Marit Bjørgen (ur. 21 marca 1980 w Trondheim) – norweska biegaczka narciarska, siedmiokrotna medalistka olimpijska, czternastokrotna medalistka mistrzostw świata, trzykrotna zdobywczyni Pucharu Świata, dwukrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji dystansowej oraz czterokrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji sprinterskiej.

Jako samodzielna rekordzistka w liczbie zwycięstw oraz miejsc na podium w zawodach Pucharu Świata oraz wielokrotna mistrzyni olimpijska i świata a także najbardziej utytułowana sprinterka w historii Pucharu Świata jest uznawana przez niektórych ekspertów, komentatorów i zawodników za najlepszego sportowca w historii biegów narciarskich.

Kariera

Marit Bjørgen urodziła się w Trondheim, ale dorastała w Rognes, w gminie Midtre Gauldal, stąd wziął się jej przydomek – "Gauldal express". Profesjonalne treningi rozpoczęła w wieku dwunastu lat w klubie Rognes IL. Od tego czasu trenowała z grupą sześciu rówieśników, jednocześnie pomagając rodzicom na farmie. Pierwsze zawody wygrała w 1993 roku w Szwecji.

W lutym 1999 roku wystartowała na Mistrzostwach Świata Juniorów w Saalfelden, gdzie zajęła ósme miejsce w biegu na 5 km techniką klasyczną. Pod koniec tego roku, 27 grudnia Marit zadebiutowała w Pucharze Świata zajmując 39. miejsce w sprincie techniką klasyczną w szwajcarskim Engelbergu. W sezonie 1999/2000 wystartowała jeszcze czterokrotnie, lecz także nie zdobyła punktów, przez co nie została uwzględniona w klasyfikacji generalnej. W styczniu 2000 roku wzięła udział w Mistrzostwach Świata Juniorów w Štrbskim Plesie, zajmując 21. miejsce w sprincie stylem dowolnym oraz 37. miejsce w biegu na 5 km tą samą techniką.

Sezon 2000/2001 rozpoczęła od zajęcia 43 i 50. miejsca w Beitostølen 25 i 29 listopada 2000 roku. Nie wystartowała w czterech kolejnych biegach, jednak już w kolejnym starcie, 28 grudnia 2000 roku w Engelbergu zdobyła swoje pierwsze punkty, zajmując 17. miejsce w sprincie stylem klasycznym. Był to równocześnie jej najlepszy wynik w tym sezonie, mimo że punty zdobywała jeszcze sześciokrotnie. W klasyfikacji generalnej dało jej to 53. miejsce. W styczniu 2001 roku po raz pierwszy wzięła udział w seniorskich mistrzostwach Norwegii, zdobywając brązowy medal w biegu na 5 km stylem klasycznym. Miesiąc później, na Mistrzostwach Świata w Lahti była dziewiętnasta w biegu łączonym na 10 km, a w biegu na 10 km technika klasyczną zajęła 24. miejsce.

Przyzwoite starty w sezonie 2001/2002 dały jej 32. pozycję w klasyfikacji generalnej. Zaczęła od zajęcia czternastego miejsca w biegu na 10 km technika klasyczną w fińskim Kuopio 24 listopada 2001 roku. Dobrze prezentowała się także we włoskim Cogne w dniach 8 i 9 grudnia, gdzie zajęła odpowiednio czternaste miejsce w biegu na 5 km stylem klasycznym oraz piętnaste w sprincie stylem dowolnym. Zdarzały się jednak także zupełnie nieudane starty, jak np. 12 grudnia w Brusson, gdzie zajęła 59. miejsce na 10 km techniką dowolną. Zajęła ponadto 16. miejsce w biegu na 10 km stylem klasycznym w Davos 15 grudnia oraz 20. miejsce 8 stycznia w Val di Fiemme na dystansie 15 km stylem klasycznym. Następne starty Bjørgen to już Igrzyska Olimpijskie w Salt Lake City w 2002 roku. Wspólnie z Bente Skari, Hilde Gjermundshaug Pedersen i Anitą Moen wywalczyła tam srebrny medal w sztafecie 4x5 km. Norweżki przegrały walkę o zloty medal z reprezentantkami Niemiec o zaledwie 1,3 sekundy. W swoim najlepszym indywidualnym starcie, na 30 km techniką klasyczną, Marit zajęła czternaste miejsce. Po powrocie do startów pucharowych zajęła między innymi osiemnaste miejsce w sprincie techniką klasyczną 5 marca w Sztokholmie, szesnaste w tej samej konkurencji 13 marca w Oslo oraz trzynaste na dystansie 58 km techniką klasyczną 23 marca 2002 roku w Lillehammer.

Przełom nastąpił w sezonie 2002/2003. Już w pierwszych zawodach cyklu, 26 października 2002 roku w Düsseldorfie, nie tylko po raz pierwszy stanęła na podium zawodów PŚ, ale od razu odniosła zwycięstwo w sprincie techniką dowolną. Odpuściła następne zawody i wystartowała w biegu na 10 km techniką klasyczną 30 listopada w Kuusamo, lecz zajęła dopiero 49. miejsce. Jeszcze gorzej wypadła na tym samym dystansie techniką dowolną 7 grudnia w Davos, gdzie była pięćdziesiąta. Od tej pory było tylko lepiej. Już 11 grudnia w Clusone wygrała sprint stylem dowolnym, trzy dni później w Cogne była piąta w biegu na 15 km techniką klasyczną, a następnego dnia zajęła drugie miejsce w sprincie tą samą techniką, ustępując tylko Bente Skari. W austriakim Linzu była szósta w sprincie stylem dowolnym, a dzień później w Ramsau była druga za Skari w biegu łączonym na 10 km. Wygrała także sprint techniką dowolną w Reit im Winkl 12 lutego 2003 roku, a trzy dni później w Asiago była czwarta w biegu na 5 km stylem klasycznym. Na Mistrzostwach Świata w Val di Fiemme wraz z Anitą Moen, Hilde Pedersen i Vibeke Skofterud zdobyła srebrny medal w sztafecie. Ponadto zdobyła także swój pierwszy medal indywidualny wygrywając sprint techniką dowolną, wyprzedzając Claudię Künzel z Niemiec oraz Hilde Pedersen. W końcówce sezonu wystartowała w czterech biegach, ale punktując tylko dwukrotnie: 11 marca w Drammen zajęła 26. miejsce w sprincie techniką klasyczną, a 20 marca w Borlänge była trzecia w sprincie technika dowolną, ulegając Bente Skari oraz Kanadyjce Beckie Scott. Wyniki te pozwoliły jej zająć szóste miejsce w klasyfikacji generalnej oraz dały Małą Kryształową Kulę za triumf w klasyfikacji sprinterskiej.

Nie wystartowała tylko w dwóch biegach w sezonu 2003/2004. Od początku startowała na wysokim poziomie. W trzech pierwszych startach cyklu była kolejno: piąta w Düsseldorfie 25 października, szósta w Beitostølen 22 listopada oraz czwarta w Kuusamo 28 listopada 2003 roku. Czwarta była także w Davos 13 grudnia w biegu na 10 km techniką klasyczną, a trzy dni później w Val di Fiemme zwyciężyła w sprincie tą samą techniką. Po pięciu kolejnych biegach w których plasowała się na przełomie pierwszej i drugiej dziesiątki, wygrała sprint techniką dowolną 18 stycznia 2004 roku w czeskim Novym Měscie. Od startu w biegu na 10 km techniką dowolną 6 lutego we francuskim La Clusaz startowała we wszystkich kolejnych zawodach. Z dziesięciu ostatnich biegów Marit Bjørgen wygrała aż pięć: sprint techniką klasyczną w Sztokholmie 18 lutego i Drammen 26 lutego oraz sprint techniką dowolną w Trondheim 24 lutego, 5 marca w Lahti i 12 marca w Pragelato. Była także trzecia 22 lutego w szwedzkiej miejscowości Umeå w biegu na 10 km stylem klasycznym, ulegając jedynie Czeszce Kateřinie Neumannovej oraz Hilde G. Pedersen. Łącznie w tym sezonie Bjørgen ośmiokrotnie stawała na podium, z czego wygrała osiem biegów i raz była trzecia. Dało jej to drugie miejsce w klasyfikacji generalnej, za Włoszką Gabriellą Paruzzi. Ponadto po raz drugi z rzędu wygrała klasyfikację sprinterską.

Formę najwyższego rzędu zaprezentowała w sezonie 2004/2005. Wtedy jej osobistym trenerem został Svein Tore Samdal. Z dwudziestu indywidualnych zawodów Bjørgen wygrała dziesięć, przy czym ani razu nie zajęła miejsca niższego niż piąte. Wygrała sprint stylem dowolnym na inaugurację cyklu w Düsseldorfie oraz bieg na 10 km techniką klasyczną w Gällivare 20 listopada 2004 roku. W dniach 26 i 28 listopada w Kuusamo była czwarta w biegu na 10 km stylem dowolnym oraz trzecia na tym samym dystansie stylem klasycznym. Następnie zwyciężyła 5 grudnia w spricie techniką klasyczną w Bernie, 6 dni później w biegu łączonym na 15 km w Lago di Tesero oraz 14 grudnia w Asiago w sprincie techniką dowolną. Nie wystartowała 18 grudnia w Ramsau, ale za to wygrała bieg na 15 km stylem klasycznym w estońskim Otepää 8 stycznia 2005 roku. W Novym Měscie była druga w biegu na 10 km stylem dowolnym, 16 stycznia wygrała tam sprint stylem klasycznym. Opuściła start w Pragelato, wracając 12 lutego w Reit im Winkl, gdzie zajęła czwarte miejsce na 10 km techniką dowolną. Następnego dnia była druga w sprincie klasykiem, ustępując tylko Fince Virpi Kuitunen. Podczas Mistrzostw Świata w Oberstdorfie razem z Vibeke Skofterud, Hilde G. Pedersen i Kristin Størmer Steirą zdobyła złoty medal w sztafecie. Złote medale zdobyła także w biegu na 30 km stylem klasycznym oraz wraz z Pedersen w sprincie drużynowym. Ponadto Norweżka zdobyła srebrny medal w biegu łączonym, ulegając tylko Rosjance Julji Czepałowej oraz brązowy medal w biegu na 10 km techniką dowolną, w którym lepsze były tylko Neumannová i Czepałowa. Po powrocie do rywalizacji pucharowej Bjørgen nie wystartowała w Lahti 5 i 6 marca, ale już 9 marca w Drammen była piąta w sprincie techniką klasyczną. W pozostałych trzech konkursach sezonu zwyciężyła: 23 marca w Oslo wygrała bieg na 30 km klasykiem, 16 marca w Göteborgu sprint stylem dowolnym, a 19 marca w Falun była najlepsza w biegu na 15 km stylem dowolnym. W klasyfikacji generalnej zwyciężyła z dużą przewagą nad Neumannovą i Kuitunen, co więcej wygrała także w klasyfikacji dystansowej oraz sprinterskiej (trzeci raz z rzędu). W tym sezonie wywalczyła także swoje pierwsze mistrzostwo kraju, zwyciężając w sprincie techniką klasyczną.

Marit Bjørgen w sezonie 2005/2006

Od trzech zwycięstw z rzędu zaczęła także sezon 2005/2006. W Düsseldorfie była najlepsza w sprincie techniką dowolną, w Beitostølen 19 listopada i tydzień później w Kuusamo wygrała 10 km stylem klasycznym. Drugiego dnia w Kuusamo była czwarta w biegu na 10 km stylem dowolnym, a w kanadyjskim Vernon wygrała bieg łączony na 15 km, a w sprincie stylem dowolnym była szósta. W tym czasie do rywalizacji przystąpiła Beckie Scott, która w dalszej części sezonu okazała się główną rywalką Bjørgen w walce o Kryształową Kulę. Marit Bjørgen opuściła starty w Canmore, co wykorzystała Scott, zajmując drugie i pierwsze miejsce. Norweżka po dobrych startach w Otepää, gdzie plasowała się w pierwszej dziesiątce, zajęła trzecie miejsce w biegu na 15 km technika dowolną w Lago di Tesero. Kanadyjka tam nie startowała, jednak pod nieobecność Bjørgen w Oberstdorfie wygrała bieg łączony, a w sprincie stylem klasycznym była szósta. Beckie Scott zajęła także wysokie pozycje podczas zawodów w Davos, gdzie Norweżka zdecydowała się nie startować. Dzięki dobrym wynikom Bjørgen w ostatnich sezonach i medalach zdobytych na Mistrzostwach Świata w Oberstdorfie, oczekiwania wobec niej w związku z Igrzyskami Olimpijskimi w Turynie były bardzo duże. Na Igrzyskach tych zdobyła jednak tylko jeden medal – w biegu na 10 km techniką klasyczną zajęła drugie miejsce za Estonką Kristiną Šmigun. Był ponadto czwarta w sprincie drużynowym, piąta w sztafecie, osiemnasta w sprincie techniką dowolną, a biegu łączonego na 15 km nie ukończyła. W końcówce sezonu Norweżka wygrała na dystansie 45 km techniką klasyczną 4 marca w Mora, trzy dni później była druga w Borlänge w sprincie stylem dowolnym, a 8 marca w Falun była ósma w biegu łączonym na 10 km. Beckie Scott była odpowiednio jedenasta, dziesiąta i trzecia. 9 marca w Drammen Scott zajęła drugie miejsce, a Bjørgen była dziewiąta. Dwa dni później w Oslo Scott była czwarta w biegu na 30 km, którego Marit nie ukończyła. Sprint stylem dowolnym w chińskim Changchun wygrała Bjørgen, wyprzedzając Scott i swą rodaczkę, Ellę Gjømle. Przed ostatnimi zawodami – biegiem łączonym na 15 km 19 marca w japońskim Sapporo, w klasyfikacji generalnej prowadziła Bjørgen z przewagą 66 punktów nad Kanadyjką. By zdobyć Kryształową Kulę Scott musiała wygrać zawody, przy czym Bjørgen nie mogła zająć miejsca wyższego niż ósme. Scott wygrała bieg, jednak Norweżka zajęła czwartą pozycję, dzięki czemu obroniła tytuł sprzed roku. W ostatecznej klasyfikacji generalnej Bjørgen zgromadziła 1036 punktów, wyprzedzając Beckie Scott (1020 punktów) i Juliję Czepałową (780 punktów). Norweżka wygrała także, po raz czwarty z rzędu w klasyfikacji sprinterskiej. Na mistrzostwach kraju obroniła tytuł zdobyty w sprincie, a ponadto wygrała także na 10 km stylem dowolnym.

Zwycięstwem rozpoczęła także sezon 2006/2007. Odniosła je 28 października w Düsseldorfie w sprincie stylem dowolnym. Na podium stawała także: 18 listopada w Gällivare w biegu na 10 km stylem dowolnym, gdzie była trzecia oraz w obu zawodach w Kuusamo. Pierwszego dnia, 25 listopada była trzecia w sprincie stylem klasycznym, a następnego dnia była druga w biegu na 10 km tą samą techniką. Po słabszym występie w Cogne i opuszczeniu zawodów w La Clusaz wystartowała w pierwszej edycji Tour de Ski. Z sześciu etapów tej edycji Marit Bjørgen wygrała 31 grudnia w Monachium, 5 stycznia w Asiago była druga, a 6 stycznia w Val di Fiemme zajęła trzecią pozycję. W pozostałych etapach plasowała się poza czołową dziesiątką, co jednak nie przeszkodziło jej w zajęciu drugiego miejsca w klasyfikacji końcowej za Virpi Kuitunen. Następnie wystartowała w Otepää, gdzie 27 stycznia zajęła czwarte miejsce w biegu na 10 km technika klasyczną, a następnego dnia była dziewiętnasta w sprincie stylem klasycznym. Na podium stanęła ponownie już 9 lutego w Davos, gdzie zajęła trzecie miejsce w biegu na 10 km stylem dowolnym. Na Mistrzostwach Świata w Sapporo indywidualnie nie zdobyła medalu. Jej najlepszym solowym wynikiem było dziewiąte miejsce w biegu na 30 km technika klasyczną. Wspólnie z Astrid Jacobsen zdobyła jednak brązowy medal w sprincie drużynowym, a razem z Jacobsen, Skofterud i Steirą wywalczyła także brązowy medal w sztafecie. Po paru słabszych startach w PŚ wygrała także ostatni bieg sezonu – 24 lutego 2007 roku w Falun triumfowała w biegu na 15 km technika dowolną. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie drugie miejsce, za Virpi Kuitunen, a przed Kateřiną Neumannovą. Na Mistrzostwach Norwegii 2007 zdobyła złote medale w biegu na 10 km stylem dowolnym oraz biegu łączonym na 15 km.

Sezon 2007/2008 był jednym z najsłabszych w jej karierze. Z 31 zawodów tego cyklu Bjørgen wystartowała w dwudziestu, przy czym cztery razy stawała na podium. W Düsseldorfie, 27 października 2007 roku, była druga w sprincie stylem dowolnym, ustępując tylko Rosjance Natalii Matwiejewej. Następnie wygrała biegu na 10 km techniką klasyczną 24 listopada w Beitostølen i 2 grudnia w Kuusamo. Opuściła starty w Davos i Rybińsku i wróciła na Tour de Ski 2007/2008. Zaczęła od zajęcia czwartego i trzeciego miejsca w pierwszych dwóch etapach odbywających się w Novym Měscie. Trzecia była także w trzecim etapie, sprincie stylem dowolnym w Pradze, jednak w trzech kolejnych etapach plasowała się w okolicach 20. pozycji, a 5 stycznia w Val di Fiemme zrezygnowała z dalszej rywalizacji. Nie pojawiła się także w żadnym z czterech biegów w Canmore. W drugiej części sezonu parokrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce, lecz na podium stanęła tylko raz – 23 lutego 2008 roku zajęła drugie miejsce w biegu łączonym na 15 km w Falun. Wyprzedziła ją tylko młodsza rodaczka, Astrid Jacobsen. Po tym jak nie ukończyła TDS dobre wyniki w końcówce sezonu nie wystarczyły, by stanąć na podium klasyfikacji końcowej cyklu. Z dorobkiem 690 punktów Bjørgen została sklasyfikowana na jedenastej pozycji. Na Mistrzostwach Norwegii 2008 zdobyła tylko jeden medal – złoto w biegu łączonym na 15 km. Podobnie sytuacja Norweżki wyglądała w sezonie 2008/2009. Dobrze prezentowała się tylko w pierwszej części cyklu, kiedy to czterokrotnie stawała na podium. Była druga 22 listopada w Gällivare w biegu na 10 km stylem dowolnym i trzecia na tym samym dystansie stylem klasycznym 30 listopada w Kuusamo i 13 grudnia w Davos. Następnego dnia była także trzecia w sprincie techniką dowolną. W trzeciej edycji Tour de Ski zajęła dziesiątą pozycję, a 24 stycznia 2009 roku w Otepää była szósta w biegu na 10 km stylem klasycznym. W dalszej części sezonu już nie plasowała się w czołowej dziesiątce. Sezon zakończyła na dziesiątej pozycji. Porażką zakończyły się także Mistrzostwa Świata w Libercu skąd nie przywiozła żadnego medalu. W sztafecie Norweżki z Bjørgen w składzie były czwarte, a indywidualnie Marit najlepiej wypadła w sprincie technika dowolną, w którym zajęła dziewiąte miejsce. Na mistrzostwach krajowych zdobyła srebro na 10 km klasykiem oraz brąz w sprincie stylem dowolnym.

Podium sprintu podczas Igrzysk w Vancouver

Po niepowodzeniach w 2009 roku Marit zmieniła metody treningowe, kładąc szczególną uwagę na równowagę, koordynację, wytrzymałość i technikę. Rozpoczęła także współpracę z psychologiem sportowym. Efekty były widoczne już w sezonie 2009/2010. Najważniejszą imprezą były wtedy Igrzyska Olimpijskie w Vancouver i Norweżka jeszcze przed rozpoczęciem cyklu PŚ, postanowiła że nie będzie startować we wszystkich zawodach. Na inauguracji sezonu, 21 listopada w Beitostølen zwyciężyła w biegu na 10 km stylem dowolnym, wyprzedzając dwie Szwedki: Charlotte Kallę i Annę Haag. Tydzień później, podczas zawodów w Kuusamo nie wystąpiła i utraciła pierwsze miejsce w klasyfikacji generalnej na rzecz obrończyni Kryształowej Kuli – Justyny Kowalczyk. 5 grudnia w Düsseldorfie była ósma w sprincie techniką dowolną, a tydzień później w Davos była czwarta na 10 km stylem klasycznym oraz druga w sprincie stylem dowolnym. Podczas zawodów 19 grudnia w słoweńskiej miejscowości Rogla wygrała sprint techniką klasyczną, wyprzedzając Kowalczyk oraz Słowenkę Petrę Majdič. Następnego dnia, w biegu 15 km stylem klasycznym uległa tylko Polce. Zgodnie z wcześniejszymi założeniami Norweżka nie wzięła udziału w Tour de Ski 2009/2010, w którym zwyciężyła Justyna Kowalczyk, przez co szanse Bjørgen na zwycięstwo w klasyfikacji generalnej znacznie zmalały. Do rywalizacji wróciła 16 stycznia 2010 roku w Otepää, gdzie zajęła drugie miejsce za Kowalczyk w biegu na 10 km techniką klasyczną. Następnego dnia w sprincie tą samą techniką była ósma. Opuściła zawody w Rybińsku i Canmore, co wykorzystała Polka czterokrotnie stając na podium i umacniając się na pozycji liderki PŚ. Na Igrzyskach Olimpijskich w Vancouver Bjørgen zdobyła pięć medali. Najpierw wywalczyła brązowy medal w biegu na 10 km stylem dowolnym, ustępując tylko Charlotte Kalli i Kristinie Šmigun. Dwa dni później została mistrzynią olimpijską w sprincie techniką klasyczną, wyprzedzając Kowalczyk i Majdič. Złoto zdobyła także w biegu łączonym 2x7,5 km, w którym bezpośrednio wyprzedziła Annę Haag i Justynę Kowalczyk oraz sztafecie 4x5 km, w której obok niej pobiegły Skofterud, Therese Johaug i Steira. Przedostatniego dnia igrzysk zdobyła srebro w biegu na 30 km stylem klasycznym, przegrywając walkę o złoty medal na finiszu z Kowalczyk, do której straciła zaledwie 0,3 sekundy. Po powrocie do rywalizacji pucharowej Norweżka wygrała wszystkie pięć końcowych zawodów, to jednak nie wystarczyło, by dogonić Polkę w klasyfikacji generalnej i sezon ten zakończyła na drugiej pozycji. Marit zajęła również drugie miejsce w klasyfikacji dystansowej i sprinterskiej, w których także najlepsza była Justyna Kowalczyk. Mistrzostwa kraju w 2010 roku przyniosły jej złote medale w biegu łączonym na 15 km, na 10 km stylem dowolnym oraz w sprincie techniką klasyczną.

Marit Bjørgen i Justyna Kowalczyk podczas biegu na 30 km na MŚ w Oslo

Norweżka nie zwolniła tempa w sezonie 2010/2011. Wygrała 20 listopada w Gällivare w biegu na 10 km stylem dowolnym, tydzień później była także najlepsza podczas zawodów Ruka Triple w Kuusamo. Nie wystartowała w sprincie i sztafecie w Düsseldorfie, ale za to wygrała oba biegi w Davos: 10 km klasykiem 11 grudnia oraz sprint stylem dowolnym 12 grudnia. Najlepsza była także w biegu na 15 km stylem dowolnym 8 grudnia w La Clusaz, a dzień później wraz z koleżankami zwyciężyła w sztafecie. Dzięki temu wyraźnie prowadziła w klasyfikacji generalnej PŚ. Następnym punktem w kalendarzu była jednak piąta edycja Tour de Ski, w którym Norweżka postanowiła nie startować, by lepiej przygotować się do Mistrzostw Świata w Oslo. TDS 2011 wygrała ponownie Justyna Kowalczyk, która do tej pory aż pięciokrotnie zajmowała drugie miejsce. Polka objęła prowadzenie w Pucharze Świata. Bjørgen była siódma w sprincie stylem dowolnym w Libercu, wygrała bieg na 10 km stylem klasycznym 22 stycznia w Otepää, a dzień później w sprincie techniką klasyczną była dziesiąta. Nie pojechała do Rybińska, gdzie dwukrotnie na podium stanęła Polka, powiększając swą przewagę w klasyfikacji PŚ. Norweżka wygrała za to 10 km stylem klasycznym 19 lutego w Drammen, a dzień później była piąta w sprincie stylem dowolnym. Na Mistrzostwach w Oslo Bjørgen zdobyła cztery złote medale: w sprincie techniką dowolną, w biegu na 10 km techniką klasyczną, biegu łączonym na 15 km oraz w sztafecie. Ponadto w biegu na 30 km techniką dowolną była druga, za swą rodaczką Therese Johaug, a przed Justyną Kowalczyk. W końcówce sezonu wygrała jeszcze sprint stylem klasycznym 13 marca w Lahti oraz cykl Finału PŚ w dniach 16-20 marca 2011 roku. Od Finału PŚ w 2011 roku Marit jest liderką klasyfikacji wszech czasów pod względem zwycięstw w Pucharze Świata. Dotychczasowa liderka, Rosjanka Jelena Välbe ma na koncie 45 zwycięstw, a triumf w Falun był 46. zwycięstwem Norweżki. W klasyfikacji generalnej tego sezonu zajęła drugie miejsce, podobnie jak w klasyfikacji dystansowej. Na Mistrzostwach Norwegii 2011 Bjørgen zdobyła kolejne cztery złote medale: w biegu łączonym, w biegu na 30 km i sprincie techniką dowolną oraz biegu na 15 km techniką klasyczną.

XIX Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się w amerykańskiej miejscowości Salt Lake City w 2002. Startowało 2527 zawodników z 78 krajów. Igrzyska otworzył prezydent USA George W. Bush.
Sezon 2007/2008 Pucharu Świata w biegach narciarskich rozpoczął się 27 października 2007 w niemieckim Düsseldorfie, jednak regularne starty zawodnicy zaczęli 24 listopada w norweskim Beitostølen. Ostatnie zawody z tego cyklu zorganizowano 16 marca 2008 we włoskim kurorcie Bormio. W porównaniu do poprzedniego sezonu nie odbyły się konkursy w Chinach i Francji, które zostały zastąpione zawodami w kanadyjskim Canmore i czeskim Libercu (zawody przed mistrzostwami świata).

Bjørgen wygrała w Oslo bieg Pucharu Świata na 30 km w ramach Holmenkollen ski festival w 2005 roku. Pięć lat później ponownie tam triumfowała, tym razem w sprincie. Za te zwycięstwa oraz sukcesy osiągnięte na mistrzostwach świata oraz igrzyskach olimpijskich otrzymała medal Holmenkollen. Poprzednią norweską biegaczką narciarską, która otrzymała to wyróżnienie była Bente Skari, uhonorowana w 2001 roku.

Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 2011 mają odbyć się w dniach od 22 lutego do 6 marca 2011 w Oslo, Norwegia. Będą to piąte mistrzostwa, które odbędą się w Norwegii, po tym jak odbywały się w trzykrotnie w Oslo (1930, 1966 i 1982) oraz w Trondheim (1997). Miasto zostało wybrane w głosowaniu, w którym wygrało z Val di Fiemme (Włochy) i Zakopanem (Polska) stosunkiem głosów 12-4-0, na kongresie FIS-u, który odbył się 25 maja 2006, w Vilamoura, Portugalia.
Światowa Agencja Antydopingowa (ang. The World Anti-Doping Agency (WADA), fr. Agence mondiale antidopage, AMA) – niezależna fundacja utworzona pod przewodnictwem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (MKOL) 10 listopada 1999 roku w Lozannie, w Szwajcarii. Jej celem jest koordynacja walki przeciwko używaniu niedozwolonych środków chemicznych w sporcie. Jej obecnym szefem jest Dick Pound, były wiceprzewodniczący MKOL oraz zdecydowany przeciwnik dopingu. W 2001 roku organizacja przeniosła swoją główną siedzibę do Montrealu w Kanadzie.

Jej partnerem życiowym jest były reprezentant Norwegii w kombinacji norweskiej, Fred Børre Lundberg.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)