Margaret Evelyn Osborne, zamężna DuPont (ur. 4 marca 1918 w Joseph, Oregon), tenisistka amerykańska – zwyciężczyni 37 turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, podwójnej i mieszanej.

Wychowywała się w San Francisco. Po raz pierwszy znalazła się w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego w 1938 (nr 7), a po raz ostatni dwadzieścia lat później (nr 5 w 1958). W tym okresie osiągnęła szereg znaczących sukcesów, głównie w deblu w parze z Louise Brough, ale także w grze pojedynczej – trzy razy (z rzędu) wygrała mistrzostwa USA, dwa razy mistrzostwa Francji, raz Wimbledon. W latach 1941-1957 zaledwie dwa finały debla kobiet na mistrzostwach USA odbyły się bez jej udziału. Była liderką nieoficjalnego rankingu światowego "Daily Telegraph" w latach 1947-1950, a rankingu amerykańskiego w latach 1948-1950 (w klasyfikacji krajowej w 1947 wyprzedziła ją Brough).

Dziewięciokrotnie triumfowała w mistrzostwach USA w grze mieszanej. W półfinale w 1948, grając w parze z Billem Talbertem, ustanowiła rekord miksta pod względem liczby rozegranych gemów. Osborne DuPont i Talbert pokonali Boba Falkenburga i Gertrude Moran 27:25, 5:7, 6:1. Wynik ten poprawili dopiero w 1991 Brenda Schultz i Michiel Schapers w I rundzie Wimbledonu, pokonując Andreę Temesvári i Toma Nijssena 6:3, 5:7, 29:27. Para deblowa, jaką Osborne DuPont stworzyła z Louise Brough, była najskuteczniejszym żeńskim deblem do czasu sukcesów Martiny Navrátilovej i Pam Shriver. Tak skuteczne we wspólnej grze deblowej Amerykanki były zarazem częstymi rywalkami na korcie i rozegrały między sobą dwa najbardziej spektakularne finały wielkoszlemowe w tym okresie – na Wimbledonie w 1949 górą była Brough (10:8, 1:6, 10:8), a na mistrzostwach USA w 1949 Osborne DuPont (4:6, 6:4, 15:13).

Praworęczna, grała zazwyczaj stylem "serwis-wolej", właśnie serwis był jej silną bronią. Grała także skutecznie wolejem i lobem, a forhend stosowała często czopowany. Odniosła łącznie 37 zwycięstw w turniejach wielkoszlemowych, nigdy nie biorąc udziału w mistrzostwach Australii. Jest tym samym czwartą pod względem sukcesów wielkoszlemowych zawodniczką w historii, jedynie za Margaret Court, Martiną Navrátilovą i Billie Jean King. Imponującym dorobkiem może się także pochwalić w Pucharze Wightman. Osborne występowała w tych rozgrywkach w latach 1946-1950, 1954, 1955, 1957 i 1962, nigdy nie przegrywając meczu (zarówno w singlu, jak i deblu). Była także kapitanem zespołu narodowego w latach 1953-1955, 1957-1958, 1961-1963 i 1965. Z wszystkich lat, kiedy była zawodniczką lub kapitanem Amerykanek w Pucharze Wightman, jedynie w 1958 trofeum przypadło Brytyjkom.

W 1947 wyszła za mąż za Williama DuPonta, pochodzącego ze znanej rodziny przemysłowców. Na krótko przerwała karierę i urodziła syna, ale po porodzie kontynuowała występy z powodzeniem. Jest uważana za jedną z współautorek potęgi światowej kobiecego tenisa amerykańskiego po II wojnie światowej. W 1967 została wpisana do Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych:

Finały singlowe w turniejach wielkoszlemowych:

Źródła:

Linki zewnętrzne