Lady Maria Boleyn (ur. ok. 1499, zm. 19 lipca 1543) – córka Tomasza Boleyna i Elżbiety Howard.

Siostra Anny Boleyn, drugiej żony Henryka VIII Tudora. Dzieciństwo spędziła w ojczyźnie, ale w 1514 (kiedy miała ok. 15 lat) została wysłana za granicę. Ojciec znalazł jej miejsce na dworze siostry króla Henryka VIII – Marii Tudor – królowej Francji, żony Ludwika XII Walezjusza. Maria została jej dwórką, ale po kilku tygodniach spędzonych w Paryżu dwórki królowej musiały powrócić do Anglii – Marii Boleyn pozwolono zostać (prawdopodobnie dlatego, że jej ojciec został nowym angielskim ambasadorem). Kiedy mąż Marii Tudor zmarł, w 1515 r. Maria Boleyn pozostała we Francji na dworze nowej francuskiej królowej – Klaudii de Valois, była podobno kochanką męża Klaudii – Franciszka I.

Po powrocie do ojczyzny, została dwórką królowej Katarzyny Aragońskiej i przez kilka lat była główną kochanką króla Henryka VIII – zastąpiła Elżbietę Blount. W 1526 roku urodziła królowi syna Henryka, który został jednym z największych doradców późniejszej królowej – swojej przyrodniej siostry Elżbiety I i otrzymał od niej tytuł hrabiego Hunsdon. Kontakty Marii z Henrykiem VIII ochłodziły się w trakcie procesu Anny Boleyn o zdradę królewskiego małżonka. W roku narodzin syna Marii i króla Anglii, król miał już nową kochankę, siostrę Marii – Annę. Maria była ciotką późniejszej królowej, Elżbiety I.

W 1520 r. poślubiła Williama Careya, którego nazwisko otrzymało dwoje dzieci Marii i króla Henryka VIII (dzieci z nieślubnego łoża nie mogły zostać przez króla uznane za jego własne):

W 1534 r. Maria wyszła za mąż ponownie, tym razem za Williama Stafforda (zm. 5 maja 1556). Ich ślub był tajemnicą, ponieważ pan młody był niższy urodzeniem i kiedy rodzina Marii odkryła prawdę, parę wypędzono z dworu królewskiego (Anny Boleyn). Historycy podejrzewają, że drugie małżeństwo zawarte zostało na skutek prawdziwej miłości pary młodej. Para miała dwoje dzieci:

Zobacz też

Bibliografia