Wąż-smok (akad. mušhuššu) - w mitologii mezopotamskiej stworzenie z tułowiem i szyją węża, przednimi nogami lwa, tylnymi nogami ptaka i rogami na głowie. Począwszy od okresu akadyjskiego aż do hellenistycznego wąż-smok traktowany był jako symbol różnych bogów lub jako hybryda o charakterze magiczno-ochronnym, nie powiązana ściśle z żadnym bóstwem. Przez porównanie postaci, przedstawionych na bramach i na drodze procesyjnej w Babilonie, z opisem prac budowlanych, pozostawionych przez króla Nabuchodonozora II, można było w sposób pewny zidentyfikować akadyjskie imię tego stworzenia jako mušhuššu (tłum. "rozjuszony wąż"). Mušhuššu był pierwotnie zwierzęciem Ninazu, boga miasta Esznunna. W okresie akadyjskim lub w początkach okresu starobabilońskiego (XVIII w. p.n.e.) został "odziedziczony" przez boga Tiszpaka, gdy ten zastąpił Ninazu w funkcji boga opiekuńczego miasta. W Lagasz natomiast zaczęto go łączyć z synem Ninazu - bogiem Ningiszzidą. Prawdopodobnie po zdobyciu Esznunny przez Hammurabiiego (1756 r. p.n.e.) węża-smoka powiązano z nowym babilońskim bogiem narodowym - Mardukiem, a później również z bogiem Nabu. Zdobycie Babilonu przez asyryjskiego króla Sancheriba (689 r. p.n.e.) spowodowało przeniesienie motywu węża-smoka do Asyrii, gdzie został zwierzęciem tamtejszego boga państwowego Aszura.

Sarpanitu (akad. Ṣarpānītu) - w mitologii mezopotamskiej małżonka boga Marduka, a tym samym naczelna bogini miasta Babilon. Pod imieniem Erua czczono ją jako boginię narodzin (od akad erû - "być w ciąży").