Marceli II, łac. Marcellus II, właściwie Marcello Cervini degli Spannochi (ur. 6 maja 1501 w Montepulciano koło Sieny, zm. 1 maja 1555 w Rzymie) – papież w okresie 9 kwietnia 1555 – 1 maja 1555.

Był synem pisarza Świętej Penitencjarii Apostolskiej. Jedna z jego sióstr była matką Roberta Bellarmina – jednego z doktorów Kościoła. Marcelin odbył studia w Sienie i Florencji. Papież Klemens VII powierzył mu rewizję kalendarza. Tłumaczył na włoski dzieła łacińskie i greckie.

Marcelin mógł zostać papieżem już w 1550, kiedy grono głosujących na konklawe było niesłychanie podzielone. Po 26 dniach obrad skłaniano się więc do rozwiązania kompromisowego, a był nim wybór kardynała Cerviniego. Niestety ten 29 grudnia 1549 zachorował (miał gorączkę) i opuścił konklawe udając się do domu. Wobec tego ostatecznie wybrano Jana Marię Ciocchi del Monte, który przybrał imię Juliusza III.

Nie minęło pięć lat gdy Juliusz zmarł. Zwołano nowe konklawe, na którym przebieg obrad był podobny (trwało jednak znacznie krócej). Kandydaci reprezentowali albo politykę profrancuską, albo procesarską (reformatorzy Kościoła). Po czterech dniach zadecydowano o kompromisie i wyborze neutralnego Cerviniego. Co ciekawe po przedstawieniu nowemu papieżowi głosów okazało się, że oprócz niego samego wszyscy wskazali go na nowego następcę św. Piotra. Cervini głosował na Giampietro Carafę.

Papież elekt postanowił zachować swoje imię (dotychczas był ostatnim papieżem, który tak zrobił). Do czasu Jana Pawła I był ostatnim papieżem numerowanym cyfrą poniżej IV.

Marcelin ogłosił, że chce zreformować Kościół. Jednak najpierw trzeba było zająć się obchodami Wielkiego Tygodnia i Wielkiejnocy. Papież wyraźnie zbladł i zachorował. Mimo to prowadził korespondencję z ambasadorami Francji i Hiszpanii, którym nakazał zakończyć waśnie pomiędzy tymi państwami. W przeciwnym razie zagroził, że nie będzie wysyłał tam nuncjuszów i legatów, ale pojawi się tam osobiście i potępi winnych sporów.

W przeciwieństwie do wielu swoich poprzedników Marcelin II nie obsadził swoimi krewnymi żadnego stanowiska kościelnego. Co więcej, zabronił dzieciom swojego przyrodniego brata wizytować go w formie oficjalnych audiencji papieskich.

Ostatnim rozporządzeniem papieża był nakaz kontroli nad wydatkami Stolicy Apostolskiej. Nie doczekał realizacji tego zalecenia. 28 i 29 kwietnia 1555 przyjmował na audiencjach kilku kardynałów i księcia Ferrary. Wieczorem 29 kwietnia skarżył się na trudności w zaśnięciu. Rankiem następnego dnia miał zawał i zapadł w śpiączkę. Wieczorem już nie żył. Był to zaledwie 22 dzień jego pontyfikatu.

Linki zewnętrzne