|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Dnia 2 lutego 2011 r. w Berlinie, Niemcy, odbędą się warsztaty poświęcone programowi Circum Mare Balticum.
Program Circum Mare Balticum sponsorowany jest przez niemieckie Federalne Ministerstwo Edukacji i Badań Naukowych. Jego celem jest pomaganie nauko... Podczas konferencji "Extreme Solar Systems II", która trwa właśnie w Jackson Lake Lodge (USA) zorganizowano panel, podczas którego astronomowie zajmujący się poszukiwaniem egzoplanet skomentowali odkrycie przez kosmiczny teleskop Kepler planety okołopod... Zazwyczaj malowidła, pismo czy przedmioty artystyczne pozostawione przez naszych antenatów i odkrywane przez archeologów przywodzą na myśl hieroglify lub malowidła naskalne wykonane rękami pierwszych ludzi. Prawdopodobnie rzadziej kojarzymy te rzeczy z brytyjskimi grupami punkowymi lat 70. XX... Ból to jeden z najważniejszych problemów, z jakimi zmaga się współczesna medycyna - powiedział dr Jerzy Jarosz z Zakładu Medycyny Paliatywnej Centrum Onkologii, 13 stycznia, podczas konferencji zorganizowanej przez Urząd Rejestracji ... Ostatnie informacje, jakie dotarły z misji Venus Express Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) ujawniają, że atmosfera wysoko nad biegunami Gwiazdy Porannej jest o 60% cieńsza niż się spodziewano. Serie niskich przelotów pozwol...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Mare TranquillitatisCzy wiesz że...? Mare Fecunditatis, Mare Foecunditatis (łac. Morze Żyzności albo Morze Obfitości) to morze księżycowe znajdujące się po widocznej stronie Księżyca. Jego średnica ma długość 909 km. Księżyc (, nieco więcej niż 1/4 średnicy Ziemi. Oznacza to, że objętość Księżyca wynosi około 1/50 objętości kuli ziemskiej. Przyspieszenie grawitacyjne na jego powierzchni jest blisko 6 razy słabsze, niż na Ziemi. Księżyc wykonuje pełny obieg wokół Ziemi w ciągu 27,3 dnia (tzw. miesiąc syderyczny), a okresowe zmiany w geometrii układu Ziemia-Księżyc-Słońce powodują występowanie powtarzających się w cyklu 29,5-dniowym (tzw. miesiąc synodyczny) faz Księżyca. 
 Mare Tranquillitatis (łac. Morze Spokoju) – morze księżycowe położone wewnątrz basenu Tranquillitatis. Podczas gdy sam basen pochodzi prawdopodobnie z epoki prenektaryjskiej, bazalt wypełniający zagłębienie terenu datowany jest na okres późnoimbryjski. Cechą wyróżniającą Tranquillitatis spośród innych mórz jest szczególnie nieregularna krawędź oraz brak wielopierścieniowej struktury okalającej większość tego typu formacji. Dość chaotyczne ukształtowanie topograficzne jest wynikiem nałożenia się na siebie basenów Tranquillitatis, Nectaris, Crisium, Fecunditatis i Serenitatis z dwoma pierścieniami Oceanus Procellarum. Zlokalizowane na północno-wschodniej krawędzi Palus Somni (Bagno Snu) wypełnione jest zastygniętą magmą, która wylała się z Tranquillitatis. Jego średnica równa jest 873 km. Mare Nectaris (łac. Morze Nektaru) to niewielkie morze księżycowe (obszar pokryty skałami bazaltowymi pochodzenia wulkanicznego, wyraźnie ciemniejszy od pozostałej powierzchni Księżyca) umiejscowione pomiędzy Mare Tranquillitatis (Morzem Spokoju) i Mare Fecunditatis (Morzem Obfitości). Zachodnią granicę Morza Nektaru wyznacza pasmo górskie Pirenejów, po tej samej stronie morza znajduje się też grupa rowów tektonicznych. Jego średnica równa jest 333 km.
Mare Serenitatis (łac. Morze Jasności) morze księżycowe znajdujące się po widocznej stronie Księżyca. Ma powierzchnię 303 000 km². Prawie kołowy zarys wyróżnia je spośród pozostałych mórz. Jego średnica równa jest 707 km. Współrzędne selenograficzne: Morze Spokoju było w 1969 roku miejscem lądowania modułu księżycowego Apollo 11, statku pierwszej załogowej misji księżycowej. Na pamiątkę tego wydarzenia trzy niewielkie kratery w pobliżu bazy astronautów nazwano ich nazwiskami: Armstrong, Aldrin i Collins. 
Morze księżycowe jest to duża, ciemna, pokryta zastygłym bazaltem równina na Księżycu, powstała około 2,5 mld lat temu na skutek uderzeń meteorytów. Zostały nazwane maria, łac. morze, przez wczesnych astronomów, którzy porównali je do mórz ziemskich. Odbijają mniej światła niż obszary górskie lub góry, które są starsze i pokryte glebą albo regolitem. Morza pokrywają 16% powierzchni Księżyca, najwięcej ich znajduje się po jego widocznej stronie. Kilka mórz znajduje się na niewidocznej stronie – są one znacznie mniejsze, przeważnie są to bardzo duże kratery, gdzie następowały lokalne wylania lawy.
Oceanus Procellarum (łac. Ocean Burz) to ogromne morze księżycowe na zachodnim skraju widocznej strony Księżyca. Nazwa ta wywodzi się z dawnego przesądu, jakoby pojawienie się ciemnego kształtu Oceanu w czasie pełni zwiastowało pogorszenie pogody. Procellarum to największe z księżycowych mórz, rozciągające się wzdłuż osi północ-południe na 2500 km i zajmując powierzchnię około 4 mln km².
Czy wiesz że...? beta Współrzędne selenograficzne to układ współrzędnych używany do określania pozycji obiektów znajdujących się na powierzchni ziemskiego księżyca.
Apollo 17 – ostatnia, szósta załogowa misja na Księżyc, w której astronauci lądowali na powierzchni. W czasie misji zebrano 115 kg próbek. Astronauci przebywali na powierzchni 3 dni 02 godziny 59 minut i 40 sekund. W czasie pobytu na Księżycu wykonali 3 spacery (EVA) o łącznym czasie 22 godziny 03 minuty i 57 sekund.
Mare Crisium (łac. Morze Przesileń) to morze księżycowe położone w basenie Crisium, na północny wschód od Mare Tranquillitatis. Początki tej formacji sięgają epoki nektaryjskiej, jednak materiał skalny pochodzi z okresu późnoimbryjskiego. Średnica Mare Crisium wynosi 418 km.
Apollo 11 – misja kosmiczna, której głównym celem było pierwsze lądowanie człowieka na Księżycu. Lądowanie nastąpiło 20 lipca 1969 roku o godzinie 20:17:40 UTC w miejscu 0°40′26.69″N i 23°28′22.69″E. Lot Apollo 11 był elementem szerszego programu Apollo.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).
Palus Somni (łac. Bagno Snu) – fragment powierzchni Księżyca, zaliczany do formacji określanych jako morze księżycowe. Jego współrzędne selenograficzne to 14,1° N; 45,0° E, a średnica wynosi 143 km. Nazwa została zatwierdzona przez Międzynarodową Unię Astronomiczną w roku 1935. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
