Marcellin "Marcel" Cerdan (ur. 22 lipca 1916, zm. 28 października 1949) − francuski bokser, zawodowy mistrz Francji i Europy w wadze półśredniej i średniej, a także mistrz świata w wadze średniej (1948-49). Uznawany za najwybitniejszego francuskiego pięściarza i jednego z najlepszych zawodników wagi średniej w historii. Będąc u szczytu kariery, zginął w wieku 33 lat w katastrofie lotniczej na Azorach.

Sportowa kariera

Wczesna kariera

Urodził się we francuskiej Algierii. W wieku 6 lat wyjechał z rodziną do Casablanki w Maroku, będącym ówcześnie francuskim protektoratem. Tam z inicjatywy ojca, który zajmował się organizowaniem amatorskich turniejów pięściarskich, zaczął trenować boks. W wieku 8 lat stoczył swoją pierwszą amatorską walkę. Ukończywszy 18 lat, w 1934 roku rozpoczął zawodową karierę w wadze półśredniej. W ciągu niespełna trzech lat, walcząc na terenie Maroka i Algierii, wygrał 28 walk z rzędu. W lipcu 1937 roku podpisał kontrakt z paryżaninem Lucienem Rouppem, który był jego managerem przez kolejnych 11 lat. We wrześniu Cerdan znokautował w Casablance byłego mistrza Czechosłowacji i pretendenta do mistrzostwa Europy, Eduarda Hrabaka, dzięki czemu otrzymał szansę wyjazdu i walk w Metropolii.

Mistrz Francji i Europy w wadze półśredniej

W lutym 1938 roku, po stoczeniu kilku zwycięskich walk w Paryżu, powrócił do Casablanki, gdzie zdobył zawodowe mistrzostwo Francji w wadze półśredniej, pokonując na punkty Omara Kouidriego. Po walce został ochrzczony przez prasę "Marokańskim Bombardierem" − pseudonim ten towarzyszył mu do końca kariery. Trzy miesiące później znokautował w Paryżu Gustave'a Humery'ego, byłego mistrza Europy w wadze lekkiej, dzięki czemu stał się jednym z najpopularniejszych francuskich pięściarzy.

Po walce z Humerym dwukrotnie obronił mistrzostwo Francji, a w styczniu 1939 roku po raz pierwszy walczył za granicą, gdy zmierzył się w Londynie z Harrym Crasterem. Cerdan, dotychczas niepokonany w 45 walkach, został zdyskwalifikowany w piątej rundzie z powodu faulu na Angliku i tym samym poniósł pierwszą porażkę w zawodowej karierze. Powetował ją miesiąc później, gdy pokonał w Paryżu na punkty ówczesnego mistrza Europy, Saverio Turiello. Stawką walki nie był tytuł Włocha, jednak zaproponował on Cerdanowi rewanż w swoim rodzinnym Mediolanie − tym razem pojedynek miał być o czempionat kontynentu. Odbył się on 3 czerwca 1939 roku na welodromie Vigorelli. Francuz pokonał rywala przez decyzję sędziów po 15 rundach, zostając nowym mistrzem Europy IBU w wadze półśredniej.

Okres wojny

Cerdan stoczył jeszcze wygraną walkę z innym Włochem, Cleto Locatellim (byłym mistrzem Europy w wadze lekkiej), po czym jego karierę przerwał wybuch II wojny światowej. 6 września 1939 roku został zmobilizowany i wcielony do Marynarki Wojennej. Służył w Maroku w jednostce artylerii nadbrzeżnej, następnie jako posłaniec. Po kapitulacji Francji pozostał w Północnej Afryce, która znalazła się pod kontrolą kolaboranckiego rządu Vichy. Przez krótki okres grał w piłkę nożną (otrzymał nawet dwukrotnie powołanie do reprezentacji Maroka), po czym w styczniu 1941 roku wznowił karierę bokserską. Dostał zezwolenie na wyjazd do Ameryki, aby trenować i walczyć z tamtejszymi czołowymi bokserami, jednak przystąpienie USA do wojny pokrzyżowało te plany. W grudniu po raz pierwszy od ponad 2 lat wystąpił w Europie − w Vichy znokautował Szwajcara Roberta Seidla. Dochody z tej walki przeznaczył na rzecz francuskich jeńców wojennych w Niemczech.

W sierpniu 1942 roku doznał w Algierze drugiej porażki w karierze - ponownie przez dyskwalifikację − tym razem z Victorem Buttinem. W tym samym roku został pozbawiony mistrzostwa Europy przez kontrolowane przez hitlerowców władze IBU, gdyż nie podjął w wyznaczonym terminie obrony tytułu przeciwko Niemcowi Gustavowi Ederowi. We wrześniu zgodził się jednak walczyć w okupowanym Paryżu o odzyskanie tytułu z Hiszpanem Jose Ferrerem. Cerdan w ciągu 83 sekund ośmiokrotnie powalił rywala na deski, zanim sędzia przerwał pojedynek. Po walce Francuz opuścił ring, nie odbierając należnej mu gaży, a następnie, używając podrobionych przepustek, przedostał się do Maroka. Wkrótce potem alianci zajęli posiadłości Vichy w Afryce Północnej, a cała kontynentalna Francja została zajęta przez wojska III Rzeszy. Cerdan zaciągnął się do Marynarki Wojennej Wolnych Francuzów i w konsekwencji przez prawie rok nie walczył. Na ring powrócił w sierpniu 1943 roku. Walczył głównie przeciwko amerykańskim zawodowym bokserom odbywającym służbę wojskową na froncie śródziemnomorskim, wygrywając dwa międzyalianckie turnieje w Algierze i Rzymie. W 1944 roku przeszedł do wagi średniej.

Mistrz Francji i Europy w wadze średniej

Po zakończeniu wojny opuścił Afrykę i osiadł w Paryżu. W listopadzie 1945 roku znokautował czarnoskórego Assane Dioufa, odbierając mu mistrzostwo Francji w wadze średniej. W grudniu 1946 roku zmierzył się na stadionie Parc des Princes z byłym mistrzem, Robertem Charronem w pojedynku zapowiadanym przez francuską prasę jako "walka stulecia". W obecności 37 tysięcy widzów Cerdan obronił tytuł, pewnie wygrywając przez werdykt sędziów. Świadkiem walki był Mike Jacobs, wpływowy nowojorski promotor. Zaproponował on Francuzowi zmierzenie się z czołowym amerykańskim pięściarzem, Holmanem Williamsem. Cerdan pokonał go w Paryżu na punkty, dzięki czemu wyjechał do USA, gdzie w grudniu 1947 roku zadebiutował w Madison Square Garden, pokonując byłego pretendenta do mistrzostwa świata, Georgie'ego Abramsa.