajcarii. Wprowadził ją Alexander von Humboldt w 1823 r.

Syberia (ros. Сибирь) – kraina geograficzna w północnej Azji, wchodząca w skład Rosji, położona między Uralem na zachodzie, Oceanem Arktycznym na północy, Oceanem Spokojnym na wschodzie, oraz stepami Kazachstanu i Mongolii na południu.

Tarcza kontynentalna (tarcza krystaliczna) jest to rozległy, zazwyczaj lekko wypukły i mający tendencje do podnoszenia się obszar zbudowany ze skał krystalicznych. Tarcza kontynentalna jest z reguły obnażona, nie pokryta osadami i niepoddająca się fałdowaniu. Stanowi rdzeń każdego kontynentu. Jeśli jest przykryta młodszymi skałami osadowymi lub wulkanicznymi, to wchodzi w skład platformy kontynentalnej, jako jej fundament. Tarcze kontynentalne i platformy kontynentalne oraz pasma orogeniczne budują płytę kontynentalną.

Mapy topograficzne - mapy szczegółowe, przedstawiające powierzchniowe elementy Ziemi (topografię). Mapy ze względu na treść dzielą się na ogólnogeograficzne i tematyczne (np. klimatyczne, geologiczne). Mapy topograficzne są jednym z typów map ogólnogegraficznych, które można ogólnie podzielić na mapy przeglądowe (skala mniejsza od 1:1000000), mapy przeglądowo-topograficzne od 1:200000 do 1:1000000) i mapy topograficzne (skala większa od 1:200000) - jednak podział ten wg różnych kartografów i w różnych państwach, szczególnie odnośnie granic skalowych, może się nieco różnić.

Płyta oceaniczna - płyta tektoniczna (płyta litosfery) znajdująca się w całości lub w znacznej części pod oceanem (np. Płyta Nazca, Płyta Pacyficzna). Powstaje w strefie spreadingu znajdującej się pod grzbietem oceanicznym. Zbudowana jest ze skorupy typu oceanicznego. Są to struktury samodzielne (płyta pacyficzna) lub obrastają płyty kontynentalne (Afryka).

Płyta kontynentalna – płyta tektoniczna znajdująca się w całości lub w znacznej części pod blokiem kontynentalnym, a włąściwie tworząca blok kontynentalny (np. Płyta Afrykańska). Do płyty poza lądem stałym należy też obszar szelfu kontynentalnego wraz ze skłonem kontynentalnym. Zbudowana jest z kompleksu skał osadowych, skorupy kontynentalnej oraz podścielającej ją skorupy oceanicznej lub zbliżonej. Praktycznie wszystkie płyty kontynentalne obrośnięte są przez obszary zbudowane wyłącznie ze skorupy oceanicznej, czyli płytę oceaniczną.