Maria Angela Truszkowska CSSF, właściwie Zofia Kamila Truszkowska h. Trzaska, (ur. 16 maja 1825 w Kaliszu, zm. 10 października 1899 w Krakowie) − założycielka zgromadzenia sióstr felicjanek, błogosławiona katolicka, dziewica.

Życiorys

Dzieciństwo i młodość

Urodziła się 16 maja 1825 r. w Kaliszu jako pierwsze z siedmiorga dzieci Józefa, podprokuratora przy Sądzie Policji Poprawczej Wydziału Kaliskiego, i Józefy z Rudzińskich. Na chrzcie św. otrzymała imiona Zofia Kamila.

Na podstawie zachowanych zapisów w Dziennikach Urzędowych Królestwa Polskiego wiemy, że w 1834 r. rodzina Truszkowskich przeniosła się do Warszawy. Rodzice zadbali o dobre wychowanie i solidne wykształcenie swojej najstarszej córki. Zofia rozpoczęła regularną naukę na Wyższej Pensji p. Laury Brzezińskiej-Guerin. Duży wpływ na formację duchową młodej dziewczyny miała Anastazja Kotowicz, nauczycielka. Zofia uczyła się pilnie i była dociekliwa.

Niestety, jej słabe zdrowie zmusiło ją do przerwania nauki. W wieku 16 lat Zofia była zagrożona chorobą płuc i wyjechała na rok do Szwajcarii w towarzystwie Anastazji. W otoczeniu pięknej przyrody wsłuchiwała się w głos Boga w swej duszy, rozmiłowała się w modlitwie. Pobyt w Szwajcarii wzmocnił jej siły fizyczne i duchowe, jednak po powrocie do Warszawy nie wróciła już na pensję.

Uczyła się sama. Chętnie przebywała w bogatej bibliotece ojca, pogłębiając swą wiedzę i znajomość języków obcych, zwłaszcza języka francuskiego. Równocześnie rodzice powierzyli jej trosce młodsze rodzeństwo.

Żyjąc w ciszy rodzinnego domu, Zofia zapragnęła poświęcić swe życie na służbę Bogu. Jej myśli kierowały się w stronę klasztoru Sióstr Wizytek. Niestety, rodzice nie pozwolili jej na realizację marzeń o życiu ukrytym przed światem, chociaż jej postawę cechowała głęboka pobożność i umiłowanie modlitwy oraz niezwykła wrażliwość na nędzę innych. Na przeszkodzie stanął również wyjazd z chorym ojcem do Salzbrunn. Po skończonej kuracji oboje zwiedzili Kolonię w Niemczech. Tam, w gotyckiej katedrze, Zofia doznała szczególnej Bożej łaski: zrozumiała, że Bóg nie powołuje jej do Sióstr Wizytek.

Działalność charytatywna

Gdy w 1854 r. zaczęto w Warszawie organizować Stowarzyszenie Pań Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo przy kościele Św. Krzyża, Zofia Truszkowska włączyła się w jego działalność, kierując się potrzebą serca, jako jedna z pierwszych. Wnet zorientowała się, że podanie ubogiemu dziecku kawałka chleba nie wystarcza, że potrzebna jest mu także opieka duchowa. Rodzice, widząc jej zapał do pracy charytatywnej, a równocześnie ciesząc się, że zaprzestała myśleć o wstąpieniu do zakonu klauzurowego, wspomagali materialnie jej poczynania. Wkrótce Zofia stała się jedną z najaktywniejszych członkiń Stowarzyszenia. Przy współpracy swej kuzynki Klotyldy Ciechanowskiej i hrabiny Gabrieli z Brezów Wrotnowskiej w listopadzie 1854 r. wynajęła mieszkanie przy ul. Kościelnej 10 na Nowym Mieście w Warszawie i zorganizowała schronisko dla kilku bezdomnych sierot i staruszek.

Tercjarstwo franciszkańskie

Tam miały miejsce dwa ważne wydarzenia: w dniu 3 czerwca 1855 r. Zofia i Klotylda przyjęły habit tercjarski z rąk o. Honorata Koźmińskiego, kapucyna, słynnego wówczas kaznodziei i ich duchowego kierownika. Wraz z przyjęciem habitu otrzymały nowe imiona: Zofia – s. Angeli, a Klotylda – s. Weroniki. Natomiast w dniu 21 listopada tego samego roku oddały się pod opiekę Matki Bożej Częstochowskiej. Tę datę Siostry Felicjanki uważają za datę powstania Zgromadzenia. W dniu 12 kwietnia 1856 r. Zofia wynajęła większe mieszkanie przy ul. Mostowej, gdzie przeniosły się dzieci i staruszki. O tym wydarzeniu obszernie pisał „Kurier Warszawski”.

Wówczas instytucja Panny Truszkowskiej otrzymała nazwę „Zakład św. Feliksa”. Patronem zakładu został św. Feliks z Kantalicjo (kapucyn, zm. w 1587 r.). Zofia wraz z podopiecznymi często modliła się przed ołtarzem jemu dedykowanym w kościele ojców kapucynów przy ul. Miodowej w Warszawie.

W lipcu 1856 r. Zofia i Klotylda przeniosły się na stałe do Zakładu i poświęciły się całkowicie wychowaniu dzieci i opiece nad staruszkami. Dzieło s. Angeli rozrastało się bardzo szybko. Po niedługim czasie – 8 lipca 1857 r. – Zakład przeniósł się do dawnej Biblioteki Załuskich przy ul. Daniłłowiczowskiej.

Nowa wspólnota zakonna

Przykład s. Angeli przyciągnął wiele młodych dziewcząt, które ofiarowały Bogu swe życie na służbę potrzebującym.

W roku 1859 Siostry Felicjanki rozpoczęły posługiwanie wśród ludu wiejskiego. W Ceranowie na Podlasiu, w majątku Ludwika Górskiego, powstała pierwsza ochronka. Po czterech latach siostry prowadziły już wśród unitów podlaskich jedenaście podobnych ochronek, a na terenie całego zaboru rosyjskiego dwadzieścia siedem.

W czasie sprawowania przez Matkę Angelę urzędu przełożonej generalnej Zgromadzenia doszło do wielkiego zrywu niepodległościowego polskiego narodu. Podczas Powstania Styczniowego wiele domów Zgromadzenia zamieniono na prowizoryczne szpitale. Za udział w powstaniu rząd carski ukarał Felicjanki kasatą Zgromadzenia w całym Królestwie Polskim. Część sióstr udała się do Krakowa, gdzie istniała jedyna - nie objęta ukazem carskim - placówka Zgromadzenia. M. Angela przyjechała do Krakowa w 1866 r. i rozpoczęła na nowo organizować życie zakonne Sióstr Felicjanek.

Życie duchowe

Na szczególną uwagę zasługuje bogate życie wewnętrzne M. Angeli. Umiała szukać, radzić się innych, a przede wszystkim ufać całkowicie Bogu i wiernie wypełniać rozpoznaną wolę Bożą. Niosła pociechę i pomoc innym, mimo iż sama szła krzyżową drogą. Nabożeństwo do Chrystusa Eucharystycznego i do Niepokalanego Serca Maryi stanowiło centrum jej życia. Doczekała radosnej chwili zatwierdzenia przez Kościół założonego przez siebie Zgromadzenia Sióstr Felicjanek. Miesiąc przed śmiercią ks. bp Jan Puzyna wręczył jej dekret Stolicy Świętej zatwierdzający Zgromadzenie.