Marana i Cyra - Polski Serwis Naukowy

Marana (również Maryna), cs. Prepodobnaja Marina i Cyra (również Chira, Cira lub Kira), cs. Prepodobnaja Kira (zm. ok. 450) - żyjące w V wieku pustelnice, dziewice i święte Kościoła katolickiego oraz prawosławnego.

Informacje o nich pochodzą z Historii mnichów syryjskich (ang. Religiosa Historia) autorstwa Teodoreta, greckiego pisarza i biskupa Cyru (Ḳūrus w Syrii), który odwiedzał pustelnice.

Obie kobiety urodziły się w arystokratycznych rodzinach i wychowały w Beroei (dzisiejsze Aleppo w Syrii). W młodości pod natchnieniem opuściły rodzinne miasto by oddać się życiu ascetycznemu w którym wytrwały przez czterdzieści dwa lata. Wybudowały pod gołym niebem małe obejście z kamieni i błota w którym znajdowało się małe okienko, będące łącznością ze światem zewnętrznym i którym podawana była im żywność. Mała pustelnia znajdowała się w zasięgu ludzkich siedlisk, aby słyszano ich modlitwy oraz słowa i brano z nich przykład do życia w miłości i modlitwie. Tylko Marana mogła rozmawiać z innym kobietami i to tylko na Wielkanoc. Głosu Cyry nikt nie słyszał.

Kult Świętych - w katolicyzmie i prawosławiu szczególny szacunek do osób zbawionych oraz do świętych aniołów, którzy stawiani są za wzór dla wszystkich żyjących. Do świętych można zwracać się z prośbą o wstawiennictwo do Boga.

Eremita lub pustelnik (gr. ἐρημίτης eremites, żyjący na pustkowiu), osoba, która z pobudek religijnych wycofuje się z życia w społeczeństwie i decyduje się na życie w izolacji i celibacie. Poświęca się przede wszystkim modlitwie i życiu w ascezie. Utrzymuje się, jak to miało np. miejsce u zarania życia pustelniczego w Egipcie i Palestynie, z jałmużny i/lub rzemiosła.

Pustelnice były ubrane w długie bluzy, całkowicie ukrywające głowę i twarz oraz piersi i ręce. Nosiły żelazne łańcuchy na szyjach, talii i nadgarstkach takiej wagi, aby słabszej postury Cyra mogła przyjąć pozycję pionową. Na prośbę biskupa Cyru odkładały je, by po jego odejściu włożyć je z powrotem. Na wniosek Teodoryta obudowano im pustelnię aby chroniła kobiety przed upałem i zimnem, deszczem lub śniegiem. Tylko dwa razy panie opuściły pustelnię. Udając się do Jerozolimy ćwiczyły abstynencję w jedzeniu przed kolejną pielgrzymką i tylko raz przyjęły pokarm. W kolejną podróż udały się do grobu św. Tekli w Seleucji Izauryjskiej (Isaurian Seleucia).

Modlitwa za wstawiennictwem świętego (czasem błędnie rozumiana jako modlitwa do świętego) – rodzaj modlitw katolickich, prawosławnych a także części innych wyznań chrześcijańskich, zanoszonych do Boga za pośrednictwem (przyczyną, wstawiennictwem) świętego, często patronów osób modlących się lub uchodzących za szczególnie skutecznych w danych problemach. Występują w wielu wyznaniach.

Wielkanoc (Pascha, Niedziela Wielkanocna) — najstarsze i najważniejsze . Poprzedzający ją tydzień, stanowiący okres wspominania najważniejszych dla wiary chrześcijańskiej wydarzeń, nazywany jest Wielkim Tygodniem. Ostatnie trzy doby tego tygodnia: Wielki Czwartek (wieczór), Wielki Piątek, Wielka Sobota i Niedziela Zmartwychwstania znane są jako Triduum Paschalne (Triduum Paschale). W chrześcijaństwie wprawdzie każda niedziela jest pamiątką zmartwychwstania Chrystusa, ale Niedziela Zmartwychwstania jest z nich najbardziej uroczysta.

Ich wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 28 lutego za Martyrologium Rzymskim lub 3 sierpnia za Martyrologium Baroniusza. W synaksarionach bizantyńskich zostały wpisane pod dniem 28 czerwca.

Ujęte zostały również w niektórych prawosławnych i rosyjskich synaksarionach, ale nie w greckich czy rumuńskich, a mimo to uznawane są za rumuńskie święte.

Kościół prawosławny wspomina święte mniszki (prepodobnyje) 28 lutego/13marca, tj. 13 marca (lub 12-ego w roku przestępnym) według kalendarza gregoriańskiego.