Marcel Déat (ur. 7 marca 1894 r. w Guérigny we Francji, zm. 5 stycznia 1955 r. koło Turynu we Włoszech) – francuski socjalistyczny, a następnie faszystowski działacz polityczny, minister lotnictwa w okresie przedwojennym, przywódca kolaboracyjnego Zgromadzenia Narodowo-Ludowego (RNP) podczas II wojny światowej.

Młodość i działalność socjalistyczna

Marcel Déat od 1914 r. studiował filozofię w École normale supérieure. Jednocześnie zaangażował się w działalność polityczną, wstępując do Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Socjalistycznej (SFIO). Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do armii francuskiej; otrzymał za odwagę Legion d'Honneur i kilkakrotnie był wyróżniany. Doszedł do stopnia kapitana. Po zakończeniu wojny kontynuował studia, a po ich zakończeniu podjął pracę nauczyciela filozofii w Reims. W 1926 r. został wybrany deputowanym do francuskiego parlamentu z departamentu Marna. W 1932 r. zerwał ze SFIO z powodu niezgody na linię polityki prowadzonej przez Léona Bluma w stosunku do rządu Édouarda Herriota. Rok później został oficjalnie wyrzucony z partii. Bez wsparcia socjalistów stracił miejsce w parlamencie, ale kontynuował działalność polityczną jako neo-socjalista. Założył własne ugrupowanie pod nazwą Parti Socialiste de France, którego dewizą było hasło: Porządek, Władza i Naród. W 1935 r. przyłączył się do Unii Socjalistów i Republikanów, dzięki czemu w 1936 r. ponownie wybrano go deputowanym z Angoulême. W tym samym roku został ministrem lotnictwa w rządzie Alberta Sarrauta, ale szybko zrezygnował z powodu konfliktu z premierem. Stracił także znowu mandat deputowanego.