Grób Mariana Glinki na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie

Marian Witold Glinka (ur. 1 lipca 1943 w Warszawie, zm. 23 czerwca 2008 w Warszawie) – polski aktor i kulturysta.

Życiorys

Sportowiec

Wychowywał się na powojennym Mokotowie. Jako chłopiec uczęszczał do stołecznej szkoły baletowej. Jako że odnosił sukcesy w tańcu, rodzice (zawodowo związani z tańcem) wiązali jego przyszłość z tą właśnie dziedziną. On sam zresztą świetnie odnajdywał się w tańcu. Uczeń szkoły baletowej od 10 roku życia, w 1961 roku zajął I miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Tańca Klasycznego (razem z Iwoną Wakowską, za taniec Statkowskiego „Pieśń Wolności”). Kiedyś podczas jednej z ulicznych bójek, zobaczył go jeden z asystentów Feliksa Stamma i zaproponował treningi boksu. Po nich zaczął uprawiać zapasy, dzięki którym zetknął się ze stawiającą w Polsce pierwsze kroki kulturystyką. Trenował w jednym z najstarszych klubów kulturystycznych w Polsce – TKKF "Syrenka", którego barwy reprezentował na imprezach kulturystycznych w Polsce w latach 60. (m.in. na zawodach w Sopocie, ówczesnych nieoficjalnych mistrzostwach Polski w kulturystyce). Był utalentowanym zawodnikiem i dobrze zapowiadającym się kulturystą – redaktor Stanisław Zakrzewski, prekursor kulturystki w Polsce, pisał o nim na początku lat 70. jako o "czołowym kulturyście polskim w latach 1962-1970, posiadającym piękną sylwetkę". Autor wydanej w połowie lat 90. historii polskiej kulturystki – Henryk Jasiak, uważał go za "jednego z najbardziej utalentowanych kulturystów na początku lat 60-tych". Trzykrotny Mistrz Polski w kulturystyce, pięciokrotny mistrz świata weteranów w sportach siłowych. Wieloletni prezes Ogniska TKKF "Błyskawica" w Warszawie – jednego z najstarszych ośrodków kulturystycznych w Polsce.

Aktor

W 1963 Glinka porzucił karierę zawodniczą i rozpoczął studia aktorskie. W 1968 został absolwentem PWST w Warszawie. Jego debiut teatralny miał miejsce 28 stycznia 1968. Grał w teatrach warszawskich: w latach 1968-1972 w Teatrze Ludowym, w latach 1972-1975 w Teatrze Komedia, w latach 1975-1983 w Teatrze Dramatycznym, 1985-1987 w Teatrze Nowym. W latach 1989-1991 występował także w krakowskim Teatrze im. Słowackiego, a w 1994-1996 we Teatrze Współczesnym we Wrocławiu. Od 1997 był związany z warszawskim Teatrem Ateneum. W filmie zadebiutował w komedii Kochajmy syrenki z 1966 (jeszcze jako student). Był to jednak tak mało znaczący epizod, że jego nazwisko nie pojawiło się nawet w napisach końcowych. Najlepiej odnajdywał się w repertuarze komediowym. Aż do połowy lat 80. grywał role epizodyczne, które jednak zapadały w pamięć. W kultowej dziś Ziemi obiecanej Andrzeja Wajdy nie wypowiedział ani jednego słowa. W 1985 roku zagrał jedyną w swojej karierze główną rolę w filmie dla dzieci Tato, nie bój się dentysty. Nigdy nie porzucił sportu, ćwiczył regularnie na siłowi, a w jego rolach często wykorzystywano jego świetne fizyczne predyspozycje. Jak ubolewał w 1988 na łamach Atlety Aleksander Bilik chociaż szufladkowano go jako sportowca, proponując tę samą rolę twardego i nieustępliwego mięśniaka, nie potrafiono jednocześnie zrobić z niego w polskim kinie gwiazdy na miarę Schwarzeneggera. Występował także w Podwieczorku przy mikrofonie i w kabarecie Jana Pietrzaka. W 1993 aktor wystąpił w oscarowej Liście Schindlera Spielberga. Podczas realizacji W pustyni i w puszczy był konsultantem do spraw choreografii.