Maria Ludwika Elżbieta Burbon, Madame Première, Madame Infante (14 sierpnia 1727 – 6 grudnia 1759) - najstarsza córka króla Francji - Ludwika XV i jego żony - Marii Leszczyńskiej. Była bliźniaczą siostrą Anny Henrietty. Poślubiła Filipa I, księcia Parmy - najmłodszego syna króla Hiszpanii - Filipa V. Z jej licznego rodzeństwa oprócz niej, tylko jej młodszy brat - Ludwik Ferdynand się ożenił.

Ludwika Elżbieta i jej siostra bliźniaczka urodziły się w Wersalu. Ludwika Elżbieta od urodzenia znana była Madame Première, ale jej ojciec nazywał ją Babette. Jej zaręczyny z księciem Filipem zostały ogłoszone już w lutym 1739 - kiedy narzeczona miała 12 lat. Jej przyszły mąż był czwartym synem Filipa V i jego żony - Elżbiety Farnese, trzecim żyjącym synem. Ojcowie Ludwiki Elżbiety i Filipa byli kuzynami, ich ślub zaś miał scementować jeszcze katolickie przymierze przeciw protestantom. Oficjalne zaręczyny odbyły się 26 sierpnia 1739 i Ludwika Elżbieta otrzymała tytuł Madame Infante.

30 sierpnia opuściła Wersal i swoją ukochaną siostrę bliźniaczkę i udała się do Hiszpanii. Po raz pierwszy spotkała swojego przyszłego męża w Alcalá de Henares (około 30 km od Madrytu), a ich ślub miał miejsce 25 października 1739. To małżeństwo nie należało do szczęśliwych, ale para miała troje dzieci:

Ludwika Elżbieta z córką Izabelą Marią

Młoda Ludwika Elżbieta spędzała większość czasu bawiąc się lalkami i rozpieszczając swoją córeczkę - młodszą od niej o 14 lat. Pisała rozpaczliwe listy do swojego ojca, w których opisywała mu swoje nieszczęśliwe życie. W 1745 młodsza siostra księcia Filipa - Maria Teresa Burbon, poślubiła brata Ludwiki Elżbiety. Wracała do rodzinnego Wersalu, kiedy tylko mogła i zostawała tam jak długo tylko mogła. Jedna z takich okazji przytrafiła się w 1748. Pokój w Akwizgranie, który zakończył wojnę o sukcesję austricką, zmusił cesarzową Marię Teresę do oddania Parmy, Piacenzy i Guastalli swojemu wrogowi - Filipowi V. Dzięki Ludwikowi XV Ludwika Elżbieta i jej mąż otrzymali tytuł książąt Parmy i 11 grudnia 1748 Ludwika Elżbieta odwiedziła ojca, aby mu podziękować. Została w Wersalu prawie rok, w czasie którego zaprzyjaźniła się z metresą ojca - Madame de Pompadour, mimo że jej rodzeństwo nienawidziło metresy. W październiku 1749 Ludwika Elżbieta pojechała do Parmy, gdzie zawiozła francuskie obyczaje i kuchnię. W 1752 zmarła jej siostra bliźniaczka i Ludwika Elżbieta ponownie wróciła do Francji, aby odwiedzić grób siostry. Tym razem miała zostać tylko kilka tygodni, a została znowu cały rok. Zmęczona i znudzona wróciła do Parmy i zawarła sojusz z cesarzową Marią Teresą, która jej obiecała tron Niderlandów, odzyskanych przez Austrię na mocy pokoju z Aix-la-Chapelle. Elżbieta powróciła do Francji we wrześniu 1757, aby wydać córkę za arcyksięcia Józefa Habsburga, przyszłego cesarza. Para pobrała się w 1760.

W sierpniu 1759 zmarł bezdzietnie król Ferdynand VI, tron Hiszpanii odziedziczył jego młodszy brat, a starszy brat Filipa - Karol III. Filip i Ludwika Elżbieta znaleźli się bliżej tronu hiszpańskiego, ale rodzina Karola III (w tym kilku synów) przekreśliła ich szanse na objęcie tronu. 6 grudnia 1759 roku Ludwika Elżbieta zachorowała i zmarła na ospę. Została pochowana 27 marca 1760 w bazylice Saint-Denis obok Anny Henrietty. Ich groby jak wszystkie inne zostały zbezczeszczone podczas rewolucji francuskiej.